Το δικαίωμα στο δημόσιο θηλασμό…

Το δικαίωμα στο δημόσιο θηλασμό…

Μανάδες στην πλατεία θηλάζουν δημόσια, προσφέροντας χαμόγελα σε τηλεοπτικές κάμερες και φωτογραφικούς φακούς. Δεν βρέθηκαν εκεί οδηγούμενες από την ανάγκη των παιδιών τους να τραφούν. Τις έφερε εκεί η διεκδίκηση ενός δικαιώματος.

Ο θηλασμός είναι δικαίωμα, αποφαίνεται η εποχή μας. Πρώτα όμως είχε υποστηρίξει με θέρμη κάτι άλλο: ο θηλασμός δεν είναι υποχρέωση. Καμία μητέρα δεν είναι υποχρεωμένη να υποστεί την ταλαιπωρία που συνεπάγεται ο θηλασμός. Καμία γυναίκα δεν οφείλει να διαθέσει το σώμα της προς θηλασμό διακινδυνεύοντας τη φθορά του.

Ένα ωραίο στήθος είναι δικαίωμα κάθε γυναίκας, εξαγγέλλει πανηγυρικά ο κυρίαρχος λόγος. Από εκεί απορρέει και το δικαίωμα να προβάλλεται αυτό δημόσια με κάθε «έλλογη» αφορμή. Μια τέτοια κι ο θηλασμός, γιατί όχι.

Κι έρχεται η εορτή της Κοιμήσεως της Αγίας Άννης να μας θυμίσει μια άλλη θεώρηση της μητρότητας και της ομορφιάς. Απευθυνόμενοι σε έναν ύμνο του Εσπερινού προς την Αγία, εκείνη τη γριά μάνα της Παναγίας (που η φθορά του χρόνου είχε αγγίξει προ πολλού το σώμα της), λέμε το παράδοξο: «καὶ οἱ μαστοί σου ὡραῖοι, οἱ θηλάσαντες τὴν θηλάσασαν Χριστόν, τὴν τροφὸν τῆς ζωῆς ἡμῶν».

Οι μαστοί είναι ωραίοι όταν προσφέρονται σ’ έναν σκοπό αληθινό, όταν τρέφουν την ζωή, όταν γίνονται θυσία στην αγάπη ενός παιδιού. Γι’ αυτό οι μανάδες στην παράδοσή μας ‘ξέραν να θηλάζουν τα παιδιά τους όπου και όποτε αυτά το χρειάζονταν, χωρίς να νοιώθουν καμία ανάγκη να προκαλέσουν ή να αυτοεπιβεβαιωθούν, χωρίς να επιτρέπουν το μυστήριο της ζωής να εκτίθεται στην περιέργεια και την αδιακρισία.

Γυναίκες γαλακτοτροφούσες, έμπλεες ενός κάλλους που δεν υπόκειται στη φθορά.

π. Μιλτιάδης Ζέρβας

Υ.Γ. Βυζαντινή τοιχογραφία της Αγίας Άννης να θηλάζει την Παναγία, από τον Ιερό Ναό Αγίου Στεφάνου Καστοριάς.