ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗ ΒΗΘΛΕΕΜ: «ΓΙΑΤΙ ΝΗΣΤΕΥΟΥΜΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ;»

~Του Μητροπολίτου Χονκ Κονκ Νεκταρίου (Τσίλη)

Όσο πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, αρχίζουμε να ετοιμάζουμε πολλά: το σπίτι, τα δώρα, το γιορτινό τραπέζι, τις συναντήσεις με αγαπημένα πρόσωπα.
Μέσα σε όλες αυτές τις όμορφες φροντίδες, η Εκκλησία μάς προσκαλεί σε μια ακόμη προετοιμασία, πιο αθόρυβη:
να ετοιμάσουμε την καρδιά μας.
Αυτόν τον δρόμο ανοίγει η Νηστεία των Χριστουγέννων, που αρχίζει στις 15 Νοεμβρίου.
Σε αρκετούς, όμως, γεννιέται μια εύλογη απορία:
Τι σχέση έχει η Γέννηση του Χριστού με το φαγητό μας;
Γιατί να προηγείται μια περίοδος εγκράτειας από μια τόσο χαρούμενη γιορτή;

Η νηστεία δεν υπάρχει για να πληρώσουμε κάποιο αντίτιμο ώστε να μας αγαπήσει ο Θεός.
Ούτε είναι μια δοκιμασία που χωρίζει τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς χριστιανούς.
Είναι ένας τρόπος να ανταποκριθούμε στην αγάπη Του, να αναγνωρίσουμε όσα μας κρατούν δεμένους και να στραφούμε πιο ελεύθερα προς Εκείνον και προς τον συνάνθρωπό μας.
Η Εκκλησία δεν μας ζητά να περιφρονήσουμε το φαγητό ή τη χαρά της ζωής.
Μας καλεί να μάθουμε να δεχόμαστε τα αγαθά με ευγνωμοσύνη, χωρίς να εξαρτούμε από αυτά όλη την ευτυχία μας.

Στο Ευαγγέλιο, ο Χριστός μιλά για τη νηστεία χωρίς να τη συνδέει με τη σκυθρωπότητα και την επίδειξη.
Μας καλεί να νηστεύουμε χωρίς να επιζητούμε τον θαυμασμό των άλλων.
Ο αγώνας αυτός δεν είναι παράσταση αρετής· είναι μια προσωπική κίνηση αγάπης προς τον Θεό, που γνωρίζει όσα γίνονται μακριά από τα ανθρώπινα βλέμματα.
Αλλά τι μπορεί να μας μάθει η αποχή από ορισμένες τροφές; Πρώτα απ’ όλα, ότι δεν χρειάζεται να ικανοποιούμε αμέσως κάθε επιθυμία μας.
Το μικρό «όχι» στο τραπέζι μπορεί να μας βοηθήσει να πούμε «όχι» και σε έναν θυμό που ζητά να ξεσπάσει, σε μια κουβέντα που θα πληγώσει, σε μια αγορά που δεν χρειαζόμαστε.
Αυτό δεν γίνεται αυτόματα.
Χρειάζεται η εγκράτεια να συνοδεύεται από προσευχή και ειλικρινή προσοχή στον τρόπο με τον οποίο ζούμε.
Η πείνα του ανθρώπου, άλλωστε, δεν είναι μόνο σωματική. Έχουμε ανάγκη από αγάπη, νόημα, συγχώρηση και ελπίδα.

Όταν ο Χριστός λέει ότι ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με ψωμί, δεν υποτιμά την τροφή. Φανερώνει ότι ακόμη και ένα γεμάτο τραπέζι δεν αρκεί για να χορτάσει την καρδιά.
Γι’ αυτό, μέσα στη νηστεία, αξίζει να βρίσκουμε λίγο χρόνο για το Ευαγγέλιο, λίγα λεπτά προσευχής, μια ευκαιρία να συμμετέχουμε στη λατρεία της Εκκλησίας.

Και κάτι ακόμη: η νηστεία δεν κλείνει τον άνθρωπο στον εαυτό του.
Ο προφήτης Ησαΐας συνδέει τη νηστεία που ευαρεστεί τον Θεό με την άρση της αδικίας, το μοίρασμα του ψωμιού και τη φροντίδα εκείνου που στερείται τα αναγκαία.
Αν περιορίζω το δικό μου τραπέζι, αλλά αδιαφορώ για το άδειο τραπέζι του διπλανού μου, χάνω τον προσανατολισμό της άσκησης.
Μια προσφορά τροφίμων, ένα τηλεφώνημα σε έναν μοναχικό άνθρωπο, λίγος χρόνος για να ακούσουμε κάποιον μπορούν να δώσουν έμπρακτο περιεχόμενο στην προετοιμασία μας.
Όχι από καταναγκασμό, αλλά με την ελευθερία και τη χαρά της προσφοράς για τις οποίες μιλά ο απόστολος Παύλος.
Δεν έχουν, βέβαια, όλοι τις ίδιες δυνάμεις ούτε τις ίδιες ανάγκες.

Η ασθένεια και άλλες συνθήκες μπορεί να απαιτούν προσαρμογή της διατροφικής νηστείας, με πνευματική καθοδήγηση και, όπου χρειάζεται, ιατρική συμβουλή.
Δεν βάζουμε την υγεία μας σε κίνδυνο ούτε κρίνουμε το πιάτο του άλλου.
Ο Απόστολος Παύλος μάς προτρέπει να μην περιφρονούμε και να μην καταδικάζουμε ο ένας τον άλλον για το φαγητό.
Η νηστεία δεν είναι διαγωνισμός αντοχής, αλλά κοινή πορεία προς τον Χριστό, με σεβασμό στον προσωπικό αγώνα του καθενός.
Στη Βηθλεέμ συναντούμε τον Υιό του Θεού που γίνεται άνθρωπος και έρχεται κοντά μας μέσα στην ταπείνωση και την απλότητα.
Η προετοιμασία για τη Γέννησή Του δεν μπορεί, λοιπόν, να είναι μόνο μια αλλαγή στο τραπέζι μας.
Είναι πρόσκληση να Τον υποδεχθούμε με εμπιστοσύνη και να πλησιάσουμε με αγάπη τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μας.
Ας αρχίσουμε από κάτι μικρό και αληθινό: μια σύντομη καθημερινή προσευχή, έναν λόγο λιγότερο που θα πλήγωνε, μια διακριτική πράξη προσφοράς.
Κι αν δυσκολευτούμε ή αποτύχουμε, ας μην εγκαταλείψουμε την προσπάθεια.
Δεν νηστεύουμε για να αποδείξουμε ότι είμαστε άξιοι της αγάπης του Θεού.
Νηστεύουμε για να μάθουμε να ανταποκρινόμαστε στην αγάπη που Εκείνος ήδη μας προσφέρει…

[ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ “Nektarios Tsilis”]