Γινόμαστε τα ποδόμακτρα πού πατάει ό λαός του Θεού…
~Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος
Ό πνευματικός δεν είναι σύμβουλος πού δίνει συμβουλές, δεν είναι δάσκαλος πού διδάσκει, ούτε εισαγγελέας πού ελέγχει.
Ό πνευματικός είναι πατέρας πού αγκαλιάζει, φίλος πού ελευθερώνει, αδελφός πού συγχωρεί είναι μυσταγωγός πού ιερουργεί το μυστήριο της ψυχής.
Δεν είναι αυτός πού ξέρει, είναι αυτός πού αγαπά το Θεό ως πατέρα του και τον κάθε άνθρωπο ως παιδί του Θεού.
Ό πνευματικός έχει τη χάρι της ιεροσύνης, αρκεί να την κρατάει ζεστή και ενεργό μέσα του. Αν έτσι τη διατηρεί, τότε ό Θεός δίνει πολλά και με πολλούς τρόπους.
Εμείς οι ιερείς είμαστε υπηρέτες, διάκονοι. Τίποτα άλλο. Μόλις το καταλάβουμε, γινόμαστε τα χαλιά πάνω στα οποία πατάει ό Θεός.
Γινόμαστε τα ποδόμακτρα πού πατάει ό λαός του Θεού -αυτά τα χαλάκια πού είναι έξω από την πόρτα – και μαζεύουμε τις λάσπες για να μπαίνει ό κόσμος καθαρός. Αυτή είναι ή διακονία μας.
Και είναι υπέροχο όταν αυτό το καταλαβαίνει κανείς και δεν προσπαθεί να κάνει κάτι παραπάνω – εκτός βέβαια αν ό Θεός φωτίσει, οπότε επειδή Αυτός ενεργεί, μας κάνει και μας να ενεργούμε κατά Θεόν.
Ή ψυχή είναι τόσο ιερή. Την πλησιάζει ό πνευματικός όπως τον άγιο Άρτο την ώρα πού λέει «πρόσχωμεν τα άγια τοις άγίοις».
Και με τα δύο δάχτυλα, δηλαδή με τις κατά το δυνατόν λιγότερες κινήσεις, Τον υψώνει, Τον προσφέρει στο Θεό και Τον κατεβάζει. Το ίδιο κάνει και με την ψυχή.
Δεν παρεμβαίνει άτσαλα διαλύοντας και συντρίβοντας την, αλλά απλά την αγγίζει. Αποδίδει το σεβασμό πού της ανήκει -αφού είναι εικόνα του Θεού-και την επανατοποθετεί στο δισκάριο της ελευθερίας και του ελέους του Θεού.
Όπως στη Θεία Ευχαριστία, έτσι κι εδώ, ό ιερέας καλείται να κάνει τη μεταβολή:Παίρνει τον άνθρωπο τον τεθραυσμένο ,τον κομματιασμένο από την αμαρτία, το συντετριμμένο από τις δοκιμασίες, και τον εκθέτει στη χάρι του Θεού, και αυτή τον μεταμορφώνει.
Αυτή είναι ή ιερουργία της ανθρώπινης ψυχής….
Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος
Από τη σελίδα: “https://poimin.gr/”