ΘΑΝΑΤΟΣ, ΚΟΙΜΗΣΗ, ΜΕΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ!
~Του Μητροπολίτου Χονκ Κονκ Νεκταρίου
Η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, που τιμάται στις 15 Αυγούστου, είναι για την Ορθόδοξη Εκκλησία ένα γεγονός γεμάτο χαρά και ελπίδα, παρόλο που συνδέεται με τον θάνατο.
Για να το κατανοήσουμε, χρειάζεται να δούμε τι σημαίνουν οι όροι Θάνατος, Κοίμηση και Μετάσταση, καθώς και πώς αυτοί ερμηνεύονται μέσα από την ορθόδοξη θεολογία.
1.Ο θάνατος πριν από τον Χριστό.
Στην Παλαιά Διαθήκη, ο θάνατος ήταν το αναπόφευκτο τέλος κάθε ανθρώπου, αποτέλεσμα της πτώσης του Αδάμ και της Εύας (Γένεση 3:19).
Η ψυχή, χωρισμένη από το σώμα, κατέβαινε στον Άδη, έναν τόπο αναμονής και σιωπής, χωρίς τη θέα του Θεού.
Ακόμα και οι δίκαιοι, όπως οι προφήτες, δεν είχαν πρόσβαση στην παραδείσια μακαριότητα.
Ο θάνατος ήταν ένας εχθρός που κρατούσε τον άνθρωπο αιχμάλωτο.
2.Ο Χριστός – ο τελευταίος νεκρός.
Η Εκκλησία μας διδάσκει ότι ο Χριστός είναι «ο τελευταίος νεκρός» με την έννοια ότι με τον δικό Του εκούσιο θάνατο κατήργησε τον θάνατο ως οριστικό χωρισμό από τον Θεό.
Με την σταυρική Του θυσία και την τριήμερη Ανάστασή Του, κατέβηκε στον Άδη, έσπασε τα δεσμά του και άνοιξε ξανά τον δρόμο για την αιώνια ζωή (Α΄ Κορ. 15:20-22).
Από τότε, ο θάνατος δεν είναι πια οδυνηρή ήττα, αλλά πέρασμα προς την αιωνιότητα και ζωή με τον Θεό.
Γι’ αυτό οι πιστοί δεν «πεθαίνουν» με την παλιά έννοια, αλλά «κοιμούνται».
3.Από τον θάνατο στην Κοίμηση.
Μετά την Ανάσταση του Χριστού, η Εκκλησία χρησιμοποιεί τον όρο Κοίμηση για τον θάνατο των πιστών.
Η λέξη προέρχεται από το «κοιμάμαι» και δηλώνει ότι ο θάνατος είναι προσωρινός, όπως ο ύπνος, αφού όλοι θα αναστηθούν κατά τη Δευτέρα Παρουσία.
Οι πρώτοι χριστιανοί ονόμασαν τους τόπους ταφής «κοιμητήρια» και όχι «νεκροταφεία», εκφράζοντας έτσι την πίστη ότι οι κεκοιμημένοι ζουν εν Χριστώ και αναμένουν την κοινή ανάσταση.
4.Η Μετάσταση της Θεοτόκου.
Η Παναγία έζησε την Κοίμηση όπως κάθε άνθρωπος, αλλά η Εκκλησία διδάσκει ότι επειδή είναι η Μητέρα του Θεού μετά την εκδημία Της, το σώμα Της δεν έμεινε στον τάφο.
Με θαυμαστό τρόπο, μεταφέρθηκε στους ουρανούς και ενώθηκε με την ψυχή Της — γεγονός που ονομάζουμε Μετάσταση.
Αυτό σημαίνει ότι η Θεοτόκος ζει μαζί με τον Υιό Της με σώμα και ψυχή, προγεύεται το γεγονός της Γενικής Ανάστασης και την τελική δόξα που θα δοθεί σε όλους τους δικαίους.
5.Η διαφορά με την Ανάληψη του Χριστού.
Η Ανάληψη του Χριστού είναι διαφορετική από τη Μετάσταση της Θεοτόκου.
Ο Χριστός, ως Θεάνθρωπος, αναλήφθηκε στους ουρανούς με τρόπο Παντοκρατορικό, με το αναστημένο και δοξασμένο Του σώμα, αφού νίκησε οριστικά τον θάνατο.
Η Θεοτόκος, από την άλλη, πέρασε πρώτα από την Κοίμηση όπως κάθε άνθρωπος και μετά, με θεία ενέργεια, το σώμα Της μεταφέρθηκε και ενώθηκε με την ψυχή Της στον ουρανό.
Η διαφορά έγκειται στο ότι ο Χριστός είναι η πηγή της ζωής και της σωτηρίας, ενώ η Παναγία είναι το πρώτο και λαμπρότερο παράδειγμα της εκπληρώσεως της υπόσχεσης του Θεανθρώπου για την Γενική Ανάσταση και την σωτηρία.
[ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ “Nektarios Tsilis”]