ΟΙ ΤΟΠΟΙ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ «ΣΠΙΤΙ» ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
Υπάρχουν μοναστήρια που δεν μοιάζουν να χτίστηκαν απλώς σε έναν τόπο.
Μοιάζουν σαν να ρίζωσαν εκεί.
Πάνω σε απόκρημνα βράχια.
Μέσα σε δάση.
Σε βουνοκορφές.
Σε νησιά που τα χτυπά ο άνεμος.
Και γύρω από πολλά από αυτά, η εικόνα της Θεοτόκου που βρέθηκε εκεί, ένα σημάδι που οδήγησε τους ανθρώπους στον τόπο ή ένα προσκύνημα που γεννήθηκε εκεί όπου κανείς δεν θα περίμενε να χτιστεί μοναστήρι.
Κι έτσι ο λαός έλεγε απλά:
«Η Παναγία ήθελε να μείνει εδώ.»
Δεν εννοούσε ότι η Θεοτόκος έχει ανάγκη από τόπους.
Εννοούσε κάτι βαθύτερο.
Ότι υπάρχουν μέρη που, μέσα από αιώνες προσευχής, δακρύων, παρακλήσεων και ευχαριστιών, γίνονται τόσο δεμένα με την Παναγία ώστε ο άνθρωπος, μόλις περάσει την πύλη τους, αισθάνεται ότι μπαίνει στο σπίτι της Μάνας του.
Από το Άγιον Όρος και την Πορταΐτισσα,
μέχρι την Παναγία Σουμελά…
από τη Χοζοβιώτισσα της Αμοργού, μέχρι την Εικοσιφοίνισσα στο Παγγαίο…
Διαφορετικοί τόποι.
Διαφορετικές ιστορίες.
Η ίδια Παναγία.
Και ίσως αυτό να είναι το ωραιότερο:
Οι άνθρωποι έχτισαν τα μοναστήρια με πέτρα.
Μα οι αιώνες προσευχής τα έκαναν σπίτια της Παναγίας μέσα στην καρδιά του λαού.
Κι εσύ, όταν μπαίνεις σε ένα μοναστήρι της Παναγίας, μην βιάζεσαι να φύγεις. Κάθισε λίγο. Σαν να πήγες να δεις τη Μάνα σου.
Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος