Ι. Ν. «ΜΕΓΑΛΗΣ» ΠΑΝΑΓΙΑΣ – ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΘΗΒΩΝ

Αρχική » Πνευματικά Κείμενα » Επίκαιρες Πνευματικές Αναζητήσεις » Και όπως έψελνα, ήλθαν όλα αυτά τα πουλιά και έψελναν και αυτά μαζί μου! Γιορτάζουν κι αυτά τη γέννηση του Θεανθρώπου

Και όπως έψελνα, ήλθαν όλα αυτά τα πουλιά και έψελναν και αυτά μαζί μου! Γιορτάζουν κι αυτά τη γέννηση του Θεανθρώπου

Και όπως έψελνα, ήλθαν όλα αυτά τα πουλιά και έψελναν και αυτά μαζί μου! Γιορτάζουν κι αυτά τη γέννηση του Θε­ανθρώπου…

(Ο Άγιος Γέροντας Ιάκωβος μεταδίδει τη χαρά των Χριστουγέννων στην άλογη κτίση)

Χριστούγεννα στη Μονή του Οσίου Δαβίδ με Λειτουργό τον άγιο Γέροντα ήταν μια μοναδική εμπειρία. Γι’ αυτό και το περιστατικό που διηγούνται κάποιοι φοιτητές που βρέθηκαν εκεί τέτοια μέρα είναι συγκλονιστικό. Με όλα τα χρώματα του λόγου και αν προσπαθήσουμε να το ζωγραφίσουμε, δεν μπορούμε να αποδώσουμε την ομορφιά του. Θα το προσπαθήσουμε όμως, για να μεταδώσουμε κι εμείς τη χαρά των Χριστουγεννιάτικων στιγμών του Γεροντος Ιακώβου.
Μετά την αγρυπνία των Χριστουγέννων αποσύρθηκαν μοναχοί και επισκέπτες για λίγη ξεκούραση στα κελλιά τους. Ο χειμωνιάτικος καιρός και το κρύο μάζευαν όλους σε ζεστούς χώρους. Στο μοναστήρι, βέβαια, τα κελλιά δεν είχαν θέρμανση και πολύ περισσότερο το κελλάκι του Γέροντος. Στην τραπεζαρία υπήρχε μόνο μια σόμπα, που σκόρπιζε θαλπωρή στους ασυνήθιστους από το κρύο προσκυνητές· για τους μοναχούς ήταν περιττή, γιατί ο Χριστός θέρμαινε τις ψυχές αυτών που Τον αγαπούσαν «υπέρ πατέρα και μητέρα» και που γι’ Αυτόν εγκατέλειψαν τα πάντα· ιδιαιτέρως την ημέρα αυτή των Χριστουγέννων, που οι φίλοι του θείου Βρέφους κάνουν φάτνη την καρδιά τους, για να τον υποδεχθούν και να ζεσταθούν από τη ζωντανή παρουσία Του.
Δύο φοιτητές-προσκυνητές ξεκουράστηκαν κι αυτοί λίγο, αλλά τα κελλιά τους δεν τους κρατούσαν. Βγήκαν έξω για ένα περίπατο στο δάσος. Οδήγησαν τα βήματά τους προς το Αγιονέρι, μια περιοχή με πολλά πλατάνια και ένα ποτάμι, που έτρεχε με ταχύτητα τα γάργαρα νερά του.
Καθώς περπατούσαν προς το Αγιονέρι άκουσαν κάποιον να ψάλλει πολύ γλυκά:
«Χριστός γεννάται δοξάσατε·
Χριστός εξ ουρανών απαντήσατε·
Χριστός επί γης υψώθητε·
ασατε τω Κυρίω πάσα η γη
και εν ευφροσύνη
ανυμνήσατε, λαοί,
ότι δεδόξασται».
Πλησίασαν προς το μέρος, από όπου ερχόταν η ψαλμωδία. Η φωνή τους φάνηκε γνώριμη· δεν είχαν καμιά αμφιβολία. Ήταν ο Γέροντας Ιάκωβος· ο άνθρωπος του Θεού, ο οποίος ασφαλώς δε θα είχε πάει να ξεκουραστεί. Είχε προτιμήσει να μεταφέρει το χαρούμενο μήνυμα της σαρκώσεως του Θεανθρώπου Ιησού στην άλογη φύση. Έτσι, πήγε και γονάτισε μέσα στην κουφάλα ενός γέρικου πλατάνου και προσευχόταν με τα χέρια υψωμένα, άδοντας και ψάλλοντας το Απολυτίκιο και τις Καταβασίες της εορτής των Χριστουγέννων.
Το πιο θαυμαστό όμως που αντίκρυσαν οι φοιτητές ήταν ότι όλα τα πουλιά του δάσους μαζεύτηκαν και πετούσαν πάνω από το πλατάνι, που βρισκόταν ο άγιος αυταός άνθρωπος. Δεν υπήρχε πουθενά αλλού πουλί· τα γυ¬ρω δένδρα γυμνά και άδεια· όλα τα πουλιά του δάσους μαζεύτηκαν πάνω στο πλατάνι «των Χριστουγέννων», που νόμιζες πως είχε φύλλα, καθότι ως φυλλοβόλα δένδρα την εποχή αυτή τα πλατάνια είχαν ρίξει όλα τους τα φύλλα στη γη και παρέμεναν γδυτά.
Όταν ο Γέροντας είδε τους δύο φοιτητές, κατέβασε τα δεητικά χέρια του και σταμάτησε τη δοξολογική του ψαλμωδία. Τότε σταμάτησαν αμέσως τη συμφωνία και τα πουλιά και άρχισαν να πετούν ψηλά και να απομακρύνονται. Η χοική παρουσία των νέων τα έδιωχνε· τους διέλυσε τη μυστική χριστουγεννιάτικη χορωδία. Σηκώθηκε ο άνθρωπος του Θεού και απευθυνόμενος στους δύο νέους τους λέει:
– Να, καλά μου παιδιά ! Ήταν τόση η χαρά μου από τη γέννηση του Χριστού, που δεν άντεχα να την έχω μο¬νος μου και είπα, δεν πηγαίνεις, χαζέ Ιάκωβε, μέσα στο δάσος να ψάλλης «Χριστός γεννάται, δοξάσατε»; Και όπως έψελνα, ήλθαν όλα αυτά τα πουλιά και έψελναν και αυτά μαζί μου! Γιορτάζουν κι αυτά τη γέννηση του Θεανθρώπου· γιορτάζουν και δείχνουν τη χαρά τους με τα γλυκόλαλα κελαηδήματά τους. Είναι κι αυτός ένας δοξολογικός ύμνος στο Δημιουργό, που άφησε την πατρική αγκάλη, για να γίνει τέλειος άνθρωπος, χωρίς βέβαια να χάσει κάτι από τη θεική Του φύση. Ο τέλειος Θεός γίνηκε τέλειος άνθρωπος, για να θεώσει όλους εμάς, που η πτώση μας στην αμαρτία μας είχε απομακρύνει από την Εδέμ τη γλυκυτάτη.
(Συνοπτική περιγραφή του γεγονότος βλέπε στο περιοδικό «Άγιος Μάμας» Ιεράς Μητροπόλεως Μόρφου, τεύχος 16, Δεκέμβριος 2001.)
Πηγή «paraklisi»