ΝΙΚΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ ΠΕΝΤΖΙΚΗΣ
~Ἀρχ. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος
Σ’ εὐχαριστῶ γιὰ ὅλα
γιὰ τὰ ἀτέλειωτα κείμενά σου τὰ ἐπι-στηρικτικά
γιὰ τὸ ὅτι μὲ γνώρισες χωρὶς νὰ γνωριστοῦμε
γλυτώνοντάς με ἀπὸ τὴ λαίλαπα τοῦ ἑαυτοῦ μου
καὶ ἐμφυσώντας μου τὴν ἀγάπη στὸν Ἅγιον Ὄρος
καὶ τοὺς Μοναχούς.
Μιλώντας γιὰ σένα μὲ τὸν φίλο σου τὸν παπα Συμεὼν
“τὸν ἀπὸ τὴν χώρα τῶν Ἴνκας” καθὼς ἔλεγες τὴν Περουβία γῆ
Παιδὶ τῆς χαρᾶς, τῆς Ζωῆς καὶ τῶν πεισμάτων
Πῶς ἀπὸ τὸ χέρι μᾶς ἔπαιρνες
καὶ μᾶς ὀδηγοῦσες σὲ ἑκατοντάδες ἄλλους συγγραφεῖς
χωρὶς ποτὲ νὰ ξεχνᾶς τὴ Γῆ τῶν Πατέρων σου
καὶ ψάχνοντας πάντοτε στὰ ἐργόχειρά τους
-συγγραφέων, ποιητῶν, ζωγράφων-
σβώλους αὐτῆς τῆς Γῆς ποὺ διασώζει κάθε καλοπροαίρετο!
Γυρνᾶς καὶ μᾶς λὲς καὶ συνερχόμαστε:
Θάρρος! Μέσα καὶ στὸν πιὸ ἀδυσώπητο κατακλυσμό,
“ὁ Φωτισμὸς εἶναι ἡ ζωὴ τοῦ πράγματος μέσα στὸ ὑποκείμενο”!
Χοροβατοῦσες κάποιες φορὲς ὅταν μιλοῦσες
ὅπως ἐκείνη τὴν τελευταία σου φορὰ στὸ Ἅγιον ὄρος
Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων τοῦ 92
γιατί, ἔβλεπες πίσω ἀπὸ τὶς ἐκφερόμενες λέξεις
τὰ κρυπτόμενα τεμάχια σαρκὸς καὶ αἵματος συν-ἐκφερόμενα!
Τὴν εὐχή σου νὰ ἔχουμε “Τρελὲ τῆς εύθύνης”
ὅπως σὲ ἀποκαλεῖ εὐστοχότατα, ἄλλο ἕνα παιδί σου
θεσσαλονικεὺς μὲ χρυσὸ στόμα,
καὶ τόσοι ἄλλοι ποὺ σὲ γνώρισαν καὶ σὲ εἶδαν
καὶ ποὺ πάντα στὰ κείμενά τους θὰ μαθητεύω.
Χριστὸς Ἀνέστη κυρ Νῖκο!
~Ἀρχ. Εφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος