ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΣΙΛΟΥΑΝΟΥ ΤΟΥ ΑΘΩΝΙΤΟΥ

24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ – ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΣΙΛΟΥΑΝΟΥ ΤΟΥ ΑΘΩΝΙΤΟΥ

Σαράντα ἡμέρες μετά τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἀλλά καί στόν ἑορτασμό τῆς μνήμης τῆς ἁγίας ἰσαποστόλου Θέκλας, συνεορτάζεται καί ἡ μορφή ἑνός ἁγίου τῶν καιρῶν μας. Πρόκειται γιά μιά ἀπό τίς ἁγιασμένες μορφές τοῦ σύγχρονου ἁγιωνύμου Ὄρους, τοῦ ὁσίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἁγιορείτη.
Μιά μορφή πού τήν ἀνέδειξε καί φανέρωσε στό πνευματικό στερέωμα τῆς Ἐκκλησίας «ἡ ἀενάως βρύουσα ζωτική καί φωτιστική» δύναμη τοῦ Παναγίου Πνεύματος,ἀλλά καί μᾶς παρουσίασε ἡ γραφίδα τοῦ νέου ὁσίου καί μεγάλου θεολόγου τῆς ἐποχῆς μας, πατρός Σωφρονίου,ἱδρυτοῦ καί Ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου, στό Essexτῆς Ἀγγλίας (+ 1993).

Ὁ ὅσιος Σιλουανός, κατά κόσμο Συμεών, γεννήθηκε σ’ ἕνα χωριό τῆς ἐπαρχίας Ταμπώβ τῆς Ρωσίας τό 1866. Οἱ γονεῖς του ἦταν εὐσεβεῖς ἄνθρωποι. Ὁ νεαρός Συμεών ὑψηλόσωμος καί δυναμικός, εἶχε μιά πολλή ἄστατη ζωή.Τό προσκύνημά του στόν τάφο τοῦ ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Ἐγκλείστου, (Ρῶσος ὅσιος) στάθηκε ἀποφασιστικῆς σημασίας γιά τή μετέπειτα ζωή του. Τό ἴδιο καί ἕνα ὅραμα πού εἶδε καί στό ὁποῖο ἡ Παναγία τοῦ ἔδωσε κατευθύνσεις γιά τήν πορεία του.
Ὅλα αὐτά τόν ὁδηγοῦν σέ μετάνοια, ἐνῶ παίρνει τή μεγάλη ἀπόφαση νά μονάσει στό Ἅγιο Ὄρος.Ἔτσι τό 1892 φθάνει στό Ὄρος καί ἐγκαταβιώνει στήν Ἱερά Μονή Παντελεήμονος. Τό 1896 θά καρεῖ μικρόσχημος μοναχός καί τό 1911μεγαλόσχημος καί θά πάρει τό μοναχικό ὄνομα Σιλουανός.

Ἀπό τήν πρώτη κιόλας στιγμή δίνεται μέ ἰδιαίτερη θέρμη στήν ἄσκηση καί τήν προσευχή. Στά πρῶτα χρόνια τῆς ἀσκήσεως φθάνει στήν ἀπόγνωση. Ἡ ἀπόγνωση εἶναι ἡ δοκιμασία τῶν τελείων. Καί ἐνῶ βρίσκεται στό χεῖλος τῆς ἀβύσσου δέν ἐγκαταλείπεται ἀπό τή Χάρη τοῦ Θεοῦ.Δυό φορές τοῦ ἀποκαλύπτεται ὁλοζώντανος ὁ Κύριος γεμίζοντας φῶς καί ἐλπίδα τήν καρδιά τοῦ ζηλωτῆ νέου μοναχοῦ. Ἡ ταπείνωση, ἡ διάκριση, ἡ ἁπλότητα ἡ θέρμη τῆς προσευχῆς καί πάνω ἀπό ὅλα ἡ ἐξαγόρευση τῶν λογισμῶν ἔκαναν τόν Σιλουανό νά ἀνεβαίνει τήν ἁγιασμένη κλίμακα τῶν ἀρετῶν.
Βίωνε τήν κάθε στιγμή του μέσα στήν ἀπεραντωσύνη τῆς θείας ἀγάπης, ὅπως δίδασκε χαρακτηριστικά. «Σκοπός στή ζωή μας εἶναι νά ἐκδιωχθεῖ τό κακό ἀπό τή γῆ καί νά βασιλεύσει ἡ εἰρήνη. Ἡ ἀγάπη, ἡ ἀληθινή ἀγάπη, δέν ἀνέχεται τήν ἀπώλεια οὔτε μιᾶς ψυχῆς. Ὁ ἀδελφός μας εἶναι ἡ ζωή μας. Θά δοξαστοῦν αὐτοί πού, ἐπειδή ἦταν πλήρεις ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ὑπέμειναν τόν πόνο ὅλου τοῦ κόσμου». Ἀπό αὐτήν ἱερή ἀγωνία ξεκινοῦσε καί ἡ διακαής προσευχή του, μιά προσευχή πού τή βλέπουμε νά τήν ἀναγράφει στήν εἰκόνα τῆς ἁγιασμένης μορφῆς του, πού ἀργότερα ἱστόρησε καί μέ τά χρώματα ὁ μαθητής του καί βιογράφος καί μιμητής τῆς πολιτείας του, ἡγούμενος πλέον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Προδρόμου στό ESSEXτοῦ Λονδίνου. «Δέομαί Σου ἐλεῆμον Κύριε, ἵνα γνωρίσωσί σε ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ πάντες οἱ λαοί τῆς γῆς».

