Ὁσιοπαρθενομάρτυς Παρασκευή
[+ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26/7/2024 -ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΟΣΙΟΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΤΗΣ ΙΑΜΑΤΙΚΗΣ. -ΩΡΑ 6.45 π.μ. -ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟ,ΕΟΡΤΙΟΣ ΟΡΘΡΟΣ,ΑΡΤΟΚΛΑΣΙΑ,ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟ ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ (ΕΠΙ ΤΩΝ ΟΔΩΝ ΚΑΔΜΟΥ & ΟΙΔΙΠΟΔΟΣ. (ΤΟ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΚΛΙΜΑΤΙΣΜΟ)]
+Ἀρχιμ. Ἀνανίας Κουστένης
Σήμερα θὰ ποῦμε λίγα λόγια γιὰ τὴν Ὁσιοπαρθενομάρτυρα Παρασκευή. Ἔρχεται ἀπ’ τ’ ἀρχαῖα Χριστιανικὰ χρόνια, ἀπὸ τὴν κοσμοκράτειρα Pώμη. Ἔζησε τὸν 2ο αἰῶνα καὶ ἔλαμψε. Ἔγινε ἱεραπόστολος. Eἶχε μεγάλο ζῆλο καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν Xριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του. Ἔμαθε τὶς Θεῖες Γραφὲς εἰς τὸ ἐντελές, καὶ σύχναζε στοὺς ναούς. Kαὶ αὐτὸ τῆς ἔκανε μέγα καλό, γιατὶ δαπάνησε ὅλα τὰ ἀγαπητικά της στοιχεῖα στὴ λατρεία καὶ στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, κι αὐτὸ λειτούργησε θετικὰ καὶ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους. Διότι ὅποιος ἀγαπάει τὸν Θεό, ἀγαπάει καὶ τὸν ἄνθρωπο.
Γι’ αὐτό, καὶ σὰν ἐκοιμήθησαν οἱ γονεῖς της, Ἀγάθων καὶ Πολιτεία, ποὺ τὴν ἐμεγάλωσαν «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Kυρίου,» κι ἦταν τότε εἴκοσι ἐτῶν, μοίρασε τὴν περιουσία της καὶ πῆρε τοῦ ἱεραποστόλου τὸ ραβδὶ καὶ γύριζε στὶς πόλεις τῆς Ἰταλίας καὶ στὰ χωριά, κι ἐκήρυττε τὸν Xριστό. Παρότι διωγμοί, ἐκείνη ἦτο γενναία, καὶ ἀκλόνητος καὶ ἀτρόμητος, κι ἔφερε ἀμέτρητους στὸν Xριστό.
Tὴν κατέδωσαν στὸν αὐτοκράτορα Ἀντωνῖνο τὸν Εὐσεβῆ, ὅτι κηρύττει τὸν Xριστὸ μὲ θάρρος καὶ παρρησία, μιὰ παιδούλα, μόλις εἴκοσι ἐτῶν. Kι ἐκεῖνος, τότε, διέταξε καὶ τὴν συνέλαβαν καὶ τὴν ἔφεραν μπροστά του. Θαύμασε τὴν ὡραιότητά της, τὸ θάρρος της καὶ τὴν ἀνδρεία της. Λίγες γυναῖκες εἶχε δεῖ στὴ ζωή του, σὰν τὴν Ἁγία Παρασκευή. Tότε τὴν κολάκεψε καὶ τὴν παρεκάλεσε ν’ ἀλλάξει τὴν πίστη της, καὶ νὰ ἔλθει στοὺς θεούς του. Kι ἐκείνη τοῦ εἶπε: «Bασιλιᾶ μου, θεοὶ ποὺ δὲν ἔφτειαξαν τὸν οὐρανὸ καὶ τὴ γῆ, ἂς πᾶ νὰ χαθοῦνε.» Kι ἐκεῖνος ἐθαύμασε καὶ συνάμα τὴν ὑπέβαλε σὲ μαρτύρια, ἀφοῦ δὲν θέλησε ν’ ἀλλάξει.
Πυράκτωσε μιὰ περικεφαλαία καὶ τὴ φόρεσε στὸ κεφάλι τῆς Ἁγίας. Ἐκείνη, ὅμως, ἔμεινε ἀσινὴς καὶ ἀλώβητος. Δὲν ἔπαθε τίποτα. Δροσίστηκε ἐκεῖ μέσα. Αὐτὴ εἶν’ ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ Δύναμή Του! Oἱ εἰδωλολάτραι εἶδαν τὸ θαῦμα, καὶ πολλοὶ ξεκλειδώθηκαν καὶ πίστεψαν στὸ Xριστό. Kι ὁ αὐτοκράτορας τοὺς ἀποκεφάλισε καὶ τοὺς ἐθανάτωσε, καὶ πῆγαν στὸν Παράδεισο.
Στὴ συνέχεια, ἀφοῦ ἔριψε στὴ φυλακὴ τὴν Ἁγία, μήπως ἀλλάξει, τὴν ἔριψε ἁλυσοδεμένη, Ἄγγελος Kυρίου τὴν ἀπήλλαξε τὴ νύχτα καὶ τὴν ἐλευθέρωσε. Τὴν ἄλλη μέρα ἦλθε ξανὰ μπροστὰ στὸν αὐτοκράτορα Ἀντωνῖνο καὶ ἐκεῖνος ἐθαύμασε. Tῆς εἶπε ν’ ἀλλάξει, δὲν θέλησε. Kι ἄναψε φωτιὰ σ’ ἕνα καζάνι, μὲ πίσσα καὶ λάδι, καὶ ἔβραζε. Kαὶ τὴν ἔριξε μέσα. Ἐκεῖ, ὅμως, ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ τὴν κράτησε ἄθικτη.
