HALLOWEEN: ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ ΚΑΙ ΓΟΝΙΟΥ;
~Μια πατρική προσέγγιση προς τους γονείς, τα παιδιά και όλους τους αδελφούς μας.
Κάθε χρόνο, καθώς πλησιάζει η 31η Οκτωβρίου, παρατηρούμε ότι και στην πατρίδα μας προβάλλεται όλο και περισσότερο μία ξενόφερτη γιορτή, γνωστή με το όνομα Halloween.
Βλέπουμε καταστήματα στολισμένα με κολοκύθες, σκελετούς, μάγισσες και φαντάσματα. Βλέπουμε παιδιά να μεταμφιέζονται, σχολεία να οργανώνουν εκδηλώσεις και μέσα κοινωνικής δικτύωσης να παρουσιάζουν αυτή την ημέρα ως μία ακόμη ευκαιρία για διασκέδαση.
Πολλοί γονείς αναρωτιούνται: «Πάτερ, είναι κακό να συμμετέχει το παιδί μου; Μήπως υπερβάλλουμε; Μήπως πρόκειται απλώς για ένα αθώο παιχνίδι;»
Θα ήθελα σήμερα να μοιραστώ μαζί σας μερικές σκέψεις. Όχι για να δημιουργήσω φόβο, ούτε για να καταδικάσω ανθρώπους, αλλά για να βοηθήσω, όσο μπορώ, να αποκτήσουμε όλοι πνευματική διάκριση.
Γιατί η Εκκλησία μας δεν είναι χώρος πανικού και απαγορεύσεων χωρίς εξήγηση.
Είναι η φιλόστοργη Μητέρα που μας διδάσκει να ξεχωρίζουμε εκείνο που ωφελεί την ψυχή μας από εκείνο που δεν μας οικοδομεί.
Τι είναι πραγματικά το Halloween;
Η λέξη Halloween προέρχεται από την αγγλική έκφραση All Hallows’ Eve, που σημαίνει «Παραμονή των Αγίων Πάντων».
Η ιστορική του διαμόρφωση είναι σύνθετη. Συνδέεται τόσο με παλαιότερα κελτικά εποχικά έθιμα, ιδιαίτερα με το Samhain, όσο και με τη δυτική χριστιανική παράδοση της παραμονής της εορτής των Αγίων Πάντων, την 1η Νοεμβρίου.
Με την πάροδο των αιώνων προστέθηκαν λαϊκά έθιμα, μεταμφιέσεις και, αργότερα, σύγχρονες εμπορικές πρακτικές.
Επομένως, θα ήταν ιστορικά ανακριβές να υποστηρίξουμε ότι κάθε σημερινή εκδήλωση Halloween αποτελεί αυτομάτως σατανιστική τελετή. Πολλοί άνθρωποι συμμετέχουν απλώς για διασκέδαση, χωρίς θρησκευτική πρόθεση.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι ο Ορθόδοξος Χριστιανός δεν χρειάζεται να εξετάζει το περιεχόμενο και τα μηνύματα όσων υιοθετεί.
Ποια είναι η θέση της Ορθόδοξης πίστεώς μας;
Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει τη δική της πνευματική παράδοση, τις δικές της εορτές και, κυρίως, τη δική της θεώρηση της ζωής και του θανάτου.
Εμείς εορτάζουμε τους Αγίους Πάντες την πρώτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστή. Τιμούμε όλους εκείνους που αγάπησαν τον Χριστό, αγωνίστηκαν για την αρετή και έγιναν κατοικητήρια του Αγίου Πνεύματος.
Η πίστη μας δεν έχει ως κέντρο τον τρόμο, το σκοτάδι ή τον θάνατο.
Έχει ως κέντρο τον Αναστημένο Χριστό, που νίκησε τον θάνατο και χάρισε στον άνθρωπο την ελπίδα της αιώνιας ζωής.
Ο ίδιος ο Κύριός μας διακηρύσσει:
«Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ᾽ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς» (Ιωάν. 8,12).
Ο Χριστιανός, λοιπόν, καλείται να ζει μέσα στο φως του Χριστού.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο χρειάζεται προσοχή απέναντι σε εκδηλώσεις που παρουσιάζουν ως παιχνίδι τη μαγεία, την επίκληση πνευμάτων, τον αποκρυφισμό ή την εξοικείωση με εικόνες τρόμου.
