ΟΙ ΘΛΙΨΕΙΣ,Η ΑΓΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΤΗΣ ΕΓΚΥΜΟΝΟΥΣΑΣ – ΕΠΙΤΟΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ! (Ά Μέρος)

ΟΙ ΘΛΙΨΕΙΣ,Η ΑΓΩΝΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΤΗΣ ΕΓΚΥΜΟΝΟΥΣΑΣ – ΕΠΙΤΟΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ! (Ά Μέρος)

“Μελετῶντες τήν Ἁγία Γραφή διαπιστώνουμε, ὅτι στήν ζωή Της ἡ “καθαρωτέρα ” καί “ὑψηλοτέρα” τῶν ἀγγελικῶν τάξεων, ἡ Βασίλισσα, ἡ ὁποία παρέστη στά δεξιά τοῦ Οὐρανίου Βασιλέως “ἐν κροσσωτοῖς χρυσοῖς περιβεβλημένη πεποικιλμένη ” (Ψαλμ. 44,16) διῆλθε διά πολλῶν θλίψεων, πόνων καί διωγμῶν.

Γι’ αὐτό συμπαθεῖ ὅλους τούς πονεμένους καί θλιβομένους τῆς ζωῆς αὐτῆς εἴτε πειράζονται ἀπό τούς πειρασμούς τοῦ Πονηροῦ εἴτε δοκιμάζονται καί ἀσκοῦνται μέ ὑπομονή στίς θλίψεις, στίς ἀσθένειες, στίς ἀδικίες, στίς συκοφαντίες καί στούς ἄλλους σταυρούς τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς.

Αὐτή ἔγινε ἡ χαρά τῶν θλιβομένων ἐπειδή πόνεσε καί ἴσως ὅπως οὐδείς ἀπό ἐμᾶς. Ἄς δοῦμε τούς πόνους Της :

α- Ὁ πόνος τῆς ἀμφιβολίας.

Πρώτη θλίψι καί πρῶτο πόνο κατά τήν Ἁγία Γραφή ἡ Παρθένος Μαρία ἐδοκίμασε μέ τίς ἀμφιβολίες τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορος περί τῆς ἐγκυμοσύνης Της. Ὁ Εὐγγελιστής Ματθαῖος γράφει στό εὐγγελιό του “Τοῦ δε Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ γέννησις οὕτως ἦν. Μνηστευθείσης γάρ τῆς μητρός αὐτοῦ Μαρίας τῷ Ἰωσήφ, πρίν ἤ συνελθεῖν αὐτούς εὑρέθη ἐν γαστρί ἔχουσα ἐκ πνεύματος Ἁγίου. Ἰωσήφ δέ ὁ ἀνήρ αὐτῆς, δίκαιος ὤν καί μή θέλων αὐτήν παραδειγματίσαι, ἐβουλήθη λάθρα ἀπολῦσαι αὐτήν ” (Ματθαίου α΄ 18-19).

Ἡ ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας στήν Ἀκολουθία τῶν Μεγάλων καί Βασιλικῶν Ὡρῶν, εἶναι Ἀκολουθίες, οἱ ὁποῖες τελοῦνται τήν παραμονή τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων, ἀναφέρεται στό θέμα αὐτό μέ λυρισμό καί ρεαλισμό.

Στό Δοξαστικό τῆς Πρώτης Ὥρας ὁ Ἰωσήφ ὁ Μνήστωρ τῆς Θεοτόκου ἀπευθύνεται πρός τήν Παρθένο Μαρία ὡς ἑξῆς :