Ὁ ὅσιος Σιλουανός πάντοτε ὑπενθύμιζε στούς συνομιλητές του πώς κανένας δέν σώζεται μόνος του. Ἡ σωτηρία μου, ἔλεγε χαρακτηριστικά, «δέν εἶναι δική μου ὑπόθεση, δική μου μικρή καί ἀτομική ὑπόθεση. Εἶναι ἕνα γεγονός ὀντολογικό, πού ἀφορᾶ ὄχι μόνο ὅλη τήν ἀνθρωπότητα, ἀλλά καί ὅλη τήν κτίση, κάθε τι πού δημιουργήθηκε ἀπό τό Θεό, παγγενῆ τόν Ἀδάμ, ἀλλά καί ὅλη τήν κτίση, κάθε τι πού δημιουργήθηκε ἀπό τόν Θεό».
Ὁ γέρων Σιλουανός, ἀκολουθεῖ ὅπως φαίνεται τά βήματα τοῦ ἁγίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου, πού ἀγκάλιαζε, καί ἐκεῖνος ὁ ἁγιασμένος, μέσα στήν καρδιά του ὅλη τήν κτίση. Ἔτσι διηγεῖται ὁ Γέροντας, γιά τή θλίψη πού τόν κυρίευσε,ὅταν ἔκοψε ἕνα φύλλο ἀπό ἕνα δέντρο χωρίς λόγο· γιά τά δάκρυα πού ἔχυνε γιά τρεῖς ἡμέρες,ἐπειδή τραυμάτισε θανάσιμα μιά μύγα πού τόν ἐκνεύριζε, ἤ ἐπειδή ἔρριξε καυτό νερό σέ νυκτερίδες, πού τόν ἐνοχλοῦσαν καί θέλησε νά ἀπαλλαγεῖ ἀπ’ αὐτές.Ἔλεγε, πώς μετά ἀπ’ ἐκείνην τήν ἡμέρα δέν ἔκανα πιά κακό σέ κανένα πλᾶσμα. Τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ μᾶς μαθαίνει νά ἀγαπᾶμε κάθε ἔμβιο ὄν.

Στά 1929 συνδέεται πνευματικά μέ τόν Σωφρόνιο, πού ἔμεινε κοντά του μέχρι τήν κοίμησή του, μιμούμενος τήν ἐκείνου βιοτήν καί πολιτείαν,προσφέροντας τό κατά δύναμη, ἀνακουφίζοντας τῶν γηρατειῶν τήν ἀδυναμία. Τό τέλος τοῦ ὁσίου Σιλουανοῦ ἦρθε στίς24 Σεπτεμβρίου 1938, πού εἶναι καί ἡ ἡμέρα τῆς μνήμηςτου. Νά σημειώσουμε πώς στίς 26 Νοεμβρίου 1987 ἔγινε ἀπό τό Οἰκουμενικό πατριαρχεῖο ἡ ἐπίσημη ἁγιοκατάταξη στό Ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἐνῶ τήν ἀκολουθία τῆς ἑορτῆς του συνέθεσε ὁ ἱερομόναχος Ἀθανάσιος Σιμωνοπετρίτης. Τό ἱερό του λείψανο καί ἡ εὐωδιάζουσα κάρα του βρίσκονται στήν Ἱερά Μονή τῆς μετανοίας του.
Ἡ ἁγιασμένη μορφή τοῦ Γέροντα Σιλουανοῦ, πού τήν κατέγραψε τόσο συγκλονιστικά ἡ γραφίδα τοῦ πατρός Σωφρονίου στάθηκαν γενεσιουργές αἰτίες τῆς πανορθοδόξου ἀναγνωρίσεως τοῦ Ὁσίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου. «Ὁ μακαριστός καί ἁγιασμένος κι αὐτός πατήρ Σωφρόνιος, ἔγινεν ἀκριβής ἑρμηνευτής καί ἄριστος βιογράφος τοῦ Ἁγίου Σιλουανοῦ, ὅστις ἐπαρουσίασεν εἰς τόν σύγχρονον κόσμον τούς σκληρούς καμάτους καί τάς πνευματοβρύτους γραφάς του, ὡς εὐεργεσίαν καί παράκλησιν ἀναριθμήτων θεοδιψάστων ψυχῶν», σημειώνει χαρακτηριστικά ὁ Προη-γούμενος Αἰμιλιανός ὁ Σιμωνοπετρίτης στόν Πρόλογο τῆς Ἀκολουθίας τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου.

Γιά τούς φιλακολούθους χριστιανούς μας σημειώνεται τό Ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς του, ὅπως αὐτό τό συνέταξε ὁ ἱερομόναχος π. Παῦλος:
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
«Κήρυξ δέδοσαι, τῇ οἰκουμένῃ,
σύ γλυκύτατος, ἐν θεολόγοις,
τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀγάπης τρισόλβιε·
τόν Ταπεινόν γάρ καί Πρᾶον ἑώρακας
καί τήν Ἐκείνου καρδίαν κατέμαθες.
Ὅθεν ἅπαντες, Σιλουανέ ἐλλαμπόμενοι,
τοῖς θεογλώσσοις ῥήμασι,
δοξάζομεν τό Πνεῦμα τό δοξάσαν σε».

(+π. Κ. Φ.)
[ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ,ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΟΠΟΥ.]