“Έχουμε όλοι φτερούγες, παπούλη;” (Διάλογος του κατασκόπου, από τη Βενετία, Marco, με τον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό)
«[…]– Παπούλη, πούθ’ έρχεσαι; (Ήθελα να προ- σθέσω: Και ποιος σε στέλνει; Μα βέβαια δεν το ‘πα). – Πούθ’ έρχομαι! μονολόγησε. Μα από κει απ’ όπου έρχονται όλοι, παιδί μου. Απ’ τον Θεό. Από πού άλλού; – Θέλω να πω, επέμεινα, ποια είναι η πατρίδα σου; – Η πατρίδα μου, η πατρίδα μας η αληθινή είναι ο ουρανός. Από κει έχουμε κατέβει, σ’ αυ- τόν πασχίζουμε να γυρίσουμε. Μας τραβάει το χώμα προς τα κάτω, μας ανεβάζουν οι φτερού- γες προς τα πάνω κι αυτός ο αγώνας είναι η ζωή. – Κι έχουμε όλοι φτερούγες, παπούλη; ρώτη- σα κι εγώ ξεχνώντας την αρχική μου ερώτηση. – Στο ‘πα κιόλας, παιδί μου. Πώς μας έστειλε ο Θεός; Χωρίς φτερούγες; Πώς θα γυρίσουμε σ’ αυτόν; – Ναι, μα βλέπω κάμποσους βουλιαγμένους ολότελα στη λάσπη. Δε βλέπω κανένα φτερού- γισμα σε δαύτους. – Αχ, Μάρκο, πόσο λίγα ξέρεις! Οι εκμεταλ- λευτές κι οι πόρνες μάς οδηγούν στη Βασιλεία του Θεού. Έτσι είπε ο Χριστός. Εννοείται ότι πορεύονται προς τα εκεί ή για να πω καλύτερα προπορεύονται όταν αλλάξουν ζωή. Και άλλα- ξαν μερικοί: ο Ζακχαίος πρώτος, ο Άγιος Αυ- γουστίνος δεύτερος, η Οσία Μαρία η Αιγύπτια τρίτη κι άλλοι πίσω απ’ αυτούς. Όλοι λοιπόν έχουν φτερά. Μπορεί σε μερικούς να ‘ναι κρυμ- μένα, αδύναμα ή και καψαλισμένα. Μα κάποια στιγμή «ανακαινισθήσεται ως αετού η νεότης» τους που λέει κι ο ψαλμωδός. Και θα μπορέσουν να πετάξουν. Φτάνει να το θελήσουνε με την καρδιά τους»
Απόσπασμα από το βιβλίο: “Ο κατάσκοπος Marco για τον Κοσμά τον Αιτωλό” Εκδόσεις Πορφύρα.
