Σε μία βόλτα στο γειτονικό αλσος, έμεινε το βλέμμα μου σε ένα δέντρο φορτωμένο από το χιόνι. Το κοίταζα για λίγα λεπτά. Άνοιξα κουβέντα μαζί του. – Κουράγιο δεντράκι, του είπα, σε καταλαβαίνω γιατί μοιάζεις με την ψυχή μου. – Πολύ χαίρομαι που μου έδωσες σημασία σ’ αυτή τη δύσκολη στιγμή μου, μου απάντησε. Σ’ ευχαριστώ. Να σου πω και κάτι; Χαίρομαι που μοιάζω στη ψυχή σου. -Γιατί χαίρεσαι; Το ρωτάω. -Γιατί, εγώ έχω σκύψει από το φορτίο του χιονιού με υπομονή και πίστη ότι θα βγει ο ήλιος και οτι μετά θα ανθίσω με μεγαλύτερη δύναμη. Άκου… όλο το άλσος, ψιθυρίζει “Να ‘ναι ευλογημένο!”. Έτσι να κάνει και η ψυχή σου!
