Ο ΤΡΑΧΑΝΑΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΑΠ’ ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ!
Σχεδόν κάθε καλοκαίρι, πριν μαζευτούμε όλοι στο χωριό, η γιαγιά ετοιμάζει τραχανά.
Ξυπνάει χαράματα, ζυμώνει με τα χέρια της το μείγμα από αλεύρι και ξινόγαλο που της έστειλε η αδελφή της από το μαντρί, και το αφήνει να ξεκουραστεί σκεπασμένο με μια καθαρή πετσέτα.
Τον Ιούλιο, όταν ο ήλιος βαράει δυνατά, απλώνει τα λευκά σεντόνια στα ξύλινα κρεβάτια του δωματίου.
Εκείνα τα γαλάζια κρεβάτια που τρίξανε από τα γέλια μας όλα τα παιδικά μας καλοκαίρια.
Σπάει τον τραχανά σε μικρά κομματάκια με τα δάχτυλά της, ένα ένα, και τον σκορπάει προσεκτικά να μην κολλήσει.
Εμείς τρέχουμε να βοηθήσουμε, κι ας μας μαλώνει γιατί κάνουμε «βουνά» αντί για ίσιο στρώμα.
Μετά απλώνουμε το τούλι από πάνω, να μην πάνε οι μύγες αλλά να τον χτυπάει ο αέρας που μπαίνει από τα ανοιχτά παράθυρα με τις κουνιστές κουρτίνες.
Το σπίτι γεμίζει από το φως του μεσημεριού, από τα κρεμασμένα σκόρδα και τις πιπεριές στον τοίχο, από την εικόνα της Παναγίας που μας κοιτάει υπομονετικά.
Για μια εβδομάδα μπαίνουμε στο δωμάτιο στις μύτες των ποδιών, τον γυρνάμε το απόγευμα να στεγνώσει από την άλλη, και η γιαγιά δοκιμάζει με το στόμα αν «κρατσαίνει» σωστά κι όταν έρθει ο Αύγουστος και φτάσουν όλοι, μαζεύουμε τον ξερό πια τραχανά σε πάνινες σακούλες που κεντάει η ίδια με κόκκινη κλωστή.
Τις ίδιες νύχτες, στα ίδια κρεβάτια που στέγνωσε, θα ξαπλώσουμε εμείς.
Στριμωγμένοι, με ανοιχτά παράθυρα να ακούγεται το τζιτζίκι, σκεπασμένοι με σεντόνια που μυρίζουν καλοκαίρι και τον χειμώνα, όταν η γιαγιά θα βάζει την κατσαρόλα στη φωτιά, θα μοσχοβολήσει όλο το σπίτι στην Αθήνα και θα είναι σαν να μας φωνάζει πάλι να απλώσουμε το τούλι, σαν να μην φύγαμε ποτέ από εκείνο το δωμάτιο με τα γαλάζια κρεβάτια.
~Άννα Δανάλη
[ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ”Ομφαλός της γης”]