Ι. Ν. «ΜΕΓΑΛΗΣ» ΠΑΝΑΓΙΑΣ – ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΘΗΒΩΝ

Αρχική » Ιερός Ναός » ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ » ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ

ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ

agandreas1agandreas2

ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ

Το ενοριακό Παρεκκλήσιο του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου βρίσκεται στο ψηλότερο σημείο της Καδμείας, της γνωστής Ακρόπολης της ιστορικής πόλης των Θηβών μας πόλης με υπερτρισχιλιετή προ Χριστού έντονη ιστορία.
Ο εξαίρετος Αρχαιολόγος Αντώνιος Κεραμόπουλος στο βιβλίο του ΘΗΒΑΙΚΑ (Αθήναι 1917) αναφέρει πως στη θέση αυτή, βρισκόταν στην προ Χριστού εποχή,ειδωλολατρικός ναός αφιερωμένος στον Άμμωνα Δία, ο οποίος εθεωρείτο »προστάτης» της πόλεως, γι αυτό και υπήρχε προς τιμήν του θαυμάσιο άγαλμα του γλύπτη Καλάμιδος , το οποίο μάλιστα ήταν αφιέρωμα -προσφορά του περίφημου Θηβαίου ποιητή Πινδάρου!

»Ου πόρρω δε εστι ναός Άμμωνος΄και το άγαλμα ανέθηκε Πίνδαρος, Καλάμιδος δε εστιν έργον» μας πληροφορεί ο Παυσανίας.
Ο Ανδρέας προσκαλείται πρώτος -εξ ου και Πρωτόκλητος- από τον Ενανθρωπήσαντα Κύριό μας μαζί με τον αδελφό του Πέτρο και αφού είχαν προετοιμαστεί για την έλευση του Μεσσία και Λυτρωτή Ιησού από τον πρώτο διδάσκαλό τους Ιωάννη τον Πρόδρομο και σαγηνευμένοι από τη διδασκαλία Του αφήνοντας πατέρα, οικογένεια εργασία, δίχτυα, »ήσαν γαρ αλιείς» και εγκαταλείποντας τα ειδυλλιακά παρόχθια ακρογιάλια της λίμνης της Τιβεριάδας Τον ακολουθούν σε όλη την επί γης πορεία Του ΄΄ μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού».
Μετά την ένδοξη Ανάσταση και Ανάληψη του Κυρίου μας,την ημέρα της Πεντηκοστής και της καθόδου του Αγίου Πνεύματος, γίνεται επάξιο σκεύος του Παρακλήτου και κληρώνεται να αποσταλεί στα μέρη του Βυζαντίου, Πόντου,Κριμαίας,Θράκης, Μακεδονίας, Ρουμανίας και εν τέλει της Ελλάδος όπου σίγουρα θα πέρασε οδοιπορώντας και από την τότε ένδοξη πόλη των Θηβών στην οποία δε φαίνεται να έμεινε για πολύ αφού εδώ δρούσε ήδη ιεραποστολικά ο Ευαγγελιστής Λουκάς.
Το έστω και μικρό όμως πέρασμα του Αποστόλου Ανδρέα από τη Θήβα φαίνεται ήταν ικανό να τον καταστήσει πρόσωπο ιδιαίτερα σεβαστό και αγαπητό αφού και αυτός ήταν »αυτόπτης και αυτήκοος του Κυρίου Ιησού»οπότε μετά το σταυρικό μαρτυρικό θάνατο΄του στην πόλη των Πατρών της Αχαίας, οι Θηβαίοι προς τιμήν του, μετέτρεψαν τον ειδωλολατρικό ναό του Άμμωνα Δία σε χριστιανικό θυσιαστήριο και τον αφιέρωσαν στον Απόστολο Ανδρέα, μάλλον αρχικά με τη μορφή υπόγειου θυσιαστηρίου αφού ήδη είχαν ξεσπάσει οι φοβεροί Διωγμοί των Χριστιανών. Έτσι εξηγείται το ότι ο Ναός του Αγίου συνδεόταν μέσω υπόγειας στοάς-Κατακόμβης με τον πρωτοχριστιανικό Ναό της Αγίας Αικατερίνης (βλέπε ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟ ΑΓΙΑΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ)