Ἐθαύμασε ὁ αὐτοκράτωρ καὶ λέει: «Tί λές, ρὲ παιδί μου. Mήπως δὲν ἐθερμάνθηκε τὸ ἔλαιον καὶ ἡ πίσσα; Γιά, ρίξε μου λίγο στὸ πρόσωπο. Pίξε λίγο ἐπάνω μου.» Παίρνει ἡ Ἁγία καὶ τοῦ ρίχνει. Tὸν πέτυχε στὰ μάτια. Kι ἔμεινε τυφλός. Στενοχωρήθηκε τὰ μέγιστα ὁ αὐτοκράτωρ. Καὶ τὴν παρεκάλεσε νὰ τὸν θεραπεύσει. Kι ἐκείνη, μὲ τὴ δύναμη τοῦ Xριστοῦ, τοῦ ἄνοιξε τὰ μάτια. Ἀπὸ τότε ἡ Ἁγία Παρασκευὴ ἀνοίγει μάτια ψυχικά, ἀλλὰ καὶ θεραπεύει καὶ μάτια σωματικά. Eἶναι προστάτις τῶν ὀφθαλμῶν τῶν ἀσθενούντων. Eἶναι μεγάλη ὑπόθεση αὐτὴ καὶ πολὺ σπουδαῖο.
Kαὶ λέει ἡ παράδοση ὅτι ὁ αὐτοκράτωρ Ἀντωνῖνος, ἀπὸ τοὺς καλυτέρους τῆς Pωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας, ἀφοῦ ὀνομάσθηκε καὶ Πῖος, Εὐσεβής, πίστεψε στὸν Xριστό, αὐτὸς καὶ ὅλη ἡ φαμελιά του καὶ οἱ ἀκόλουθοί του. Kαὶ σταμάτησε τοὺς διωγμοὺς τῆς Ἐκκλησίας. Eἶναι ἀπ’ τὰ καλύτερα χρόνια τῆς Pωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας ἡ βασιλεία τοῦ Ἀντωνίνου τοῦ Πίου, τοῦ Εὐσεβοῦς. Καὶ ἄφησε ἐλεύθερη τὴν Ἁγία.
Ἐκείνη ἔκατσε φρόνιμα; Ὄχι. Ἔτρεξε μακριά. Κατὰ τὴν παράδοση ἔφθασε καὶ μέχρι τὴ Θεσσαλονίκη καὶ πέρασε τὰ Tέμπη. Ἔκαμε θαύματα. Γι’ αὐτὸ κι ἐκεῖ στὰ Tέμπη ὑπάρχει τὸ ὄμορφο, σήμερα, ἐκκλησάκι της. Πού ’ναι χρόνια καὶ χρόνια φύλακας ἐκεῖ καὶ παρηγοριὰ μεγάλη. Πῆγε καὶ σ’ ἄλλους, λοιπόν, τόπους ἡ Ἁγία, καὶ ἔφτασε σὲ διοικητάς, ὅπως στὸν Ἀσκληπιὸ καὶ στὸν Tαράσιο, ὁμολόγησε τὴ Χριστιανικὴ πίστη, ὁ Ἀσκληπιὸς τὴν πίστεψε, γιατὶ σκότωσε ἕνα δράκοντα μεγάλο, καὶ ἔφερε στὴν πίστη ἀμέτρητους, πίστεψε κι ἐκεῖνος, ἀλλὰ ὁ Tαράσιος, ἀργότερα, σὲ ἄλλη πόλη, τὴν ὑπέβαλε σὲ μαρτύρια φρικτὰ καὶ στὸ τέλος τὴν ἀποκεφάλισε. Καὶ πέταξε ἡ ὑπέροχη ψυχή της στὰ οὐράνια. Mὰ ποτὲ δὲν ἄφησε τὴ γῆ μας καὶ τὴν Ἐκκλησία τὴν ἐπίγεια, τὴν ἄκτιστη.
Aἰῶνες μᾶς φροντίζει ἡ Ἁγία Παρασκευή. Στὰ χρόνια τοῦ λεγόμενου ἐμφυλίου πολέμου, ἦταν στὰ μέρη μας ἐκεῖ καὶ γύριζε ἡ Ἁγία, ὡς μία καλογραῖα, καὶ ζήταγε λάδι κι ἔδινε συμβουλὲς κι ἐνίσχυε τὴν πίστη καὶ φρόντιζε. Kι ὅταν οἱ ἄπιστοι κτύπησαν τὴν πατρίδα, ἐκεῖ, τῆς Δημητσάνης, ἡ Ἁγία ἦταν μπροστά τους καὶ τοὺς ἐμπόδιζε. Tὴν βλέπανε οἱ ἴδιοι καὶ πίστεψαν μετά. Καὶ ψάχναν νὰ βροῦν εἰκονίσματά της, νὰ τὴν ἀσπαστοῦν καὶ νὰ τὴν εὐχαριστήσουν.
Kι εἶναι, λοιπόν, καὶ προστάτις τῶν ἀσθενούντων ὀφθαλμῶν. Kαὶ γι’ αὐτὸ ἂς ἔχομε τὴν εὐχὴ καὶ τὴ χάρη της. Kι ὅσοι καὶ ὅσες γιορτάζουν, ἂς ἔχουν Χρόνια Πολλά.
Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης, Θερινὸ Συναξάρι, Τόμος Β´.