Η πίστη δεν είναι μια θεωρία για τον πόνο
Σχεδόν κάθε μέρα λαμβάνω μηνύματα.
Πάτερ προσευχηθείτε. Έχω καρκίνο.
Πολλές φορές μένω σιωπηλός.
Γιατί τι μπορεί να πει κανείς σε έναν άνθρωπο
που περνάει αυτή την μεγάλη δοκιμασία;
Όποιος δεν έχει περάσει αυτόν τον δρόμο
δεν μπορεί να μιλά εύκολα.
Δεν υπάρχουν εύκολες κουβέντες.
Ο καρκίνος δεν είναι μια ιδέα.
Είναι φόβος.
Είναι εξετάσεις.
Είναι χημειοθεραπείες.
Είναι νύχτες που δεν κοιμάσαι.
Είναι ραγισμένες προσευχές.
«Κύριε βοήθησε με, μην με αφήνεις.
Δεν έχω δυνάμεις, δεν έχω λόγια, είναι όλα σκοτεινά.
Κράτα με Παναγία μου.
Χριστέ μου, Χάρισε μου τη ζωή, είμαι νέος ακόμη.
Κύριε δώσε μου την ευκαιρία να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν…»
Ο ρόλος του ποιμένα δεν είναι να εξηγήσει τον πόνο.
Ούτε να δώσει απαντήσεις.
Είναι να σταθεί δίπλα στον άνθρωπο.
Να προσευχηθεί.
Να κρατήσει το χέρι.
Η πίστη δεν είναι μια θεωρία για τον πόνο.
Είναι η παρουσία του Θεού μέσα στον πόνο.
Ο Χριστός δεν εξήγησε τον Σταυρό.
Τον ανέβηκε.
Και από τότε ξέρουμε κάτι βαθύ.
Ότι μέσα στα πιο σκοτεινά δωμάτια της ζωής
ο άνθρωπος δεν είναι μόνος.
Ο Θεός είναι μέσα στην κραυγή σου.
Μέσα στο «γιατί» σου.
Μέσα στο δάκρυ σου και στον βουβό πόνο σου.
Είναι στην μεγάλη σου υπομονή
και στην μικρή σου ελπίδα.
Εκεί που φοβάσαι και ελπίζεις μαζί.
Εκεί που πιστεύεις και χάνεσαι.
Εκεί που δεν παραδίνεσαι και συνεχίζεις να παλεύεις.
Ο Θεός είναι εκεί.
Μέσα στην πιο μικρή σπίθα θάρρους.
Μέσα στην πιο αδύναμη προσευχή.
Μέσα στην ελάχιστη ελπίδα που κρατά ακόμη η καρδιά σου.
Και εκεί, μέσα στο σκοτάδι,
η παρουσία Του γίνεται αγκαλιά.
Γιατί ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν να σβήνουν,
ο Θεός στέκεται δίπλα στον άνθρωπο
και κρατά τη ζωή του μέσα στα χέρια Του.
Πηγη: π. Λίβυος.