Ο χριστιανικός ναός του Αγίου φαίνεται πως οικοδομήθηκε από τον Μητροπολίτη Θηβών και Έξαρχο πάσης Βοιωτίας Άγιο Ιωάννη τον Καλοκτένη το 12 ο αιώνα αφού τον βρήκε ερειπωμένο όπως και τόσους άλλους μετά τις επιδρομές των Νορμανδών.
Είναι ελλειπή τα στοιχεία για το Ναό του Αγίου μας τα κατοπινά χρόνια, αλλά σίγουρα η μανία του σεισμού στα μέσα του 19 ου αιώνα που κατέστρεψε τα πάντα στην πόλη, τον τραυμάτισε ανεπανόρθωτα.
Μία σημαντική μαρτυρία από τα δύσκολα χρόνια της γερμανικής κατοχής, διασώζει ο αείμνηστος Δήμαρχος Θηβαίων Ιωάννης Κτιστάκις στο »ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΕΙΣ ΘΗΒΑΣ»(σε νεοελληνική απόδοση) »Οι Γερμανοί δε δίστασαν να ρίξουν βόμβες -κάθετης εφόρμησης- από αεροπλάνα ανήμερα το Πάσχα (!) του 1942 στις 12 περίπου το μεσημέρι…στη δυτική περιοχή της πόλης, στη γέφυρα του Ταχίου, αλλά και στον περίβολο του ναίσκου του Αγίου Ανδρέου ο οποίος ήταν κοντά στο Τηλεγραφείο -Ταχυδρομείο της πόλης μας. Στο μέσο του περιβόλου υψωνόταν ψηλό κυπαρίσι το οποίο αποτελούσε και δείγμα αναγνώρισης από τους επιδρομείς…Εκεί δε στον περίβολο του παρεκκλησίου είχε ανοιχθεί από τους περιοίκους όρυγμα σχήματος Γ, πλάτους και βάθους δύο περίπου μέτρων, στο οποίο τη στιγμή του βομβαρδισμού είχαν καταφύγει».
‘Ετσι εξηγείται η αποκαρδιωτική κατάσταση του παρεκκλησίου που αντίκρυσε ο μακαριστός Εφημέριος του Ναού μας π, Βασίλειος Παπαευσταθίου όταν το 1951 νέος Εφημέριος οδηγήθηκε από μέλη της οικογενείας Κοφίνη που επeδείκνυαν ανέκαθεν ιδιαίτερη αγάπη στο Ναό και αντίκρυσε κατά τα λεγόμενά του ένα απαξιωτικό κτίσμα στο οποίο μάλιστα διέμενε μία Ελένη »τρελλή΄΄ (ή μήπως -δια Χριστόν- σαλή?) ην οποία στην προσπάθειά της να μην κρυώνει το χειμώνα είχε κλείσει με χαρτόκουτα και εικονογραφημένα περιοδικά της εποχής τα παράθυρα με αποτέλεσμα να είναι αδύνατο να θυμίζει ναό αυτό το κτίσμα….
Με ενέργειες λοιπόν του τότε εκκλησιαστικού Συμβουλίου της Ενορίας Μεγάλης Παναγίας, με μπροστάρη τον υπερδραστήριο π. Βασίλειο, με τη συμβολή του τότε Διοικητού του ΚΕΠΒ Θηβών Συνταγματάρχη Ιωάννου Κουμπλή, με τη συνδρομή του συμπατριώτη κ. Πετρούλια ο οποίος στήριζε το όλο έργο από την Αμερική που βρισκόταν,με τον ενθουσιασμό των γειτνιαζουσών οικογενειών (Κοφίνη κ.ά.), με εράνους,με ηθική και οικονομική στήριξη πολυαρίθμων συνδρομητών ανά την πόλη ξεκίνησε η ανέγερση από μηδαμινή σχεδόν οικονομική βάση.
