Ι. Ν. «ΜΕΓΑΛΗΣ» ΠΑΝΑΓΙΑΣ – ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΘΗΒΩΝ

stavroi

Τρεις Σταυροί

Του Ηλία Λιαμή
Τη μέρα εκείνη, που σαν νύχτα σκοτείνιασε, όχι ένας αλλά τρεις σταυροί υψώθηκαν στον Γολγοθά: Ο πρώτος, ενός αθώου. Ο δεύτερος ενός αμετανόητου ενόχου. Και ο τρίτος, ενός μετανιωμένου ενόχου, του πρώτου πολίτη του Παραδείσου, του πρώτου αγίου. Αλήθεια, ποιος σταυρός μας αντιπροσωπεύει καλύτερα;
Το ξέρουμε: Του κάθε ανθρώπου η ζωή μοιάζει με σταυρό. Ποιος όμως από τους τρεις σταυρούς εκφράζει καλύτερα την κατάσταση και κυρίως την τακτική μας; Είμαστε οι αθώοι που θυσιαζόμαστε για το καλό των ανθρώπων, χωρίς καν να απολογηθούμε; Μήπως είμαστε οι μετανιωμένοι ένοχοι, που με ετοιμότητα μετανοούμε; Ή μήπως είμαστε οι αμετανόητοι ένοχοι, που μεταθέτουμε διαρκώς τις ευθύνες μας και αθωώνομε διαρκώς τον δήθεν τέλειο εαυτό μας για όσα δεινά μας περιβάλλουν;
Ο Σταυρός του Χριστού, η ελπίδα και το τρόπαιο μιας νίκης γλυκαίνει την ψυχή μας και στηρίζει την πίστη μας. Πόσο όμως μοιάζει με τον δικό μας; Εκείνος ο Σταύρος έγινε ξύλο μαρτυρίου για έναν αθώο. Μόνον εκείνος ο Εσταυρωμένος τόλμησε να ερωτήσει ευθέως του συγχρόνους Του αλλά και τον άνθρωπο κάθε εποχής: «τίς ἐξ ὑμῶν ἐλέγχει με περὶ ἁμαρτίας;» (Ιω, 8, 46). Παραμένει λοιπόν ο Σταυρός εκείνος κατόρθωμα αξεπέραστο και ύψος «δυσανάβατον ανθρωπίνοις λογισμοίς». Συμβολίζει τον δρόμο που κάλυψε ο Δημιουργός για να μας συναντήσει.
Πιο κοντά μας μοιάζουν να βρίσκονται οι δύο άλλοι σταυροί, εκείνοι των κοινών ανθρώπων, των δύο ληστών, που βάδισαν ίδιους δρόμους στη ζωή, αλλά εκ διαμέτρου αντίθετους στην αιωνιότητα. Εκείνοι οι σταυροί συμβολίζουν τη δική μας διαδρομή ή τη δική μας άρνηση να συναντήσουμε τον Σωτήρα μας. Οι σταυροί των δύο ληστών μοιάζουν πιο πολύ με τους δικούς μας, αλλά και με τον σταυρό όλης της Οικουμένης, που σφαδάζει αιμόφυρτη κάτω από το βάρος του. Είναι αλήθεια γλυκός, αλλά δυστυχώς και μακρινός ο Σταυρός του Μεγάλου Αθώου. Εμείς αθώοι δεν είμαστε. Εμείς κουβαλάμε σταυρό δίκαιο, συνέπεια των επιλογών μας. Δικαίως απολαμβάνουμε οδύνες, «άξια γαρ ων επράξαμεν», όπως είπε και ο ένας ληστής. Αλήθεια, τι έχουμε να ωφεληθούμε από τον σταυρό του μετανιωμένου ληστή;
Ας αναρωτηθούμε: Διαθέτουμε το θάρρος του ληστή, που θα μας επιτρέψει να επωμιστούμε το βάρος της ενοχής μας; Τολμούμε την αυτοκριτική; Επωμιζόμεθα την ευθύνη μας; Συνειδητοποιούμε την συμμετοχή μας, έστω την μικρή, στο κατάντημα αυτής της κοινωνίας; Σε εποχές όπου όλοι μεταθέτουν τις ευθύνες τους στις ξένες πλάτες, πόσο αντέχουμε τον σταυρό των δίκαιων επιπτώσεων των επιλογών μας;
Πέρα όμως από το θάρρος, ας αναρωτηθούμε και για κάτι άλλο: Διαθέτουμε την αποφασιστικότητα του ληστή για αλλαγή, τον ζήλο του να κερδηθεί ακόμη και το τελευταίο λεπτό μιας χαμένης ζωής. Παραδειγματιζόμαστε από την ετοιμότητα απάρνησης του αμαρτωλού παρελθόντος του, έχουμε νιώσει την βδελυγμία του παλιού του εαυτού.
Εκεί, στα αριστερά, υψώνεται ο σταυρός χωρίς ελπίδα, ο πόνος ο αγιάτρευτος, ο δρόμος ο αδιέξοδος, ο κλεισμένος από την ανθρώπινη επιμονή να βιώνει την αυτοθέωση και την αυτοαθώωση και να ζει με διαρκή πείνα και δίψα γαλήνης. Ας το ομολογήσουμε αδελφοί μου: μοιάζει πολύ ο αριστερός Σταυρός με τον Σταύρο της ανθρωπότητας, τον βαρύ και πικρό από αναζήτηση συντετριμμένων φρεάτων, από επιλογές μίσους και συμπεριφορές εωσφορικής αλαζονείας.
Τέτοιος είναι ο Σταυρός του αμετανόητου ληστή. Σταυρός φτιαγμένος από το ξύλο της πικρής ηδονής του δέντρου του Παραδείσου, όργανο του βροτοκτόνου όφεως, γέφυρα προς την απώλεια. Σταυρός που κρατά καρφωμένο τον άνθρωπο στην αρπαγή, αλλά και στην βλασφημία, όταν καταπληγωμένος, στρέφει τα μάτια στον ουρανό, όχι να προσευχηθεί ή να μετανοήσει, αλλά, σαν τον αμετανόητο ληστή, να διαμαρτυρηθεί στον Θεό, σαν να ήταν Αυτός ο υπαίτιος των πληγών και της οδύνης του. Παραδομένοι οι άνθρωποι στην ηδονή και την απληστία, απρόθυμοι ακόμη και να συζητήσουν το ενδεχόμενο μιας διαφορετική ζωής, προθυμότατοι όμως όταν η φρίκη του πολέμου πλημμυρίσει τις οθόνες τους, να οδηγήσουν τον θεό στο εδώλιο και να τον ρωτήσουν πώς επιτρέπει τόση αιματοχυσία.
http://www.catichisi.gr