Τί θά μοῦ ἒλεγε ὁ Ἰησοῦς σήμερα;
~Ἱερομ. Ευσεβίου Βίττη
“Μίλα μου, ψυχή ἀγαπημένη, πού λές πώς μέ ἀγαπᾶς, ὃπως θά μιλοῦσες στή γλυκειά μανούλα σου, ὃταν σέ εἶχε στή θερμή της ἀγκαλιά, ἢ στά γόνατα τοῦ ἀγαπημένου σου πατέρα καί ἒνιωθες τούς χτύπους τῆς καρδιᾶς τους τῆς γεμάτης ἀγάπη γιά σένα”.
Καί σέ ρωτῶ; Πές μου τά ὀνόματα τῶν γονιῶν σου, τῶν συγγενῶν σου, τῶν φιλικῶν προσώπων σου, αὐτῶν πού βρίσκονται στό περιβάλλον σου, στή δουλειά σου, στίς κοινωνικές σου σχέσεις. Καί μετά τά ὀνόματα ἀνάφερέ μου τί θέλεις νά κάνω γιά τόν καθένα. Πές μου λοιπόν τί θέλεις γι’αὐτούς καί ζήτα το μέ θέρμη πολλή καί πίστη ταπεινά καί ἐπίμονα. Ἀγαπῶ πολύ τίς εὐγενικές καρδιές, πού λησμονοῦν τόν ἑαυτό τους χάριν τῶν ἂλλων.
Μίλα μου γιά τούς φτωχούς, πού θέλεις νά ἐλαφρύνης τήν κατάστασή τους, γιά τούς ἀδικημένους, πού καταπιέζονται, γιά τούς συκοφαντημένους, πού δέν μποροῦν νά ἀποδείξουν τήν ἀθωότητά τους, γιά τούς ἀρρώστους, πού ὑποφέρουν, γιά τούς κακούς, πού ἢθελες νά μεταστραφοῦν στό καλό, γιά τούς μοναχικούς, πού μαραζώνουν στή μοναξιά τους, γιά τούς ἀπογοητευμένους ἀπό τή ζωή, γιά τούς βυθισμένους στό βοῦρκο τῆς ἁμαρτίας καί περικλεισμένους στή φυλακή τῶν παθῶν τους, γιά τούς ποικίλως ψυχικά ἂρρωστους, γιά τά πρόσωπα πού κάποτε σέ ἀγαποῦσαν, ἀλλά τώρα ἀπομακρύνθηκαν ἀπό σἐνα, ἀλλά τόσο πολύ θά ἢθελες νά ξανάρθουν πάλι κοντά σου, γιά ὃλους καί ὃλα, πού νιώθεις τήν ἀνάγκη νά πῆς ἓνα θερμό λόγο, ἓνα αἲτημα ἱερό, μιά ἱκεσία ὁλοκάρδια.
Μήν ξεχνᾶς πώς ἒχω ὑποσχεθῆ νά ἀκούω κάθε προσευχή, πού ἀναδύεται ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς πού μέ τά φτερά τῆς ἀγάπης μέ ταχύτητα ἀφάνταστα πιό μεγάλη ἀπό τό φῶς διασχίζει τά ἂπειρα ὓψη καί φτάνει μπρός στόν οὐράνιο θρόνο μου ὡς εὐάρεστη καί ἱερή προσφορά. Αὐτοῦ τού εἰδους τίς προσευχές δέν περιμένω πάντα ἀνυπόμονα ; “
Ἱερομ. Ευσεβίου Βίττη,
“ΠΡΟΣΕΥΧΗΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΙΚΕΣ ΠΑΤΡΙΚΕΣ ΙΚΕΣΙΕΣ”