Δεν είναι κάθε στολή ή διακοσμητική κολοκύθα πνευματικός κίνδυνος. Όμως δεν είναι και κάθε πολιτιστική συνήθεια αυτομάτως ωφέλιμη επειδή παρουσιάζεται ως διασκέδαση.
Τι θα πούμε στα παιδιά μας;
Αγαπητοί μου γονείς,
Εδώ χρειάζεται πολλή αγάπη, σοφία και διάκριση.
Δεν θα βοηθήσουμε τα παιδιά μας εάν τα φοβίσουμε λέγοντάς τους ότι, αν φορέσουν μία στολή ή δουν μία κολοκύθα, θα τους συμβεί κάποιο κακό.
Ούτε θα τα πλησιάσουμε σωστά εάν τα μαλώσουμε ή τα κάνουμε να αισθάνονται ένοχα επειδή οι συμμαθητές τους συμμετέχουν σε κάποια εκδήλωση.
Τα παιδιά μας χρειάζονται εξήγηση, όχι τρομοκρατία. Χρειάζονται καθοδήγηση, όχι απλώς απαγορεύσεις.
Μπορούμε να τους πούμε:
«Παιδί μου, η Εκκλησία μάς διδάσκει ότι ο Χριστός είναι το φως και η ζωή μας. Δεν χρειάζεται να φοβόμαστε τα φαντάσματα ούτε να ασχολούμαστε με τη μαγεία. Υπάρχουν τόσοι όμορφοι τρόποι να χαρούμε, να παίξουμε και να γιορτάσουμε. Ας διαλέγουμε εκείνους που γεμίζουν την καρδιά μας αγάπη και ειρήνη».
Ας μη στερήσουμε από τα παιδιά τη χαρά. Ας τους προσφέρουμε μια χαρά ουσιαστική, δημιουργική και φωτεινή.
Μπορούμε να οργανώσουμε όμορφες συναντήσεις στα Κατηχητικά μας Σχολεία, να τους μιλήσουμε για τους Αγίους, να παίξουμε, να ζωγραφίσουμε, να τραγουδήσουμε και να τους δείξουμε ότι η ζωή κοντά στον Χριστό δεν είναι στερημένη από χαρά.
Αντιθέτως, είναι γεμάτη από την αληθινή χαρά.
Πρέπει να καταδικάζουμε όσους συμμετέχουν;
Ασφαλώς όχι!
Εδώ βρίσκεται μία μεγάλη παγίδα που οφείλουμε να αποφύγουμε.
Δεν μπορούμε να μιλάμε για την αγάπη του Χριστού και ταυτόχρονα να περιφρονούμε έναν άνθρωπο επειδή συμμετείχε σε μία ξενόφερτη γιορτή.
Δεν γνωρίζουμε τις προθέσεις του. Δεν γνωρίζουμε την πνευματική του κατάσταση. Δεν γνωρίζουμε τι έχει διδαχθεί.
Άλλο πράγμα είναι να αξιολογούμε μία συνήθεια και άλλο να κατακρίνουμε εκείνον που την ακολουθεί.
Η Εκκλησία δεν μας καλεί να μισούμε τον κόσμο, αλλά να τον αγαπούμε χωρίς να χάνουμε την πνευματική μας ταυτότητα.
Ο Απόστολος Παύλος μάς συμβουλεύει:
«Πάντα δὲ δοκιμάζετε, τὸ καλὸν κατέχετε» (Α΄ Θεσσ. 5,21).
Δηλαδή, να εξετάζουμε τα πάντα και να κρατούμε ό,τι είναι καλό.
Αυτή είναι η αληθινή χριστιανική διάκριση.
Τι πρέπει τελικά να κάνει ένας Ορθόδοξος Χριστιανός;
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Κατά την ποιμαντική μου κρίση, ο Ορθόδοξος Χριστιανός καλό είναι να μη συμμετέχει σε εκδηλώσεις που προβάλλουν ή εξωραΐζουν τον αποκρυφισμό, τη μαγεία και την επικοινωνία με πνεύματα.
Δεν έχουμε ανάγκη να υιοθετούμε κάθε συνήθεια που γίνεται δημοφιλής.
Έχουμε μία πλούσια πνευματική κληρονομιά, γεμάτη εορτές, Αγίους, παραδόσεις, αγάπη και αληθινή χαρά.
Αυτό όμως χρειάζεται να το διδάσκουμε χωρίς υπερβολές, χωρίς ανακρίβειες και κυρίως χωρίς να καλλιεργούμε φόβο.
