28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ – ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΟΥ ΡΟΣΤΩΦ
Ο Άγιος Δημήτριος ὁ Θαυματουργός, μητροπολίτης Ροστώφ, γεννήθηκε τό 1651 στήν κωμόπολη Μακάρωφ, κοντά στο Κίεβο. Τό κοσμικό του ὄνομα ἦταν Δανιήλ Σάββιτς Τουπτάλα. Ἀπό παιδί ξεχώρισε γιά τή βαθιά του εὐλάβεια καί τά ψυχικά του χαρίσματα. Μαθαίνοντας πολύ γρήγορα ἑλληνικά καί λατινικά, σπούδασε κλασικές ἐπιστῆμες.
Το 1668 ἔγινε μοναχός στη Μονή τοῦ Ἁγίου Κυρίλλου, παίρνοντας τό ὄνομα τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου. Τό 1669 χειροτονήθηκε διάκονος καί τό 1675 πρεσβύτερος. Διετέλεσε ἡγούμενος σέ μονές τῆς Οὐκρανίας, τῆς Λιθουανίας καί τῆς Λευκορωσίας.
Ἔγινε διάσημος ὡς ἔξοχος ἱεροκήρυκας καί γλαφυρός συγγραφέας. Πολυάριθμες χειρόγραφες συλλογές ἔκαναν πλατιά γνωστά τά συναρπαστικά κηρύγματά του, μέ τά ὁποῖα δέν δίσταζε να καταγγέλλει τήν ἀνηθικότητα τῶν ἀρχόντων καί νά στηλιτεύει τήν κοινωνική ἀδικία. Κύριο συγγραφικό ἔργο του εἶναι ὁ Συναξαριστής (Τσέτ Μινέι),
δηλαδή οἱ βίοι τῶν ἁγίων ὁλόκληρου τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους, ἔργο πού γνώρισε μεγάλη κυκλοφορία καί πολλές ἐπανεκδόσεις, συμβάλλοντας καθοριστικά στη διαμόρφω ση τῆς ρωσικῆς εὐσέβειας.
Ἀγωνίστηκε σθεναρά καί γιά τήν ἑνότητα τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, πού τραυματίστηκε βαριά τόν 17ο και τον 18ο αι. μέ τό σχίσμα τῶν Παλαιοπίστων ἤ Ρασκολνίκων. Ἐκτός ἀπό πολυάριθμα κηρύγματα ἀφιέρωσε στην κριτική τῆς σχισματικῆς διδασκαλίας καί τήν πραγματεία “Ἔρευνα γιά τήν πίστη τοῦ Μπρίνσκ” (τό Μπρίνσκ ἦταν ἡ περιοχή ὅπου ζοῦσαν οἱ περισσότεροι σχισματικοί).
Τό 1701 ὁ ἅγιος ἐκλέχθηκε μητροπολίτης Τομπόλσκ καί Σιβηρίας. Τό ἑπόμενο ἔτος μετατέθηκε στήν ἐπαρχία Ροστώφ καί Γιαροσλάβ, ὅπου μέσα σέ ἐλάχιστα χρόνια καί μέ πενιχρά οἰκονομικά μέσα ἐπιτέλεσε ἕνα θαυμαστο ποιμαντικό ἔργο, ζώντας, παρά τήν εὔθραυστη ὑγεία του, μέ μεγάλη ἀσκητικότητα.
Κοιμήθηκε εἰρηνικά στίς 28 Ὀκτωβρίου τοῦ 1709, στή διάρκεια νυκτερινῆς προσευχῆς. Ἐκτός ἀπό βιβλία καί χειρόγραφα δέν βρέθηκε κανένα ἄλλο περιουσιακό του στοιχεῖο. Τάφηκε σε μιά γωνιά τοῦ καθολικοῦ τῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ροστώφ. Τό λείψανό του, ὅταν ἀνακομίστηκε, στις 21 Σεπτεμβρίου τοῦ 1752, βρέθηκε ἄφθορο καί ἀμέσως ἄρχισε νά ἐπιτελεῖ πολυάριθμες θαυματουργικές θεραπεῖες ἀσθενῶν. Γι’ αὐτό ὁ λαός ἐπονόμασε τόν σεπτό ἱεράρχη Θαυματουργό καί ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τόν ἀνακήρυξε ἐπίσημα ἅγιο στις 29 Απριλίου τοῦ 1757.
Από το βιβλίο: “Πνευματικό Αλφάβητο” Αγίου Δημητρίου του Ροστώφ