“ Τάδε λέγει Ἰωσήφ πρός τήν Παρθένον ˙ Μαρία, τί τό δρᾶμα τοῦτο, ὅ ἐν σοί τεθέαμαι ; Ἀπορῶ καί ἐξίσταμαι, καί τόν νοῦν καταπλήττομαι ! Λάθρα τοίνυν ἀπ’ ἐμοῦ, γενοῦ ἐν τάχει. Μαρία, τί τό δρᾶμα τοῦτο, ὅ ἐν σοί τεθέαμαι ; Ἀντί τιμῆς, αἰσχύνην ˙ ἀντ’ εὐφροσύνης, τήν λύπην ˙ἀντί τοῦ ἐπαινεῖσθαι, τόν ψόγον μοι προσήγαγες. Οὐκ ἔτι φέρω λοιπόν, τό ὄνειδος ἀνθρώπων. ὑπό γάρ Ἱερέων ἐκ τοῦ Ναοῦ, ὡς ἄμεμπτον Κυρίου σέ παρέλαβον ˙ καί τί τό ὁρώμενον ; ”

Στό Δοξαστικό τῆς Τρίτης Ὥρας διεξάγεται ἕνας ζωηρός διάλογος μεταξύ τῶν πιστῶν καί τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορος ὡς ἑξῆς :

“ Ἰωσήφ, εἰπέ ἡμῖν πῶς ἐκ τῶν Ἁγίων ἥν παρέλαβες Kόρην, ἔγκυον φέρεις ἐν Βηθλεέμ ; Ἐγώ, φησί, τούς Προφήτας ἐρευνήσας, καί χρηματισθείς ὑπό Ἀγγέλου, πέπεισμαι, ὅτι Θεόν γεννήσει ἡ Μαρία ἀνερμηνεύτως˙ οὗ εἰς προσκύνησιν, Μάγοι ἐξ Ἀνατολῶν ἤξουσι, σύν δώροις τιμίοις λατρεύοντες. Ὁ σαρκωθείς δι’ ἡμᾶς, Κύριε, δόξα σοι ”.

Στό δεύτερο τροπάριο τῆς Ἐνάτης Ὥρας ἡ Παρθένος Μαρία ἀπευθύνεται στόν Ἰωσήφ καί τοῦ ἐξηγεῖ θεολογικώτατα τό ἐν αὐτῇ τελούμενον φρικτόν μυστήριον, οὕτως :

“ Ὅτε Ἰωσήφ, Παρθένε, λύπῃ ἐτιτρώσκετο, πρός Βηθλεέμ ἀπαίρων, ἐβόας πρός αὐτόν ˙ Τί ὁρῶν με ἔγκυον στυγνάζεις καί ταράττεσαι, ἀγνοῶν ὅλως τό ἐν ἐμοί φρικτόν μυστήριον ; Λοιπόν ἀπόθου φόβον ἅπαντα, τό παράδοξον ἐννοῶν ˙ Θεός κάτεισι γάρ ἐπί γῆς δι’ ἔλεον, ἐν τῆ ἐμῆ μήτρᾳ νῦν, καί σάρκα προσελάβετο˙ ὅνπερ τικτόμενον, ὄψει, ὡς ηὐδόκησε˙ καί τῆς χαρᾶς πλησθείς, προσκηνύσεις ὡς Κτίστην σου˙ ὅν Ἄγγελοι ὑμνοῦσιν ἀπαύστως, καί δοξάζουσι, σύν Πατρί καί Ἁγίῳ Πνεύματι ”
Κατά τήν ἁγίαν Γραφήν τήν ἀγωνίαν καί τήν θλίψιν τῆς Παρθένου Μαρίας ἔπαυσεν ὁ Ἄγγελος, ὁ ὁποῖος ἐνεφανίσθη στόν Ἰωσήφ τόν Μνήστορα “ κατ’ ὄναρ ” καί τοῦ ὑπέδειξε νά μήν ἀμφιβάλλει γιά τήν ἠθική τῆς Παρθένου Μαρίας.

“Ταῦτα δέ αὐτοῦ ἐνθυμηθέντος ἰδού ἄγγελος Κυρίου κατ’ ὄναρ ἐφάνη αὐτῷ λέγων˙ Ἰωσήφ υἱός Δαυΐδ, μή φοβηθῇς παραλαβεῖν Μαριάμ τήν γυναίκα σου˙ τό γάρ ἐν αὐτῇ γεννηθέν ἐκ Πνεύματος ἐστίν Ἁγίου. Τέξεται δέ υἱόν καί καλέσεις τό ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν˙ αὐτός γάρ σώσει τόν λαόν αὐτοῦ ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν ” (Ματθαίου α΄ 20-21).
β- Ἡ ἀγωνία τῆς ἐμπερίστατης. Ἔτεκε καί ἐσπάργωσε τόν Υἱόν Της στήν φάτνη, “ διότι οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι ” (Λουκᾶ β΄ 7).

