Σεπτέμβρης…
Σεπτέμβρης. Το καλοκαίρι συνεχίζει να σπέρνει τη θερμότητά του. Κάθεται σαν δικτάτορας, στον θρόνο τῆς ἐποχῆς, πού πλέον δέν τοῦ ἀνήκει και κρατᾶ ἐξόριστο το φθινόπωρο.
Κάποτε διακριτικά ἀναχωροῦσε καί πριν καλά-καλά γυρίσει την πλάτη του, το πρωτοβρόχι, ἔπεφτε σαν προζύμι στο πρόσφορο τῆς γῆς. Μοσχοβολοῦσε ὁ τόπος. Θυμίαμα εὐχαριστίας πρός τόν οὐρανό. Μία σταγόνα παίρνει τὸ χῶμα καί εὐχαριστεῖ.
Καί ἐγώ, χῶμα πού ὁ καλλιτέχνης Δημιουργός εἰκόνα Του μέ ἔκανε, τή γλύκα τῆς εὐχαριστίας ἀκόμα δέν τή γεύτηκα. Ανυποχώρητο το καλοκαίρι. Πῆραν καί οἱ ἐποχές τα χούγια μου. Μήπως ἔτσι δέν εἶμαι; Ἀνυποχώρητος, ἄκαμπτος, ἀδιάκριτος, πεισματάρης. Πῶς νά τό πῶ μέ δύο λέξεις: Τυραννικά ἐγωιστής. Ἄς εἶναι ἡ παρουσία μου αἰσθητή, δυναμική, ἐπιβλητική, κυρίαρχη κι ἄν καίγεται ὁ ἄλλος… καρφάκι δέν μοῦ καίγεται, πού λέει καί ὁ θυμόσοφος λαός.
Από το βιβλίο: “ΑΠΟ ΤΑ ΡΗΧΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΣΤΑ ΒΑΘΙΑ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ…” Π. ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