Καθὼς ὁ ἕνας χρόνος διαδέχεται τὸν ἄλλον
σᾶς μιλοῦσα γιὰ τὴν νέα χρονιὰ ποὺ ἐρχόταν
παρομοιάζοντάς την μὲ μιὰ πεδιάδα πού,
ἀκηλίδωτη, ἁγνή, εἶναι σκεπασμένη ἀπὸ χιόνι,
καὶ ζητοῦσα νὰ δώσετε προσοχὴ στὸ γεγονὸς
ὅτι πρέπει νὰ βαδίζουμε μὲ ὑπευθυνότητα
ἐκεῖ ποὺ ἁπλώνεται τὸ λευκὸ τοπίο
ποὺ εἶναι ἀκόμα παρθένο,
ἐπειδὴ σύμφωνα μὲ τὸν τρόπο ποὺ βαδίζουμε,
θὰ ὑπάρχει μιὰ ὁδὸς ποὺ θὰ τὸ διασχίζει,
ὅταν ἀκολουθοῦμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ,
ἢ βήματα πλανεμένα ποὺ μοναχὰ θὰ λερώνουν τὴν λευκότητα τοῦ χιονιοῦ…
[ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ “Erimitic”]