Ι. Ν. «ΜΕΓΑΛΗΣ» ΠΑΝΑΓΙΑΣ – ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΘΗΒΩΝ

Ο ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ

ekklisiasmos

Ο ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ

Του π. Γεωργίου
  Ο εκκλησιασμός αποτελεί εσωτερική ανάγκη και έκφραση αγάπης κάθε ανθρώπινης ύπαρξης προς το Δημιουργό Θεό, σαν ελάχιστη απάντηση  στην αγάπη Εκείνου, ώστε «συνηγμένοι δύο ή τρείς στο όνομά του» (Μτθ 18,20) κατά την υπόσχεσή Του , να προσερχόμαστε στο ναό της δόξης Του και  με τη μεταξύ μας  ενότητα να οδηγούμαστε σε συνάντηση και μετοχή (κοινωνία και μετάληψη)με τον Αγαπημένο Νυμφίο της ψυχής μας Χριστό και να γινόμαστε διαρκώς ΄΄σύσσωμοι και σύναιμοι΄΄ με Εκείνον!

       Η αναγκαιότητα της λατρείας του Θεού, που είναι ένα πανανθρώπινο φαινόμενο, διαφαίνεται ιδιαίτερα  μέσα από την αρχαιοελληνική και την προ Χριστού Γραμματεία την οποία συγκεφαλαιώνει χαρακτηριστικά ο Παυσανίας όταν γράφει «όπου κι αν βρεθείς ,μπορεί να βρεις πόλεις χωρίς τείχη, σχολεία , αρχές, νομίσματα, γυμναστήρια και άλλα αναγκαία μα, δε θα βρεις πόλη που να μην έχει ιερά για την τέλεση λατρείας των πολιτών της»!
     Στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχουν πάμπολες αναφορές στη μεγάλη ανάγκη και αξία της Λατρείας ! Ο ίδιος άνθρωπος ως δημιούργημα  αγάπης του Τριαδικού Θεού ,πλάσθηκε ΄΄ λειτουργικό όν ΄΄   που σημαίνει  πως είναι στην ίδια την φύση του όχι μόνο η ανάγκη αλλά και το δικαίωμα να λατρεύει τον Θεό του!
      Στο Δευτερονόμιο ,διαφαίνεται ο Ίδιος (!) ο Θεός να προσκαλεί μέσω του Προφήτη Μωυσή το λαό Του ΄΄ εκκλησίασον προς με τον  λαόν και ακουσάτωσαν τα ρήματά μου΄΄. Ο Δαυίδ αναφέρει στους Ψαλμούς ΄΄Ευφράνθηκε η ψυχή μου από αυτούς που με προσκάλεσαν να πορευθούμε στον οίκο Κυρίου ΄΄ (ενν. για να τον λατρεύσουμε) και αλλού ΄΄ εν εκκλησίαις ευλογείτε τον Θεόν΄΄!
     Ο Ίδιος ο Κύριος μας στην εποχή της χάριτος πια, είναι ο ΄΄ αληθινός εκκλησιαστής ο οποίος συμμαζεύει κοντά Του κάθε διασκορπισμένο δημιούργημά Του από κοντά και  μακριά σε κοινό εκκλησιασμό΄΄.Τηρώντας άλλωστε ο Ίδιος τον Νόμο ,προσφέρθηκε σαράντα ημερών βρέφος από την Παναγία Μητέρα Του στο Ναό και εκεί τον προυπάντησε ο Δίκαιος Συμεών.
