Η Μυρτώ (Σταυρέ του Χριστού, σώσον ημάς τη δυνάμει Σου)
-Μητροπολίτου Μεσογαίας Νικολάου
Θυμάμαι τη Μυρτώ. Ένα μικρό χαριτωμένο κοριτσάκι. Προσβλήθηκε από οξεία λευχαιμία.
Με απαράμιλλη σιωπή και υπομονή, με ένα γλυκύτατο βλέμμα που εξέπεμπε συνεχώς το χλωμό προσωπάκι της, αντιμετώπιζε τις πιο επιθετικές θεραπείες που της έκαναν.
Κι όσο ήταν αυτή ανεκτική, τόσο κατέρρεαν οι γονείς της, που σταδιακά έχασαν μαζί με τις ελπίδες τους και τα τελευταία ψήγματα της πίστεώς τους.
Δεν ήταν άνθρωποι πιστοί ούτως ή άλλως. Κάτι όμως υπήρχε μέσα τους. Την είχαν στείλει και σε καλό σχολείο. Είχε μια δασκάλα που την υπεραγαπούσε.
Κάθε φορά πριν κοιμηθεί έκανε τον σταυρό της λέγοντας:
-“Σταυρέ του Χριστού, σώσον ημάς τη δυνάμει Σου”. Έτσι της είχε πεί η δασκάλα της Παρασκευή.
-Γιατί κάνεις τον σταυρό σου; ρωτούσε η μητέρα της.
-Για να μου δίνει δύναμη ο Χριστός, απαντούσε. Έτσι μας είπε η κυρία Παρασκευή στο σχολείο.
-Δεν του λες καλύτερα να σε κάνει καλά;
-Δεν χρειάζεται, αφού μου δίνει δύναμη και χαρά.
Οι γονείς δεν επέμειναν. Δεν καταλάβαιναν και πολλά. Καθώς όμως προχωρούσε η ασθένεια, τα έβαλαν με τον Θεό.
Παρά ταύτα δεν μπορούσαν να τα βάλουν με το παιδί τους που συνέχισε να κάνει τον σταυρό του και να λέει προσευχούλες.
Η Μυρτώ πέθανε οκτώ χρόνων ζητώντας από τη μητέρα της να της πεί το “Πάτερ ημών”, γιατί αυτή δεν μπορούσε πλέον.
Άφησε την κούκλα από την αγκαλιά της, σταύρωσε τα χεράκια της και ζήτησε την προσευχή. Η μητέρα της δεν μπόρεσε να της χαλάσει το χατίρι. Το έκανε με λυγμούς.
Άφησε τη λογική των επιχειρημάτων και των αποδείξεων, του στενού μυαλού και της σκέψης, και λειτούργησε στον κόσμο του παιδιού της.
Μαζί με τα δάκρυα από τα μάτια της ανέβλυσε και η πίστη από την καρδιά της.
-Μητροπολίτου Μεσογαίας Νικολάου «Εκεί που δεν φαίνεται ο Θεός», σελ. 109-111
Αντιγραφή για το «σπιτάκι της Μέλιας»
Λυχνία Νικοπόλεως, Μηνιαίον Περιοδικόν Ι. Μητροπόλεως Νικοπόλεως
Εικόνα από: Pinterest