Παπα-Φώτης Λαυριώτης, ο «διά Χριστόν σαλός» από τη Μυτιλήνη
~Tου Στρατή Ανδριώτη
Αυτές τις μέρες κάνω παρέα με τον παπα Φώτη, διαβάζοντας τον βίο του στο βιβλίο Παπα-Φώτης Λαυριώτης, Σημείον Αντιλεγόμενον, του π. Θ. Χριστοδούλου.
Ο παπα Φώτης είναι γνωστός για την εν Χριστώ “αλητεία” του, έχουν γραφεί πολλά για κείνον ακόμη και ενόσω ζούσε και είναι καλή συντροφιά στις μέρες μας, που περίσεψε το “δήθεν” και η πολυπραγμοσύνη της υποκρισίας.
Πολλοί τον λένε ήδη άγιο. Ίσως και να είναι. Ο Κύριος ξέρει.
Το σίγουρο είναι πως πρόκειται για άνθρωπο του Θεού και για μια από τις πιο μινιμαλιστικές μορφές του καιρού μας, όσον αφορά τον τρόπο που κινήθηκε πάνω στη γη.
Ξυπόλητος, με ένα τρύπιο ράσο, απεκδυόμενος κάθε ανθρώπινη ανακούφιση και παρηγορία σχετική με το σαρκίο του, με μόνη έγνοια να μαζεύει καλούδια για τους ναούς που έχτιζε και για τους αναγκεμένους που προστάτευε αυτός ο ενδεέστερος, σχεδόν, και αυτής της ένδειας!
Παλαβός. Θυμωσιάρης αν του έθιγαν την Ορθοδοξία και αν οι ζωές των ανθρώπων προσέβαλαν το “καθ’ομοίωσιν”. Την φασαρία την είχε στο τσεπάκι του, δίπλα στα χαρτάκια των ονομάτων που μνημόνευε, η περιφρόνηση της βόλεψης του ήταν νόμος και οι πράξεις λατρείας προς τον Θεό ο προσωπικός και μοναδικός δογματισμός του.
Τα είχες καλά με τον Κύριο, την Παναγία και τους Αγίους, τα είχες καλά και με τον παπα Φώτη.
Γινόσουν επιλήσμων όλων αυτών, μαύρο φίδι που σ’ έφαγε, σταλμένο απ’ τον παπα Φώτη…
Δεν είχε όρια αυτός ο κουρελής παππάς, δεν είχε συμβατικές υποχρεώσεις του κόσμου τούτου.
Τα σύνορά του άρχιζαν και τελείωναν στο Αφεντικό του ουρανού και μόνο για μια θέση εκεί προσπαθούσε να υπογράψει την αιώνια σύμβαση, με το αίμα της καρδιάς και την εξουθένωση της σάρκας.
Διαβάζοντας τις σαλότητές του, ένιωσα μιαν ασφάλεια και δειλά-δειλά άρχισα να του λέω “πάμε εδώ”, πάμε εκεί” στις μέριμνες του βίου (από ιδιοτέλεια, για να μην ξεστρατίζω τόσο συχνά προς τα επουσιώδη) και σαν να μου χαμογελούσε… Ξεθάρρεψα και του μιλάω και αυτός χαμογελάει πάλι.
Το περιμένω πως κάποια στιγμή θα μου “τα ψάλλει” αλλά τώρα εκμεταλλεύομαι το που βρίσκεται σε καλό φεγγάρι… Αλλά πάλι λέω πως ίσως τώρα που βλέπει Θεού πρόσωπο, να μην τα “παίρνει κρανίο” και να την γλυτώσω…
Οπως και νάχει είναι καλό παρεάκι ο παππούλης!
Tου Στρατή Ανδριώτη
Παπά Φώτης Λαυριώτης, Εκοιμήθη εν Κυρίω 5-3-2010
Από τη σελίδα: “https://o-nekros.blogspot.com/“