ΑΠΟ ΤΟ “ΑΧ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ” ΣΤΟ “ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΜΟΥ”!
[+ΔΕΥΤΕΡΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ”ΤΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ” 18/5/2026 ~ΩΡΑ 6.00 μ.μ. ~ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΗΣ ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΟΣΙΟ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗ, ΜΕ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗ ΟΝΟΜΑΤΩΝ. ~ΕΙΔΙΚΗ ΔΕΗΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥΣ. ΟΜΙΛΙΑ.]
Για να φτάσει αυτό το «Αχ, Παναγιά μου» στο στόμα του Έλληνα, όπου γης μέχρι τις μέρες μας, έχει προηγηθεί μια γλυκιά ιστορία 2000 ετών, που ξεκινά από την τρυφερότητα με την οποία πήρε στα ίδια ο Ιωάννης την πάναγνη Μητέρα του Χριστού μας και καταλήγει στη δέηση του τελευταίου ανήμπορου και κατατρεγμένου μπροστά σε μια από τις χιλιάδες θαυματουργές εικόνες της.
Η σχέση της Παναγίας με το λαό μας, αυτόν τον υπέροχο αλλά και ιδιόρρυθμο λαό, τον ικανό για τα μέγιστα αλλά και τον συχνά επιρρεπή προς τα αίσχιστα, στεριώθηκε στις μικρές καμπίνες των ξύλινων καϊκιών του Αιγαίου με την εικονίτσα της Παναγίας να κρέμεται σε μια γωνιά, στον κόρφο του βυζαντινού ακρίτα που κατάσαρκα έφερε τη μορφή της, στης κοπελιάς που περιμένει τον ξενιτεμένο τον ναυτικό αρραβωνιαστικό της το μαντήλι, το κεντημένο με καημό και προσμονή,
το άσβεστο καντήλι ζωντανεύει το φωτοστέφανο της Γλυκοφιλούσας, στα τείχη των μοναστηριών, τα ποτισμένα απ’ το λιβάνι της λιτανείας…
Τέτοιες σχέσεις δεν μπορούν να επιβληθούν ή να ξεριζωθούν….
Γι΄ αυτό και κάθε απόπειρα να διαρραγούν τούτοι οι καρδιακοί δεσμοί ενός λαού με την Παναγία και τους Αγίους είναι καταδικασμένη να αποτύχει, ακριβώς γιατί τέτοιου είδους απόπειρες στηρίζονται σε θλιβερούς λογιστικούς υπολογισμούς, φτηνή ιδιοτέλεια, γραφική ιδεοληψία και απωθητική αλαζονεία.
Μέσα στην ψυχή μας, υπό το βλέμμα μιας Ουρανίας Υπέργλυκης Μητέρας να μας κοιτά από ψηλά και να μας απλώνει το χέρι κάθε φορά που ένα «Αχ, Παναγιά μου» αναβλύζει από μια βασανισμένη καρδιά, τρυπώνει σ΄ ένα δάκρυ που ταξιδεύει και βρίσκει απάγκιο στην εικόνα της Χάρης της, περιστοιχισμένη από τους Αποστόλους, τους Αγίους και –μακάρι- όλους εμάς.
-Επιμέλεια Maria Riga.
