Η Παναγία, με το σώμα της, προεικονίζει εκείνο που κάθε ανθρώπινο σώμα ποθεί: να μην καταλήξει στη σήψη, αλλά να ενδυθεί την αφθαρσία.
Από την α’ έως τη ιε’ Αυγούστου, ο χρόνος χάνει τον κοινό του ρυθμό. Ενώ ο κόσμος βυθίζεται στη λήθη των διακοπών, στην απόσπαση της καθημερινής ηδονής, η Ορθόδοξη Εκκλησία προτείνει μια αντίθετη κίνηση: εσωστρέφεια, λιτότητα, προσευχή, αναμονή.
Οι δεκαπέντε ημέρες της νηστείας της Παναγίας δεν είναι απλώς ασκητική προπαρασκευή μιας πανήγυρης∙ είναι ένα βαθύ θεολογικό ρήγμα στον ρεαλισμό της φθοράς, μια χαραμάδα προς το ανέσπερο φώς της Ανάστασης. Είναι η περίοδος όπου το ανθρώπινο σώμα εκπαιδεύεται να ξαναθυμηθεί ότι δεν είναι μηχανή, αλλά ναός, και η ψυχή προσανατολίζεται στο Πρόσωπο της Μητέρας του Θεού, όχι ως μακρινό σύμβολο, αλλά ως υπαρξιακή εγγύηση ελπίδας.
Η Κοίμηση της Θεοτόκου δεν είναι θρηνητική τελετουργία για έναν βιολογικό θάνατο, αλλά μυσταγωγία της Ζωής. Η Παναγία, με το σώμα της, προεικονίζει εκείνο που κάθε ανθρώπινο σώμα ποθεί: να μην καταλήξει στη σήψη, αλλά να ενδυθεί την αφθαρσία. Εδώ δεν έχουμε απλώς πίστη, αλλά ένα θεολογικό γεγονός με ανθρωπολογικές συνέπειες. Το πρόσωπο της γίνεται ο κατεξοχήν τόπος της συνάντησης: το θείο και το ανθρώπινο, το αιώνιο και το παροδικό, το άκτιστο και το κτιστό ενώνονται στην ύπαρξη της. Είναι το σημείο όπου το πεπερασμένο αγκαλιάζει την αιωνιότητα χωρίς να συντρίβεται…
Κούρος Αλέξανδρος
Απόσπασμα κειμένου για την Κοίμηση της Θεοτόκου