Ο Θεός και οι μάνες συνεννοούνται θαυμάσια…
~Της Βαρβάρας Βλαχοπούλου
..Ως να κάμω την αναγνώριση του θαλάμου, άνοιξε η πόρτα και φανερώθηκε ο άγγελος. Ευγενία την αποκάλεσαν. Ήταν μια καλοφτιαγμένη νοσοκόμα, γελαστή, εγκάρδια, δοσμένη στο λειτούργημα. «Το ύψιστο» παραδέχτηκα μέσα μου. Κρατούσε ένα βαθουλό ανοξείδωτο δισκάκι, γεμάτο πεταλούδες για αιμοληψίες.
Στο αντίκρισμα της Ελένης έβαλε χαρούμενες φωνές. Έτρεξε στο προσκεφάλι της, ακούμπησε το δισκάκι στο διπλανό τραπέζι, την αγκάλιασε, τη φίλησε… «Για πες, για πες, αν και μου τα είπε ήδη ο πατέρας σου. Πάμε τέλεια ε;».
«Ναι οι γιατροί στη μαγνητική είπαν θα σκίσουν τα πτυχία τους. Ενενήντα τοις εκατό υποχώρησε η αρρώστια μου. Άλλη μια χημειοθεραπεία και τελειώνω. Τι σου είχα πει; Θυμάσαι; Θα γίνω καλά σου είπα. Δεν ήρθε η ώρα μου ακόμα. Το λέω σε όλους σας. Πιστέψτε το όπως εγώ. Ποτέ μου δεν πίστευα πως θα πεθάνω τόσο νέα. Είκοσι πέντε χρονών είμαι. Έχω παιδί να μεγαλώσω. Θα το μεγαλώσω, θα το παντρέψω, θα σηκώσω εγγόνια και τότε θα πω του Θεού τώρα μπορείς να με πάρεις. Ο Θεός και οι μάνες συνεννοούνται θαυμάσια…»
Απόσπασμα από το διήγημα: “Η καρδιά της μάνας, το αριστούργημα του θεού” της Βαρβάρας Βλαχοπούλου . Από τη σελίδα: “https://www.fractalart.gr