Και μόνο με την πα­ρου­σία του αγγέλου, μου έφυ­γε και ο πό­νος και όλα· όχι από την χαρά, αλλά από την Θεία Χάρη.

Και μόνο με την πα­ρου­σία του αγγέλου, μου έφυ­γε και ο πό­νος και όλα· όχι από την χαρά, αλλά από την Θεία Χάρη.

Πόση δύ­να­μη έχει ο Άγγε­λος! Βοη­θά­ει ακό­μη και με την σιω­πή του! Κάπο­τε βρι­σκό­μουν σε αδιέ­ξο­δο. Από την στε­νο­χώ­ρια αι­σθα­νό­μουν να μου χτυ­πούν το κε­φά­λι με σμί­λη, για να μου σπά­σουν το κού­τε­λο. Τα μά­τια μου κόν­τευαν να βγουν έξω, ιδιαί­τε­ρα το δεξί. Πόνος ανυ­πό­φο­ρος! Έφερ­να σβού­ρα, σπαρ­τα­ρού­σα από τον πόνο. Δεν ήξε­ρα τί να κάνω… Έκανα προ­σευ­χή και ζη­τού­σα από τον Θεό, να βρε­θεί ένας τρό­πος να βγω από το αδιέ­ξο­δο.

Και ξαφ­νι­κά, βλέ­πω στον δε­ξιό ώμο τον Φύλα­κα Άγγε­λό μου. Ήταν ίσα με δώ­δε­κα χρο­νών παι­δά­κι. Είχε ένα όμορ­φο στρογ­γυ­λό προ­σω­πά­κι με στρογ­γυ­λά μα­τά­κια. Ένα προ­σω­πά­κι! Φεγ­γο­βο­λού­σε! Και μόνο με την πα­ρου­σία του, μου έφυ­γε και ο πό­νος και όλα· όχι από την χαρά, αλλά από την Θεία Χάρη. Η χαρά δεν διώ­χνει τον πόνο, έχεις τον πόνο και χαί­ρε­σαι συγ­χρό­νως, ενώ η Θεία Χάρις!… Μεγά­λη υπό­θε­ση! Δεν πε­ρι­γρά­φε­ται!

«Αν εί­ναι έτσι, είπα, όχι με σμί­λη, αλλά με βα­ριο­πού­λα ας με χτυ­πούν στο κε­φά­λι!». Άξιζε να μου σπά­σουν το κε­φά­λι, και μόνο γι’ αυτό. Μετά βρέ­θη­κε και η λύση, που αν­θρω­πί­νως δεν υπήρ­χε.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης