Εγερτήριο σάλπισμα εἶναι τό: «Ιδού ὁ Νυμφίος ἔρχεται».
Στή μακρά άναμονή τοῦ Νυμφίου τῆς παραβολῆς οἱ Δέκα παρθένες κοιμοῦνται. Κανείς δέν μποροῦσε νά ξεχωρίσει τίς μωρές (ἀνόητες) ἀπό τίς φρόνιμες (μυαλωμένες). Τό μόνο διακριτικό τους γνώρισμα, γιά τή συμμετοχή τους στόν ὅμιλο ὑποδοχῆς, εἶναι οἱ λαμπάδες. Αὐτό εἶναι καί τό πρῶτο πού φροντίζουν, ὅταν ἀκούγεται ή φωνή: «Ιδού ὁ Νυμφίος ἔρχεται».
Οἱ μωρές παρθένες ἔχουν λαμπάδες, ἀλλά δέν πῆραν μαζί τους λάδι, οἱ λαμπάδες τους σβήνουν. Οἱ φρόνιμες ἔχουν λάδι. Οἱ μωρές καταφεύγουν καί ζητοῦν ἀπό τίς φρόνιμες, κι ἐκεῖνες ἀρνοῦνται λέγοντας: «Μήπως δέν φτάσει γιά ἐμᾶς καί γιά σᾶς, καλύτερα πηγαίνετε στούς πωλοῦντες». Οἱ μωρές τρέχουν μέσα στη νύχτα. Ἐν τῷ μεταξύ ἔρχεται ὁ Νυμφίος καί ἡ αἴθουσα τοῦ γάμου κλείνει. Ὅταν έπιστρέφουν οἱ μωρές παρθένες, βρίσκουν τήν πόρτα κλειστή καί στήν παράκλησή τους «Κύριε, ἄνοιξέ μας», ὁ Κύριος άπαντᾶ: «Δέν σᾶς γνωρίζω».
Ξέχασαν κάτι, λίγο λάδι, άλλά μένουν άσυγχώρητες καί χαρακτηρίζονται «μωρές». Στήν πραγματικότητα δείχνουν νά ένδιαφέρθηκαν μόνο γιά τήν πρώτη ἐντύπωση. Όσο να πείσουν τούς άνθρώπους, καί νά καταταγοῦν στόν ὅμιλο ὑποδοχῆς, ἀλλά αὐτό δέν ἀρκεῖ γιά νά πείσουν τόν Νυμφίο.
Μωρία εἶναι ἡ ἔστω ἀσυνείδητη υποκρισία.
Φρόνηση εἶναι ἡ αὐτογνωσία. Τί ἔχεις καί τί δέν ἔχεις. Ὁ λόγος τῶν φρονίμων «μήπως δέν φτάσει γιά ἐμᾶς καί γιά σᾶς» δέν εἶναι λόγος ἄσπλαγχνος άλλά λόγος φρόνιμος. Τό λάδι τῶν φρονίμων, ή άρετή τους, εἶναι ἀμεταβίβαστη, ὅπως ἡ ζωή καί ἡ ὑγεία, πού δέν μπορούμε νά μεταβιβάσουμε καί στό πιό άγαπημένο μας πρόσωπο.
Φρόνηση εἶναι τό «τί μπορῶ νά κάνω έγώ». Μωρία τό «τί μποροῦν νά μοῦ κάνουν οἱ ἄλλοι». Φρόνηση εἶναι ἡ ἐπίγνωση, «τί ἔκανα». Μωρία: Ἡ μεταβίβαση τῆς εὐθύνης, «τί μοῦ ἔκαναν».
Μωρία εἶναι ἡ ἀπροετοιμασία, ἡ ἀναβλητικότητα, «ἔχουμε καιρό». Φρόνηση εἶναι ἡ γνώση ὅτι αὐτή ἡ ζωή ἔχει τέλος. Μωρία εἶναι οἱ μάταιες διεκδικήσεις. «Τί νά τήν κάνεις τή θέση πού δέν τήν ἀξίζεις;». Φρόνηση εἶναι ἡ ἐλευθερία ἀπό τήν ἐπικράτηση. «Νά προτιμᾶς τίς ἀξίες ἀπό τά ἀξιώματα».
Το λάδι εἶναι ἡ ἐλεημοσύνη. «Ἔχεις ἕναν ὀβολό, ἀγόρασε τόν οὐρανό».
Στήν παραβολή τῶν Δέκα παρθένων περιγράφει ὁ Κύριος τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, τό τέλος καί τόν σκοπό τῆς προσωπικής μας ἱστορίας. Δέν ἔχει χαρακτήρα άπειλητικό, προτρεπτικό ἔχει.
Εγερτήριο σάλπισμα εἶναι τό: «Ιδού ὁ Νυμφίος ἔρχεται».
Γι’ αὐτό καί ἡ παραβολή τελειώνει μέ τή λέξη «γρηγορεῖτε». Μείνετε άγρυπνοι, έτοιμοι να ὑποδεχθεῖτε τόν Νυμφίο Χριστό καί νά περάσετε μαζί στή χαρά τῆς Βασιλείας Του.
Γ.