Κάθε γυναίκα ἐπιθυμεῖ, ὅταν ἐπιστεῖ ἡ ὥρα τοῦ τοκετοῦ νά τέξει σ’ ἕνα ἰδιωτικό ἀξιοπρεπῆ χῶρο προσιδιάζοντα στήν περίστασι, στίς ἀνάγκες τοῦ γεγονότος καί νά προσφέρει στό νεογνό της τίς ἀνάλογες περιποιήσεις, τίς ὁποῖες ὑπαγορεύει τό μητρικό φίλτρο της.

Αὐτό δέν συνέβη στήν περίπτωσι τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία δέν ἔτεκε κοινό ἄνθρωπο, ἀλλά τόν Κύριο τῆς δόξης, τόν Ὕψιστο, τόν ἐπί τῶν Χερουβείμ καθεζόμενον, τόν Μονογενῆ Υἱό τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, ὁ ὁποῖος εἶχε πληροφορίες ἀπό τό θεομητορικό περιβάλλον μεταξύ τῶν ἄλλων ἀποκλειστικῶν εἰδήσεων μᾶς πληροφορεῖ, ὅτι, ὅταν ὁ Ἰωσήφ καί ἡ Παρθένος Μαρία εὑρίσκοντο στή Βηθλεέμ γιά νά ἀπογραφοῦν κατά τήν γενική ἀπογραφή, τήν ὁποία διέταξε ὁ Καίσαρας τῆς Ρώμης Αὔγουστος καί ἐνῷ κατήγοντο ἀπό τήν μικρή αὐτή κωμόπολι καί ἀσφαλῶς θά εἶχον συγγενεῖς, ὅταν “ ἐπλήθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ τεκεῖν καί ἔτεκεν τόν υἱόν αὐτῆς τόν πρωτότοκον, καί ἐσπαργάνωσεν αὐτόν καί ἀνέκλινεν αὐτόν ἐν τῇ φάτνῃ, διότι οὐκ ἦν αὐτοῖς τόπος ἐν τῷ καταλύματι ” (Λουκᾶ β΄ 6-7).

Μία ἀκόμη στέρησι ἐστενοχώρησε τήν Πανάμωμη Κόρη, νά γεννήσει στό στάβλο καί νά ἀνακλίνει τόν Υἱόν τοῦ Θεοῦ καί Μονογενῆ καί Πρωτότοκο Υἱό Της στή φάτνη ὡς ἐμπερίστατη.
γ-Ἡ ταλαιπωρία ἀπό τόν διωγμό, τήν φυγή, τήν ἐξορία στήν Αἴγυπτο καί τήν μετοίκησι στήν Ναζαρέτ.

Στή ζωή της ἡ Μητέρα τοῦ Κυρίου ἐδοκίμασε κι αὐτούς τούς πόνους καί τίς ταλαιπωρίες, τοῦ διωγμοῦ, τῆς φυγῆς ὡς καταδιωκομένης, τῆς ἐξορίας στήν Αἴγυπτο καί τῆς μετεγκαταστάσεως Της στήν Ναζαρέτ.

Ὁ Ἡρώδης καθώς διηγοῦνται τά θεόπνευστα κείμενα τῶν Εὐαγγελιστῶν ἀπεφάσισε νά φονεύσει τόν Υἱόν Της καί Τόν ἀνεζήτησε σ’ ὅλη τήν Ἰουδαία καί τά περίχωρα, θανατώσας ὅλα τά νήπια τῆς περιοχῆς.

(Συνεχίζεται…)

Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου
Καισαριανῆς, Βύρωνος καί Ὑμηττοῦ
κ. ΔΑΝΙΗΛ