Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΝΗΣΤΕΙΑ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΛΠΙΔΑ…
~Αγίου Νικολαου Βεριμίροβιτς
Με την νηστεία χαροποιῶ τήν ἐλπίδα μου σέ Σένα, Ερχόμενε Κύριέ μου…
Ἡ νηστεία ἐπιταχύνει τήν προετοιμασία μου γιά τόν έρχομό Σου, τή μοναδική ἡμερονύχτια προσμονή μου.
Ἡ νηστεία λεπταίνει τό σῶμα μου, ὥστε αὐτό πού ἀπο- μένει πιό εὔκολα νά φωτισθῆ ἀπό τό Πνεῦμα.
Περιμένοντας Ἐσένα, δέν ἐπιθυμῶ νά τρέφομαι μέ αἷμα οὔτε ζωή νά ἀφαιρῶ. Τήν χαρά τῆς προσδοκίας μου καί τά ζωντανά νά νοιώθουν….
Αλλά, πραγματικά, ἡ ἐγκράτεια τοῦ φαγητοῦ δέ θά μέ σώσει. Ἀκόμη καί μέ τήν ἅμμο τῆς λίμνης νά τραφῶ, Ἐσύ δέν θά ἔλθεις σέ μένα, ἂν ἡ νηστεία δέν μπῆ βαθύτερα στην ψυχή μου.
Γνώρισα μέσα ἀπό τήν προσευχή μου πώς ἡ νηστεία ἡ σωματική εἶναι περισσότερο ἕνα σύμβολο τῆς πραγματικῆς νηστείας, χρήσιμη πολύ γιά τόν ἀρχάριο πού ἐλπίζει σε Σένα, ἀλλά καί πολύ δύσκολη γιά ὅποιον ἀρκεῖται μονάχα σ’ αὐτήν.
Γι’ αὐτό ἔβαλα τήν νηστεία καί στήν ψυχή μου, γιά νά τὴν ἀπαλλάξω ἀπό τούς πολλούς θρασεῖς μνηστῆρες και σαν παρθένο να τήν ἑτοιμάσω γιά Σένα…
Καί ἔβαλα τήν νηστεία στόν νοῦ μου, γιά νά ἐκτοπίσω ὅλες τίς χίμαιρες γιά τά κοσμικά πράγματα καί να γκρεμίσω ὅλους τούς ἐναέριους πύργους πού αὐτές ἔχτισαν. Ὥστε ὁ νοῦς μου νά ἀδειάσει ἀπό τόν κόσμο καί νὰ εἶναι ἕτοιμος να προσλάβει τήν δική Σου Σοφία.
Καί ἔβαλα τήν νηστεία στήν καρδιά μου, γιά νά σκοτώσω μ’ αὐτήν ὅλα τά πάθη καί τούς κοσμικούς πόθους. Ὥστε να βασιλεύει ἀνείπωτη οὐράνια εἰρήνη στήν καρδιά μου, ὅταν περάσει τό θυελλώδες Πνεῦμα Σου.
Καί ἔδωσα τήν ἐντολή τῆς νηστείας στη γλῶσσα μου, γιά να ξεμάθει ἀπό τή ματαιότητα τῆς πολυλογίας καί να προφέρει μέ ἐγκράτεια μόνον ἐκεῖνες τίς λέξεις που ἀνοίγουν τον δρόμο γιά τόν ἐρχομό Σου.
Καί χτύπησα μέ τήν νηστεία τίς μέριμνές μου, γιά νά τις φυσήξω ὅλες ἀπό μπροστά μου, ὅπως ὁ ἀέρας -πού λυσσομανᾶ- σκορπίζει τήν ὁμίχλη. Ὥστε νά μήν στέκονται σα θολερή ὁμίχλη ἀνάμεσα σέ μένα καί σέ Ἐσένα καί στρέφουν τίς ματιές μου στον κόσμο.
Καί ἡ νηστεία ἔφερε στήν ψυχή μου ταπείνωση μπροστά στούς ἄκτιστους καί στούς κτιστούς κόσμους καί πραότητα πρός τοὺς ἀνθρώπους καί τά δημιουργήματα. Καί ἐνέπνευσε μέσα μου θάρρος τέτοιο πού ποτέ δένΝεἶχα γνωρίσει, ὅσο μέ ὅλα τά ὅπλα τοῦ κόσμου ἤμουν ὁπλισμένος.
Τι ἦταν ἡ ἐλπίδα μου δίχως τήν νηστεία παρά μία ξένη ἀφήγηση, πού περνοῦσε ἀπό στόμα σε στόμα μέχρι να φτάσει καί στό δικό μου; Μία ξένη ἱστορία γιά τή σωτηρία, μέσα ἀπό τήν προσευχή καί τήν νηστεία, γίνεται προσωπική…
Ἡ ψεύτικη νηστεία συνοδεύει καί τήν ψεύτικη ἐλπίδα, ὅπως ἀκριβῶς καί ἡ ἀνύπαρκτη νηστεία συνοδεύει τήν ἀπελπισία.
Καί ὅπως ὁ ἕνας τροχός ἀκολουθεῖ τόν ἄλλον, ἔτσι καί ἡ ἀληθινή νηστεία ἀκολουθεῖ τήν ἀληθινή ἐλπίδα.
Ἑορτή μου Πανευφρόσυνη, πού μέ χαμόγελο ἡλιόχαρο μέ πλησιάζεις, βοήθησέ με μέ εὐφροσύνη να νηστεύω καί μέ εὐφροσύνη να ἐλπίζω…
ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ “ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΣΤΗΝ ΛΙΜΝΗ”