Ο ναός κοσμήθηκε με όλα τα αναγκαία ιερά εξαρτήματα,Τέμπλο με εξαιρετικές εικόνες του Θηβαίου μακαριστού Αγιογράφου Χριστοφόρου Τσανάκα,αλλά και θαυμάσια εικονογραφική παράσταση του επί σταυρού Χ σταυρικού μαρτυρίου του Αγίου Ανδρέου (στη νότια πλευρά)δίπλα από το ξυλόγλυπτο αναλόγιο των ψαλτών, αλλά και εικόνες ενός νέου τότε οπλίτη του Νικολάου Αλεμάγκου (μετέπειτα επισκόπου π.η. στην Αυστραλία), ο οποίος υπηρετώντας τη στρατιωτική του θητεία στο ΚΕΠΒ Θηβών,αγιογράφησε στο Εκκλησάκι μας μία από τις πρώτες εικόνες του Αγίου Νεκταρίου Μητροπολίτου Πενταπόλεως δύο χρόνια μόλις μετά την αγιοκατάταξή του(1952) , εικόνα του Οσίου Λουκά του εν Στειρίω,αλλά και εικονογραφική παράσταση του Αποστόλου Πέτρου Αδελφού του Απ. Ανδρέα να περπατά πάνω στα κύματα (βόρεια πλευρά).
Όταν όλα ήσαν έτοιμα πια, τελέσθηκε μέσα σε πανηγυρικό κλίμα απ΄τον αείμνηστο π.Βασίλειο η πρώτη πανηγυρική Θεία Λειτουργία την 11η Σεπτεμβρίου του 1959 με ανάμεικτα αισθήματα χαράς και συγκίνησης!
Ένα άλλο ιδιαίτερο πνευματικό γεγονός που συνέβη στο χώρο αυτό την 29η Νοεμβρίου 1967 στον Εσπερινό της Εορτής,ήταν η Μοναχική Κουρά ενός μορφωμένου φερέλπιδος νέου, με λαμπρές σπουδές στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό κατόχου πτυχίων Θεολογίας και Αρχαιολογίας, του Ιωάννου Αναστ. Λιάπη. ο οποίος έμελλε να καταστεί όχι μόνο ο μετέπειτα Ποιμενάρχης της Βοιωτικής Εκκλησίας (1981-2008) αλλά και ο νυν Μακαριωτάτος Αρχιεπίσκοπός μας κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ο Β’! Πολλοί ενθυμούνται ακόμα τη γεμάτη συγκίνηση και οραματισμούς μορφή του τη στιγμή κατά την οποία εκζητώντας την ευχή των γονιών του,άφηνε για πάντα το κοσμικό του σακάκι, για να φορέσει το τιμημένο ράσο όπως άλλωστε και ο ίδιος με έκδηλη συγκίνηση και τρεμάμενη φωνή ενθυμήθηκε και μοιράστηκε με τους πιστούς κατά τη Χοροστασία του στον Εσπερινό της Εορτής του Πρωτοκλήτου το 2001, τριαντατέσσερα χρόνια μετά!…
‘Οσοι αγάπησαν το Παρεκκλήσιο του Πρωτοκλήτου Μαθητού δεν έπαυσαν ποτέ να ενδιαφέρονται και να συντελούν με τις δυνατότητές τους στην ευπρέπειά του, με αποτέλεσμα το 2003 να ξεκινήσει η νέα φάση της Αγιογράφησής του από τον κ. Ευάγγελο Ντάρδα. Αγιογραφήθηκε η κόγχη του Ιερού Βήματος με την Πλατυτέρα Παναγιά μας να μεσιτεύει διαρκώς στον Υιό και Θεό Της στο μεθόριο ουρανού και γης, οι Άγιοι Ιεράρχες και Πατέρες της Εκκλησίας μας,ενώ στην οροφή του Ναού, αγιογραφήθηκαν τμηματικά οι βασικότερες Δεσποτικές Εορτές με τη μορφή εικονογραφικών παραστάσεων, στον κυρίως Ναό δε, άλλες μορφές Αγίων, όλες προσφορές πιστών αδελφών μας και των οικογενειών τους.
Υπολείπονται βέβαια ακόμα αρκετές αγιογραφίες όπως των Αγίων συν- Αποστόλων που αξίζει να τοποθετηθούν ΄τιμής ένεκεν – στο Αποστολικό Παρεκκλήσιό μας αφού υπήρξαν και αυτοί συνεργοί του Απ. Ανδρέα.