Κάποιος κουρασμένος, ἀποκαμωμένος ἀπό τό βαρύ Σταυρό πού κουβαλοῦσε, εἶπε στόν Κύριο:
-Κύριε, έλέησε με.
Πάρε μου αὐτό τό βαρύ Σταυρό, τόν ὁποῖο δέν μπορῶ νά σηκώσω.
Τότε ὁ Κύριος τόν σπλαχνίστηκε.
Τόν πῆγε σέ μία μεγάλη αἴθουσα γεμάτη Σταυρούς, μικρούς, μέτριους, μεγάλους. Καὶ τοῦ λέει:
-Ἄφησε ἐδῶ τόν Σταυρό σου καί διάλεξε ὅποιον θέλεις.
Αὐτός χαρούμενος ἄρχισε νὰ ψάχνει.
Κάποιοι Σταυροί ἦταν πολύ έλαφρεῖς, κάποιοι ασήκωτοι.
Ἀφοῦ ἔψαξε πολλὴ ὥρα, βρῆκε ένα Σταυρό, στὰ μέτρα του, πού μποροῦσε νὰ τόν σηκώσει. Λέει τότε στὸν Χριστό: -Κύριε, βρήκα έναν Σταυρὸ στλα μέτρα μου, καὶ τότε τοῦ ἀπαντᾶ ὁ Χριστός:
-Στό καλό παιδί μου.
Νά ξέρεις ὅμως ὅτι ὁ Σταυρὸς πού βρῆκες εἶναι αὐτός πού ἄφησες, ὅταν μπήκες στήν αἴθουσα!