ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΝΥΜΦΙΟΥ Ή ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΣΤΑ…ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ
Ήταν Μεγάλη Εβδομάδα.
Ο κύριος Δημήτρης, ένας απλός συνταξιούχος, κατέβηκε στην πλατεία του χωριού του να πετάξει τα σκουπίδια.
Η μέρα ήταν ήσυχη, με εκείνο το ιδιαίτερο φως της Μεγάλης Εβδομάδας που όλα μοιάζουν να περιμένουν.
Όταν πλησίασε τον πράσινο κάδο απορριμμάτων, σταμάτησε. Δίπλα, ακουμπισμένο πάνω σε ένα παλιό χαρτόκουτο, ήταν μια εικόνα. Την πήρε στα χέρια του.
Μουτζουρωμένη, τσαλακωμένη, με μια γωνία σκισμένη. Κι όμως, αναγνώρισε αμέσως το γλυκύτατο πρόσωπο: ήταν ο Χριστός.
Για μια στιγμή ένιωσε πόνο στην ψυχή του.
«Πώς έφτασε εδώ;» αναρωτήθηκε.
Δίπλα στα σκουπίδια, εκεί που πετάμε ό,τι δεν μας χρειάζεται πια, κάποιος είχε αφήσει Εκείνον που δεν πετιέται ποτέ.
Σκούπισε την εικόνα με το μαντήλι του, ίσιωσε τις γωνίες και την έβαλε προσεκτικά στο σακάκι του.
Το βράδυ, άναψε το καντηλάκι στο εικονοστάσι του σπιτιού του και της έδωσε την θέση που της άξιζε.
Και μέσα στη σιγαλιά της Μεγάλης Δευτέρας, σκέφτηκε:
«Σαν αυτή την εικόνα είμαστε κι εμείς καμιά φορά.
Τσαλακωμένοι, βρώμικοι, πεταμένοι στην άκρη.
Κι όμως, ο Χριστός σκύβει και μας σηκώνει.
Μας καθαρίζει και μας βάζει ξανά στην αγκαλιά Του.
Αυτή είναι η αγάπη Του.
Δεν κοιτάει πού βρισκόμαστε, αλλά ποιοι είμαστε.
Παιδιά Του.»
Ο Νυμφίος μας καλεί:
Να μην πετάμε κανέναν στην άκρη. Ούτε άνθρωπο, ούτε εικόνα, ούτε προσευχή.
Να σκύβουμε. Η πίστη δεν είναι να κοιτάμε ψηλά μόνο, αλλά και να σηκώνουμε ό,τι έπεσε.
Να βλέπουμε βαθιά. Πάντα κρύβεται κάπου η εικόνα του Θεού.
[Εκ της συντακτικής ομάδας του Ἱ.Ν Αγ. Κωνσταντίνου Κολωνού]