-Του π.Θεοκλήτου Φεφέ.
Αδελφοί μου. Κάποτε στις αγγελίες των εφημερίδων είχε άναγραφεί ή είδηση: Ζητείται ελπίς… Ζητείται έλπίς. Καί υπάρχει άρκεί νά τήν γυρέψουμε έκεί πού ύπάρχει. Όχι στή γη καί σ’ ανθρώπους. Άλλά στον Ούρανό, στό Θεό καί στή Θεοτόκο. Δέν θά μας γονατίσουν οί πειρασμοί καί θ’ απαλλαγουμε «τής προς άλλήλους άθυμίας» εάν περισσεύσουμε σέ έλπίδα χριστιανική. «Ούτω γάρ δύνασθε πληρωθήναι χαρας, έάν έλπίζητε».
Ή μεγαλύτερη περιουσία είναι ή περιουσία τής χριστιανικής ελπίδας. Αυτή ξεκουράζει καί ζεσταίνει τις ψυχές. Είναι γιά τήν ψυχή μας ό,τι ό ήλιος στή καρδιά του χειμώνα. Τό κρύο νερό τής πηγής στο κατακαλόκαιρο.Ας τή δεχτούμε. Ας παρακαλούμε νά σπαρεί σ’ όλες τις ανθρώπινες καρδιές, πού πεινούν γιά ελπίδα, πού διψούν γιά ελπίδα. Καί ή Θεοτόκος, η Μάνα των πικραμένων, των κουρασμένων, των απελπισμένων άς πρεσβεύει γιά όλους, ιδιαίτερα γιά τούς έλπίζοντες πρός τον Θεόν κι’ Αυτήν.
