ΤΟ ΚΑΛΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
~Αγίου Σωφρονίου για τον Άγιο Σιλουανό
Τὸ κάλλος τοῦ ὁρατοῦ κόσμου ἐνθουσίαζε την ψυχή του Γέροντα (Αγίου Σιλουανού) . Αὐτὸ τὸν ἐνθουσιασμό του δὲν τὸν ἐκδήλωνε ὅμως μὲ χειρονομίες οὔτε μὲ στάσεις τοῦ σώματος. Μποροῦσες νὰ τὸν ἀντιληφθῆς μόνον ἀπὸ τὴν ἔκφραση τοῦ προσώπου καὶ ἀπὸ τὸν τόνο τῆς φωνῆς του. Μ’ αυτό το συγκρατημένο καὶ καθόλου ἐπιδεικτικὸ ὕφος γινόταν ακόμα πιο αισθητό το βάρος του βιώματός του. Συγκεντρωμένος στὸν ἐσωτερικὸ ἄνθρωπο, ἐπρόσεχε λίγο τὸν ἐξωτερικό κόσμο. Οταν ὅμως ἔστρεφε το βλέμμα του στὴν ὀμορφιὰ τοῦ κόσμου, ἔβρισκε μια νέα ἀφορμὴ νὰ θεωρήση τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ξαναστρέψη τὴν καρδιὰ στὸ Θεό.
Στὸ σημεῖο αὐτό ἔμοιαζε με τα παιδιά· ὅλα τοῦ προκαλοῦσαν έκπληξη. Σωστά παρατηρεῖ στὶς σημειώσεις του πὼς ὅποιος ἔχασε τὴ χάρη δεν αισθάνεται όπως πρέπει τὴν ὀμορφιά τοῦ κόσμου καὶ τίποτε δὲν τοῦ κάνει εντύπωση. Ὅλη ἡ ἀνείπωτα θαυμάσια δημιουργία τοῦ Θεοῦ δὲν τὸν συγκινεί. Αντίθετα, ὅταν ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι μὲ τὸν ἄνθρωπο, τότε ὅλα τὰ πράγματα τοῦ κόσμου εἶναι μιὰ ἔκπληξη γιὰ τὴν καρδιά, ἐξαιτίας τῆς ἀσύλληπτης ομορφιάς του. Κι ἡ ψυχὴ διαβαίνει ἀπὸ τὴ θεωρία τοῦ ὁρατοῦ κάλλους στην κατάσταση που αἰσθάνεται τὴν παρουσία τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ αἰσθητή σ’ ὅλα τὰ κτίσματα.
Ἔβλεπε ὁ Γέροντας τα σύννεφα, τη θάλασσα, τὰ βουνά, τὰ δάση, τὰ λειβάδια, τα δέντρα, καὶ θαύμαζε τὴν ὀμορφιά τους. Ἔλεγε πὼς εἶναι ἀκόμα καὶ σ᾿ αὐτὸ τὸν ὁρατό κόσμο μεγαλόπρεπη ἡ δόξα τοῦ Δημιουργοῦ· τὸ νὰ δῆς ὅμως μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὴ δόξα τοῦ ἴδιου τοῦ Κυρίου, αὐτὸ εἶναι ἀσύγκριτο θέαμα ποὺ ξεπερνᾶ κάθε ἀνθρώπινη φαντασία.
Από το βιβλίο: “Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ” Οσίου Σωφρονίου