ΣΤΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΪΚΗ…
Την κοιτούσα να κατεβαίνει το πλαϊνό πεζοδρόμιο, το οποίο ήταν αρκετά φαρδύ. Μα στη στροφή το πεζοδρόμιο στένευε και δεν την χωρούσε μαζί με το καρότσι της.
Την ακολουθούσα διακριτικά με τα μάτια μου, το σιγανό της περπάτημα μου δημιουργούσε μια ανασφάλεια και ήθελα να σιγουρευτώ ότι θα τα καταφέρει, πριν συνεχίσω την πορεία μου.
Κατέβηκε το χαμηλό σκαλοπάτι με μεγάλη προσοχή και βγήκε στο δρόμο. Εκεί λίγο ηρέμησα. Μπορεί να ήταν εκτεθειμένη μέχρι να φτάσει στο τέλος του δρόμου και να στρίψει δεξιά, αλλά σίγουρα κανείς δε θα πατούσε με το αυτοκίνητο του μια γιαγιά…
Καθώς απομακρυνόμουν, ήρεμος με αυτή τη σκέψη, αναρωτιόμουν πώς θα είναι όταν θα φτάσω εγώ στην ηλικία αυτής της υπέροχης γιαγιάς. Όταν δε θα χωράω στο πεζοδρόμιο με το καροτσάκι, το μπαστούνι ή το πι μου. Όταν θα αναγκάζομαι να περπατήσω στο κέντρο του αυτοκινητόδρομου, όταν θα δυσκολεύομαι να ανέβω ξανά στο πεζοδρόμιο για να περάσει το αυτοκίνητο, όταν ο κόσμος θα έχει σκληρύνει περισσότερο και θα τον ενδιαφέρει πιο πολύ η οθόνη του κινητού του από μια γιαγιά ή έναν παππού που δυσκολεύεται να φτάσει μέχρι τη λαϊκή, όταν δε θα υπάρχει ούτε ένα παγκάκι στο δρόμο για να ξαποστάσω…
Κοιτούσα τη γιαγιά να σέρνει το καροτσάκι της λαϊκής και ένιωσα πως έσερνε εκεί όλα τα δικά μας λάθη, όλο τον δικό μας εγωισμό, όλη τη δική μας αδιαφορία. Ένιωσα πως κουβαλούσε όλο το βάρος που θα έπρεπε εμείς να έχουμε πάρει από τους ώμους της. Σκοτεινές γειτονιές, στενά πεζοδρόμια, αυτοκίνητα παρκαρισμένα χωρίς έλεγχο, πλακόστρωτα που γλιστρούν, μια πόλη κάθε άλλο παρά φιλική για όσους μεγάλωσαν ή χρειάζονται «στήριξη» για να φτάσουν στον προορισμό τους.
Και εντάξει, η πόλη δεν μπορεί να ξαναχτιστεί, αυτό είναι σίγουρο. Δεν ξέρω όμως αν μπορεί να «ξαναχτιστεί» η συμπεριφορά μας, ο σεβασμός, το ενδιαφέρον και η ευαισθησία μας. Δεν ξέρω αν μπορεί να «ξαναχτιστεί» η συνείδηση των «Αρχόντων» μας ώστε να καταλάβουν ότι εκτός από τις μεγάλες φωτεινές λεωφόρους, υπάρχουν και τα στενά άγνωστα δρομάκια, υπάρχουν οι γειτονιές, υπάρχουν οι άνθρωποι που μας έφεραν στη ζωή και αξίζουν μια καλύτερη καθημερινότητα…
Ονειρεύομαι τη στιγμή που η πόλη θα έχει ένα πιο ανθρώπινο πρόσωπο και, γεμάτη με παγκάκια, θα βλέπω τη γιαγιά, ή τον παππού, να ξαποσταίνει, να χαμογελά, και περήφανα να συνεχίζει…
Από τη σελίδα: “Ομφαλός της γης”, /christosdaskalakis/