ΤΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΟΤΑΝ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΦΟΥΡΤΟΥΝΑ.
Στο μικρό νησί όλοι γνώριζαν τη γιαγιά Μαριγώ.
Κάθε απόγευμα, λίγο πριν δύσει ο ήλιος, ανέβαινε αργά τα σκαλιά στο ξωκλήσι της Παναγίας.
Άναβε ένα κερί.
Δεν ζητούσε τίποτα.
Μόνο κοιτούσε την εικόνα και έλεγε:
-«Σ’ ευχαριστώ που μου τον γύρισες.»
Κανείς από τους νεότερους δεν ήξερε τι εννοούσε.
Ώσπου ένα καλοκαίρι, η εγγονή της την ρώτησε.
Η γριά χαμογέλασε.
-«Ο παππούς σου ήταν είκοσι τεσσάρων χρονών όταν χάθηκε το καράβι του μέσα σε μεγάλη φουρτούνα. Τρεις μέρες δεν είχαμε νέα.»
-«Κι εσύ τι έκανες;»
-«Τι να κάνω, παιδί μου; Εγώ ήμουν στη στεριά κι εκείνος στη μέση της θάλασσας.»
Σώπασε για λίγο.
-«Πήρα λοιπόν το καλύτερο λευκό μου μαντίλι. Ανέβηκα στην Παναγία και το άφησα μπροστά στην εικόνα Της.
Και Της είπα:
“Δεν έχω τίποτε άλλο να Σου δώσω.
Μόνο φέρ’ τον πίσω.”»
Την τρίτη νύχτα χτύπησε η πόρτα.
Ήταν εκείνος.
Βρεγμένος.
Εξαντλημένος.
Ζωντανός.
Η εγγονή την κοίταξε συγκινημένη.
-«Και το μαντίλι;»
Η γιαγιά χαμογέλασε.
-«Έμεινε στην Παναγία.»
-«Και τόσα χρόνια ανεβαίνεις ακόμη για να Την ευχαριστήσεις;»
Τότε η ηλικιωμένη γυναίκα κοίταξε προς το πέλαγος.
-«Παιδί μου… εύκολα θυμόμαστε τον Θεό όταν φοβόμαστε.
Το δύσκολο είναι να Τον θυμόμαστε όταν περάσει η φουρτούνα.»
Κι εκείνο το απόγευμα ανέβηκαν μαζί στο ξωκλήσι.
Δύο γυναίκες.
Δύο γενιές.
Ένα κερί.
Και ένα «ευχαριστώ» που κρατούσε περισσότερο από μισό αιώνα.
Γιατί πίστη δεν είναι μόνο να λες
«Παναγία μου, βοήθησέ με».
Είναι να θυμάσαι να επιστρέψεις κάποτε και να πεις:
«Παναγία μου… Σ’ ευχαριστώ.»
Εκ της συντακτικής ομάδας του: Ιερός Ναός Αγίου Κωνσταντίνου Κολωνού π. Αθανάσιος