Ας αναρωτηθούμε:
Τι διδάσκω στο παιδί μου με τις επιλογές μου;
Το βοηθώ να αγαπά το φως, την αλήθεια και τον συνάνθρωπο;
Το μαθαίνω να ξεχωρίζει το καλό από το κακό;
Το οδηγώ κοντά στον Χριστό με αγάπη ή το απομακρύνω με αυστηρότητα;
Διότι, αγαπητοί μου, δεν αρκεί να πούμε σε ένα παιδί «μην κάνεις αυτό».
Πρέπει να του δείξουμε και κάτι καλύτερο.
Η μεγαλύτερη ευθύνη ανήκει σε εμάς τους μεγάλους
Πολλές φορές ανησυχούμε για τις ξένες γιορτές που εισέρχονται στη ζωή των παιδιών μας, αλλά δεν αναρωτιόμαστε εάν εμείς οι ίδιοι τους μεταδίδουμε τη χαρά της πίστεώς μας.
Μαθαίνουμε στα παιδιά μας να κάνουν τον Σταυρό τους;
Προσευχόμαστε μαζί τους;
Τους μιλάμε για τον Χριστό ως Πατέρα γεμάτο αγάπη;
Τους διηγούμαστε τους βίους των Αγίων;
Τα φέρνουμε στην Εκκλησία με χαρά και όχι με εξαναγκασμό;
Ας προσέξουμε, διότι η μεγαλύτερη απειλή για την πνευματική ζωή των παιδιών μας δεν είναι πάντοτε μία ξένη γιορτή, αλλά το να μεγαλώνουν χωρίς να γνωρίσουν το πρόσωπο και την αγάπη του Χριστού.
Εάν ένα παιδί γνωρίσει πραγματικά τον Χριστό, θα αποκτήσει σταδιακά την ικανότητα να διακρίνει μόνο του τι αξίζει να κρατήσει και τι να αφήσει.
Η πίστη που καλλιεργείται με αγάπη γίνεται εσωτερική δύναμη.
Η πίστη που επιβάλλεται μόνο με φόβο κινδυνεύει να μετατραπεί σε βάρος.
Το φως του Χριστού δεν φοβάται το σκοτάδι
Θα ήθελα να κλείσω με μία σκέψη που θεωρώ πολύ σημαντική.
Εμείς οι Χριστιανοί δεν είμαστε άνθρωποι του φόβου.
Δεν πιστεύουμε σε έναν Χριστό που ηττάται από τις εικόνες του τρόμου ή από τις συνήθειες του κόσμου.
Πιστεύουμε στον Χριστό που κατέβηκε μέχρι τον Άδη και συνέτριψε τα δεσμά του θανάτου.
Πιστεύουμε στον Χριστό που μας λέει: «Θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ιωάν. 16,33).
Γι’ αυτό δεν χρειάζεται να πολεμούμε τους ανθρώπους ούτε να τρομοκρατούμε τα παιδιά.
Χρειάζεται να φωτίζουμε τις καρδιές τους.
Να τους διδάσκουμε την αλήθεια.
Να τους προσφέρουμε αγάπη.
Να τους δείχνουμε με το δικό μας παράδειγμα πόσο όμορφη είναι η ζωή κοντά στον Θεό.
Ας μη μάθουμε στα παιδιά μας απλώς να φοβούνται το σκοτάδι. Ας τους μάθουμε να αγαπούν το Φως.
Και το Φως αυτό έχει όνομα.
Είναι ο Ιησούς Χριστός.
Αγαπημένοι μου γονείς, ας μεγαλώσουμε παιδιά που δεν θα στηρίζουν την πίστη τους στον φόβο, αλλά στην αγάπη. Παιδιά που θα γνωρίζουν την παράδοσή μας, θα σέβονται τον συνάνθρωπο και θα έχουν μέσα τους τον Χριστό.
Αυτή είναι η μεγαλύτερη πνευματική κληρονομιά που μπορούμε να τους προσφέρουμε.
Γιατί ο Χριστός δεν ήρθε για να φοβίσει τον άνθρωπο. Ήρθε για να τον ελευθερώσει, να τον φωτίσει και να τον οδηγήσει στην αιώνια ζωή.
Εύχομαι ο Κύριός μας να φωτίζει όλους τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς και τα παιδιά μας, ώστε οι επιλογές μας να γίνονται με σύνεση, διάκριση, πίστη και προπάντων αγάπη.
Με πατρική αγάπη και την ευχή μου,
π. Δημήτριος Αργύρης, Πρωτοπρεσβύτερος