Μάρτυρες: Ο θεμέλιος λίθος της εκκλησίας
~Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Οι χριστιανοί μάρτυρες καίγονταν στην πυρά και φώναζαν: Εμείς παρʼόλα αυτά πιστεύουμε! Κατασπαράζονταν από τα θηρία και ψιθύριζαν: Εμείς παρʼόλα αυτά ελπίζουμε! Καρφωμένοι στους σταυρούς στέναζαν: Εμείς παρʼόλα αυτά αγαπάμε!
Τους κατεδίωξαν και κακοί και καλοί αυτοκράτορες: και οι Νέρωνες και οι Τραϊανοί, στην Ασία και στην Αφρική, στα Βαλκάνια και στη Βρετανία· τους περιφρόνησαν σαν να ήταν μιάσματα, τους απομάκρυναν σαν άχρηστες πέτρες, τους τίναξαν σαν σκόνη από τα πόδια τους.
Οι μορφωμένοι δεν ήθελαν να τους καταλάβουν, οι ισχυροί δεν ήθελαν να τους ακούσουν, οι πλούσιοι δεν ήθελαν να τους προστατεύσουν. Ολόκληρος ο κόσμος ήταν κουφός απέναντι στις ικεσίες τους, τα άγρια θηρία είχαν περισσότερους φίλους από ό,τι αυτοί, οι νεκροί στους τάφους δεν ζήλευαν τη ζωή τους. Παρʼόλα αυτά όμως εκείνοι όσο η γη περιστρεφόταν στον αέρα κοιτάζοντας τον ήλιο και κουβαλώντας μέσα της τα σκουλήκια, σήκωναν το βλέμμα τους στον ήλιο κι έλεγαν: «Εμείς παρʼόλα αυτά αγαπάμε, ελπίζουμε και πιστεύουμε. Αγαπάμε αυτή τη μαρτυρική ζωή και ελπίζουμε στην καλύτερη, και πιστεύουμε στο μοναδικό Παντοδύναμο, που είναι πιο ψηλά από τον ήλιο και που μετρά όλους τους πόνους μας και όλες τις αδικίες των βασανιστών μας».
Αυτή την πεταμένη πέτρα, που με το πόδι απομάκρυναν οι οικοδόμοι της τότε κοινωνικής ζωής, παρέλαβε ο θεϊκός Οικοδόμος της οικουμένης για θεμέλιο της Εκκλησίας Του, αυτό το πιο μεγάλο οικοδόμημα του οπτιμισμού που χτίστηκε ποτέ στη γη.
(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Αργά βαδίζει ο Χριστός,“Λόγος περί οπτιμισμού”,εκδ.Εν πλώ, σελ.187,188)