     Σε ηλικία 12 ετών παρέμεινε τρείς ολόκληρες ημέρες στο Ναό και απαντώντας αφοπλιστικά στην αγωνία των δικών του διευκρίνισε λέγοντας  «δεν γνωρίζετε ότι πρέπει να βρίσκομαι στο σπίτι του Πατέρα μου;» (Λουκ, 2,49). Ο λόγος Του ξεχωριστός για την ωφέλεια της κοινής προσευχής και της διαρκούς παρουσίας του ανάμεσα μας,  σε συγκεκριμένο τόπο ( ενν. όπως ο Ναός ): ΄΄όπου βρίσκονται δύο ή τρεις συγκεντρωμένοι στο δικό μου όνομα, σας υπόσχομαι θα βρίσκομαι και εγώ εκεί, ανάμεσα σας΄΄ (Μτθ, 18,20)και «ο οίκος μου είναι οίκος προσευχής»(Μτθ.12,13)
     Στον ξεχωριστό διάλογο με την Σαμαρείτιδα γυναίκα , θέτει τις ορθές συντεταγμένες, της πέρα και πάνω από τοπικιστικά πλαίσια ΄΄ εν πνεύματι και αληθεία΄΄ Λατρείας ,τονίζοντας όχι την αναγκαιότητα του τόπου αλλά του τρόπου της αληθινής λατρείας!
     Εξαιρετικά συχνά Τον συναντούμε προσερχόμενο στον Ναό του Σολομώντος δίδοντάς μας μέγιστο προσωπικό υπόδειγμα εκκλησιασμού δια της κοινής προσευχής, ενώ με την παραβολή του τελώνη και του φαρισαίου μας υποδεικνύει τον αληθινό τρόπο αξιολόγησης της καρδιακής τελωνικής προσευχής ΄΄ ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ΄΄ σε κάθε κοινή προσευχή!
      Οι μαθητές μετά την Ανάστασή Του  -όπως γράφει ο Ευαγ. Λουκάς στις Πράξεις των Αποστόλων ΄-΄ καθημερινά προσέρχονταν ενωμένοι όλοι με μία ψυχή στον Ναό΄΄ (Πρξ. 2,45)
ΤΙ  ΕΙΝΑΙ  ΚΑΙ  ΤΙ  ΔΕΝ  ΕΙΝΑΙ  Ο ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΣ
     Δεν είναι τυπικό καθήκον , επίδειξη ή κοινωνική εκδήλωση που δήθεν μας επιβάλλουν κοινωνικοί ,οικογενειακοί ή επαγγελματικοί λόγοι αλλά μια ενσυνείδητη θυσία από την εργασία ,την ξεκούραση, τον ύπνο, τις ασχολίες, τα τηλεοπτικά ή ηλεκτρονικά θεάματα και άλλες πραγματικές ή ψεύτικες ανάγκες μας ,σαν ελάχιστη ανταπόκριση και αντιπελάργηση στη Θυσία και την Αγάπη Εκείνου! Ολοκληρωτικό δόσιμο δηλαδή κοινής προσευχής στη Θεία Λατρεία , όπως εκφράζεται με τις συχνές Λειτουργίε ,τις καθημερινές Ακολουθίες και τα Ιερά Μυστήρια της Μητέρας μας Εκκλησίας , άρα, διαρκής έκφραση και ομολογία ότι η πίστη μας είναι ζωντανή ,αλλά σύμφωνα με το  λόγο του Αποστόλου Ιακώβου ΄΄ χωρίς έργα είναι νεκρή΄΄( Ιακώβου 2,20).
       Δεν προσερχόμαστε να δούμε ή να ακούσουμε στοχαστικά  ή συγκινησιακά ένα ΄΄ορατόριο΄΄ ούτε κάποια θεατρική παράσταση ,αλλά να συμμετάσχουμε  ενσυνείδητα  στο στρωμένο τραπέζι του Δείπνου (κατά τη γνωστή παραβολή  του Κυρίου) πάνω στο τραπέζι όπου θυσιάζεται και αυτοπροσφέρεται ο ίδιος ο Αμνός του Θεού , υποστασιάζοντας το λόγο Του ΄΄ τούτο ποιείτε εις την ανάμνησή μου ΄΄ όπως  προέτρεψε μετά το Μυστικό Δείπνο τους ανά αιώνες μαθητές Του!
