ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ ΓΕΜΙΖΕΙ ΑΓΑΠΗ!
[+ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13/2/2026 ~ΩΡΑ 5.30 μ.μ. ~ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟΥ, ΤΡΙΣΑΓΙΟ, ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ ΜΑΣ.
+ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ 14/2/2026 ~ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ, ΑΒΡΑΑΜ ΚΑΙ ΜΑΡΩΝΟΣ. ~ΩΡΑ 7.00 π.μ. ~ΟΡΘΡΟΣ, (ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ ΟΝΟΜΑΤΩΝ ΖΩΝΤΩΝ-ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΠΡΟΘΕΣΗ), ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ, ΤΡΙΣΑΓΙΟ]
Σήμερα η εκκλησία γεμίζει αγάπη.
Φαντάσου την αυλή της εκκλησίας μετά το τρισάγιο.
Ο δίσκος της κυρά-Κατίνας
μπλέκεται με τον δίσκο του νεαρού Γιώργου, και οι μικρές χάρτινες σακούλες αλλάζουν χέρια.
«Θεός σχωρέσ’ τους», λέει ο ένας.
«Ζωή σε λόγου μας», απαντά ο άλλος.
Εκείνη τη στιγμή, δεν έχει σημασία
αν το σιτάρι ήταν πολύ ή λίγο,
αν είχε ρόδι ή μόνο ζάχαρη.
Αυτό που συμβαίνει είναι το εξής:
Ο πατέρας που έχασες εσύ,
μνημονεύεται από το στόμα ενός ξένου.
Η προσευχή του «ξένου» είναι συχνά η πιο αγνή,
γιατί δεν έχει συμφέρον, είναι μια πράξη καθαρής αγάπης.
Τρώγοντας από τα κόλλυβα του άλλου,
αναγνωρίζεις ότι είμαστε όλοι ίσοι μπροστά στον θάνατο
και στην ελπίδα της ανάστασης.
Δεν υπάρχει «δικό μου» και «δικό σου»,
υπάρχει μόνο το «εμείς».
Η λέξη «συγχώρεση»
σημαίνει «χωράω μαζί με τον άλλον στον ίδιο χώρο».
Όταν τρώμε από το ίδιο σιτάρι,
χωράμε όλοι στην ίδια αγκαλιά,
ζωντανοί και κεκοιμημένοι.
«Μια κουταλιά σιτάρι από ξένο χέρι,
είναι σαν ένα χάδι στην ψυχή που περιμένει».
Είναι η μέρα που οι «ξένοι» γίνονται συγγενείς.
Γιατί εκείνη την ώρα,
όλοι θρηνούμε κάποιον και όλοι ελπίζουμε σε κάτι.
Το σιτάρι που μπαίνει στο στόμα μας
είναι η γεύση της κοινής μας μοίρας,
αλλά και της κοινής μας παρηγοριάς.
[Από Σελίδα ”Αγαπώ τον Χριστό”]