ΟΤΑΝ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΠΕΡΠΑΤΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ
ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΛΑΝΑ
Μια νύχτα βαριά, με τρομερή καταιγίδα και χιόνι που σκέπαζε τους δρόμους της Αθήνας, ο Παπα-Νικόλαος Πλανάς ετοιμαζόταν να πάει να λειτουργήσει σε ένα απομακρυσμένο ξωκλήσι. Ο άνεμος λυσσομανούσε, το σκοτάδι ήταν πυκνό και το κρύο διαπεραστικό. Κανείς λογικός άνθρωπος δεν θα τολμούσε να βγει έξω εκείνη την ώρα.
Ο γιος του, βλέποντας τον καιρό, προσπάθησε με αγωνία να τον σταματήσει:
«Πατέρα, πού πας με τέτοιο καιρό; Θα χαθείς μέσα στη νύχτα! Οι δρόμοι έχουν σκεπαστεί, δεν φαίνεται τίποτα…».
Ο ταπεινός ιερέας, όμως, δεν άλλαξε γνώμη. Η καρδιά του ήταν δοσμένη στον Θεό και στην διακονία του. Πήρε ήσυχα τον δρόμο, μόνος, μέσα στο σκοτάδι και την παγωνιά, με απόλυτη εμπιστοσύνη στην Πρόνοια.
Οι ώρες πέρασαν. Όταν επέστρεψε, ο γιος του έτρεξε κοντά του με ανακούφιση και απορία:
«Πώς τα κατάφερες; Πώς βρήκες τον δρόμο μέσα σε τέτοια θύελλα;»
Και εκείνος, με την απλότητα που χαρακτήριζε τους αγίους, απάντησε:
«Μη φοβάσαι, παιδί μου. Ένας λαμπρός νέος κρατούσε ένα φανάρι μπροστά μου και με οδήγησε μέχρι την πόρτα της εκκλησίας. Μόλις μπήκα μέσα, έγινε άφαντος».
Δεν καυχήθηκε.
Δεν εντυπωσίασε.
Δεν προσπάθησε να εξηγήσει.
Το είπε σαν να ήταν κάτι φυσικό — γιατί για την πίστη του, ήταν.
Άγγελοι υπάρχουν. Και συνοδεύουν όσους βαδίζουν με ταπείνωση και καθαρή καρδιά.
Και τότε γεννιέται το ερώτημα:
Αν σήμερα ένας τέτοιος «φτωχούλης του Θεού» περπατούσε ανάμεσά μας, με λυμένα κορδόνια, παλαιό ράσο και σκυμμένο κεφάλι, θα είχαμε άραγε τα μάτια της ψυχής μας ανοιχτά για να αναγνωρίσουμε την αγιότητά του;
Ή θα τον προσπερνούσαμε βιαστικά, χαμένοι στις μέριμνες και στις οθόνες μας;
Η αγιότητα δεν φωνάζει. Δεν επιβάλλεται.
Κρύβεται μέσα στην ταπείνωση.
Και μόνο όποιος έχει μάθει να βλέπει με την καρδιά, μπορεί να την διακρίνει.
~ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΡΕΣΒΕΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ.
[Πηγή: Θαυμαστά με τον Άγιο Νικόλαο Πλανά]
[ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΊΔΑ ”ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ”]