      Δεν είναι μία τυπική επίσκεψη στο Ναό για το ‘’καλό του χρόνου΄΄ ώστε να ναρκώσουμε τη συνείδησή μας ότι επιτελέσαμε ένα καθήκον ,ούτε βέβαια για να ΄΄εξευμενίσουμε’’ δήθεν το Θεό μας γιατί αυτό προδίδει ρηχότητα, επιδερμική θρησκευτικότητα και δεισιδαιμονική αντίληψη, αλλά το                       ΄΄ ξεφόρτωμα΄΄ της βεβαρυμμένης ψυχής μας από  το καθημερινό άγχος και τις περιπέτειες της καθημερινής ζωής (ασθένειες ,θλίψεις, κοίμηση αγαπημένων προσώπων, ανεργία, ανασφάλεια , απογοητεύσεις ,προβλήματα στην προσωπική και οικογενειακή και επαγγελματική ζωή κ.α.)και ο ταυτόχρονος ανεφοδιασμός των ψυχικών αποθεμάτων και αμυνών.
     Δεν είναι το συνήθως βιαστικό άναμμα κεριών ή λαμπάδων και προσκύνηση των  εικόνων του Ναού και μετέπειτα φυγή και περιφρόνηση του λειτουργικού μυστηρίου ,αλλά η παραμονή και ενδιαίτηση στο κοινό έργο της ομαδικής προσευχής η οποία κατά τον Ιερό Χρυσόστομο ΄΄ ανέρχεται στο θρόνο του Κυρίου μας ως βοή ή συλλαλητήριο του λαού Του προς Εκείνον΄΄. Είναι  η ένθερμη αγαπητική προσευχή ΄΄καύσις καρδίας΄΄ κατά τον Όσιο Ισαάκ τον Σύρο , η οποία αγκαλιάζει κάθε συν άνθρωπο μας –εικόνα του αληθινού Θεού μας -΄΄ υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας΄΄ ! Είναι ο – πάλαι ποτέ – παραδείσιος διάλογος με τον Τριαδικό Θεό της αγάπης και της ευσπλαχνίας ,κόντρα στο μονόλογο του ιδίου θελήματος ή του αυτοεγκλεισμού μας μέσα από την άσκηση και την μάθηση της ευχαριστιακής προσευχής και συμμετοχής!
       Ο Ναός δεν  είναι τόπος που προσέρχονται  δήθεν οι ΄΄ καλοί΄΄ άνθρωποι αλλά το «πνευματικό νοσοκομείο» κατά τους Αγίους Πατέρες μας , η σωστική κιβωτός όπου προστρέχει κάθε συνοδοιπόρος και συναμαρτωλός και κατατρεγμένος από τη ζωή ,ώστε  να εκζητήσει το  θεϊκό έλεός ,τη συγγνώμη ,την άφεση ,τη θεραπεία και την εσωτερική ανάπαυση ,κατά το λόγο του Κυρίου μας: ΄΄ δεν ήλθα στη γη να προσκαλέσω δικαίους, αλλά αμαρτωλούς
σε πραγματική μετάνοια( Μτθ.9,13) και « ελάτε σε μένα όλοι εσείς που είσθε κουρασμένοι και φορτωμένοι και εγώ θα σας ξεκουράσω (Μτθ.11,28)!
     Ας μην αμελούμε λοιπόν τον εκκλησιασμό ιδιαίτερα την Κυριακή που είναι  θεσμοθετημένη  ημέρα αργίας ,επειδή  είναι κυρίως  ημέρα Λατρείας του Θεού μας ώστε να μας γίνει τρόπος ζωής και ευκαιρία προσωπικής  και οικογενειακής ευλογίας! Είναι η ξεχωριστή ευκαιρία και εμπειρία να αναζητήσουμε τον Αγαπημένο και για μας διαρκώς θυσιασμένο Κύριό μας , να αφουγκραστούμε τη φωνή Του μέσα από τους υψηπόλους ύμνους και λειτουργικές ευχές ώστε να αφεθούμε με υιική εμπιστοσύνη στη θεϊκή αγκαλιά Του !!!
Ο Εφημέριος & συνοδοιπόρος σας
 π. Γεώργιος