ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ, ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ…
Ρυθμισμένες κατάλληλα ἀπὸ τὸ πανάγαθο χέρι τοῦ Θεοῦ οἱ τέσσερις ἐποχὲς τοῦ ἔτους σκορποῦν ἄφθονες στὴ γῆ τὶς εὐλογίες καὶ τὰ δῶρα τοῦ Δημιουργοῦ.
Σοφὰ χαρακτηρίσθηκαν «βιβλίο τοῦ Θεοῦ εἰκονογραφημένο», ὅπου ὁ πιστὸς μπορεῖ νὰ διαβάσει τὴν ἀγάπη τοῦ οὐράνιου Πατέρα γιὰ τὸν ἄνθρωπο.
Προβάλλει μὲ τὴ δική της χάρη ἡ κάθε ἐποχὴ ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ δικό της μυστικὸ νόημα.
Τί κρίμα πού, ἀπορροφημένοι ἀπὸ τὰ καθημερινά, στεροῦμε ἀπὸ τὸν ἑαυτὸ μας τὴν «πολυτέλεια» νὰ φιλοσοφεῖ πάνω στὰ γεγονότα καὶ ξεχνοῦμε πὼς κάθε ἐποχὴ ἐκπέμπει τὸ δικό της μήνυμα γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωὴ τοῦ πιστοῦ!
Ἔχουμε, ἐντούτοις, σὲ κάθε ἐποχὴ πολλὲς εὐκαιρίες νὰ ἀναγόμαστε ἀπὸ τὰ ὑλικὰ στὰ πνευματικά, ἀπὸ τὰ γήινα στὰ ἐπουράνια.
Τὸ φθινόπωρο, ἡ ἐποχὴ στὴν ὁποία μᾶς εἰσάγει ὁ Σεπτέμβριος, ὡριμάζει τοὺς τελευταίους καρπούς, ἐξ οὗ καὶ ἡ ἀρχαία ὀνομασία «μετόπωρον», μετὰ τὴν ὀπώραν.
Ἡ θερμοκρασία ἀρχίζει νὰ μειώνεται τώρα καὶ ἡ φρυγμένη γῆ δέχεται τὴν εὐεργετικὴ δροσιά.
Τὰ φύλλα, ἀφοῦ ἐκπλήρωσαν τὸν προορισμὸ τους τροφοδοτώντας καὶ προστατεύοντας τοὺς καρπούς, πέφτουν στὸ χῶμα, γιὰ νὰ τὸ ζωογονήσουν μὲ τὸν δικό τους θάνατο καὶ νὰ τὸ πλουτίσουν σὲ οὐσίες θρεπτικὲς γιὰ τὰ φυτὰ ποὺ ἐκεῖ θὰ φυτευθοῦν.
Οἱ ἀπαραίτητες, ὁπωσδήποτε, διακοπὲς ἔφθασαν στὸ τέλος τους κι ὅλοι ἐπιστρέφουν στὶς ἐργασίες τους. Τὴν ἀνάπαυση διαδέχεται ἡ δραστηριοποίηση, ποὺ θέτει σ’ ἐνέργεια τὶς σωματικὲς καὶ τὶς πνευματικὲς δυνάμεις.
Κι ἔχουμε τόσα νὰ προγραμματίσουμε καὶ νὰ ἐπιχειρήσουμε! Μακάρι μέσα στὰ πολλὰ νὰ μὴ λησμονήσουμε τὸ πρῶτο καὶ μεγάλο: τὸ χρέος μας γιὰ τὴ μετάνοια καὶ τὴν ἀνανέωση τοῦ ἐαυτοῦ μας, τὸ ἔργο τῆς σωτηρίας μας.
Ἡ φυσικὴ ἀναψυχή, ποὺ προξενεῖ ἡ δροσιὰ τοῦ φθινοπώρου μετὰ τὴν κάψα τοῦ καλοκαιριοῦ, ἀνάγει τὸ νοῦ στὴ δροσιὰ τῆς χάριτος, ποὺ ἀναψύχει τὴν ψυχή, καὶ οἱ γλυκόχυμοι καρποὶ σωρευμένοι στὶς ἀποθῆκες ἀνακαλοῦν στὴ σκέψη τὴν πνευματικὴ καρποφορία, τοὺς καρποὺς τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ποὺ φέρνουν τὴν πληρότητα καὶ νοηματίζουν τὴ ζωὴ τοῦ πιστοῦ.
Καὶ εἶναι ἀκριβῶς αὐτοὶ οἱ καρποὶ ἡ μεγαλύτερη χρεία γιὰ ὅλους μας, φτωχοὺς καὶ πλούσιους, μικροὺς καὶ μεγάλους.
Μετὰ τὸ φθινόπωρο θ’ ἀκολουθήσει ὁ χειμώνας.
Ὄχι μόνο στὴ φυσικὴ ἀλλὰ στὴν πνευματικὴ ζωὴ πρέπει νὰ περιμένουμε δυσκολίες καὶ προβλήματα.
Ἡ ἁγία Γραφὴ μιλᾶ γιὰ «ἐσχάτους» καὶ «χαλεποὺς» καιρούς, γιὰ «ἡμέρες πονηρές». «Σπούδασον, πρὸ χειμῶνος ἐλθεῖν», συμβουλεύει ὁ ἀπόστολος Παῦλος τὸν μαθητὴ του Τιμόθεο.
Καὶ ἐννοεῖ ἀσφαλῶς τὸν φυσικὸ χειμώνα ὁ ἀπόστολος. Τίποτε ὅμως δὲν μᾶς ἐμποδίζει νὰ μεταφέρουμε τὸ παράγγελμά του στὴν πνευματική μας ζωή, γιὰ ν΄ἀντλήσουμε ἀπ’ αὐτὸ τὸ μεγάλο δίδαγμα:
Πρὶν μᾶς προλάβει ὁ χειμώνας τῶν πειρασμῶν καὶ τῶν θλίψεων καὶ γιὰ νὰ μὴ μᾶς καταβάλουν οἱ δοκιμασίες καὶ τὰ προβλήματα, νὰ ἀξιοποιήσουμε, ἀδελφέ μου, αὐτὸ τὸ φθινόπωρο τὴν κάθε πνευματικὴ εὐκαιρία ποὺ ὁ Θεὸς μᾶς στέλνει.
Εἶναι τὰ δῶρα τῆς ἀγάπης του, τὰ ἀποθέματα μὲ τὰ ὁποῖα θ’ ἀντιμετωπίζουμε τοὺς χειμῶνες τῆς ζωῆς μας.
Ἀγγελιοφόρος, Ἀπὸ τὸ περιοδικὸ Ἀπολύτρωσις τ. 669
Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»
[Κυριακή, Τριμηνιαίο Ὀρθόδοξο Χριστιανικό Περιοδικό, Ἔτος Ε΄ – Ἀριθ. Φύλλου 17 – Σεπτέμβριος – Νοέμβριος 2018, Ἱεραποστολικός Σύλλογος «Κυριακή», Εἰκόνα ἀπό: Athos – Agios Oros
Τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»]