Ο άγιος Ιωάννης της Κλιμακος αποενοχοποιεί το άνθρωπο
~Του Ηλία Λιαμή
…Εκεί, που με θαυμαστό τρόπο αποκαλύπτεται ο ρεαλισμός, η διάκριση, αλλά και η φιλανθρωπία του νηπτικού λόγου του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου, είναι στην παρουσίαση της σύγκρουσης του ανθρώπου με την ίδια του την σάρκα.
«Με ποια μέθοδο και με ποιον τρόπο να δέσω αυτόν τον φίλο μου, δηλαδή την σάρκα, και να τον δικάσω, όπως και τους άλλους, δεν γνωρίζω. Διότι πριν τον δέσω λύεται, και πριν τον δικάσω συμφιλιώνομαι μαζί του. Και πριν τον τιμωρήσω τον λυπούμαι και κάμπτομαι. Πώς να νικήσω αυτόν που εκ φύσεως αγαπώ;
“Πώς να ελευθερωθώ απ’ αυτόν, με τον οποίον είμαι και συνδεδεμένος αιωνίως;
Πώς να καταργήσω εκείνο που θα αναστηθή μαζί μου; …Είναι για μένα και συνεργάτης και εχθρός. Και βοηθός και αντίδικος. …Τον ίδιο και τον εναγκαλίζομαι και τον αποστρέφομαι». (Λόγος 15, Περί αγνείας, 83)”
Αποβαίνει αληθινά συγκινητικός ο τρόπος, με τον οποίον ο άγιος Ιωάννης, χωρίς να «χαρίζεται» στη σάρκα και χωρίς να αποφεύγει την επώδυνη, αλλά τελικώς λυτρωτική, δίκην χειρουργού ιατρού, τομή πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη, αποενοχοποιεί τον άνθρωπο, αναγνωρίζοντας την βαθειά αυτή αντίφαση, που όλους μας διακατέχει, ανάμεσα στους στόχους που θέτει η πνευματική ζωή και στα εμπόδια, που τελικά ο ίδιος μας ο εαυτός υψώνει.
Δεν είναι η ψυχολογία του 20ου αιώνα εκείνη που ανακάλυψε πρώτη το δηλητήριο της ενοχής. Πριν από 15 αιώνες, ο άγιος Ιωάννης και όλοι οι πατέρες μας γνωρίζουν, πως η λεπτή διάκριση ανάμεσα στην διαρκή αναγνώριση της ατέλειας του εαυτού μας και στην ενοχή, ως διαρκή εξουθένωσή του, μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο σε εντελώς διαφορετικά μονοπάτια. Και εάν στον πορωμένο πνευματικά άνθρωπο, η συναίσθηση της ενοχής μπορεί να τον συνεφέρει, στον πνευματικό οδοιπόρο, η διαρκής υπενθύμισή της μπορεί να τον οδηγήσει στην οριστική απόγνωση.
Γι’ αυτό και οι συμβουλές των όντως πνευματικά εμπείρων Πατέρων φροντίζουν να διαφυλάξουν ως κόρην
οφθαλμού το φρόνημα της ελπίδας και της πίστης στο άπειρο έλεος του Θεού.
Από τη σελίδα: “https://www.catichisi.gr/”