“ΑΠΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ Σ’ ΑΥΤΗΝ ΚΑΤΕΦΕΥΓΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΑΚΟΥΓΕ…”
Η γιαγιά θυμιάτισε τα εικονίσματα, το σπίτι και στάθηκε στην εικόνα της Παναγίας με το καντήλι της πάντα να είναι αναμμένο. Σήκωσε τα χέρια της ικετευτικά και την παρακάλεσε να σκεπάζει όλο τον κόσμο και μαζί με τους Ταξιάρχες, τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, τους Αποστόλους και όλους τους Αγίους να τρέξουν κοντά σε όποιον έχει ανάγκη. Σ΄ αυτούς που βρίσκονται στα νοσοκομεία, στο κρεβάτι του πόνου και σε κάθε πλάσμα του Θεού που υποφέρει. Να γιατρέψει το σώμα και την ψυχή τους.
-Παναγία μου τρέξε και βοήθησε αυτούς που κινδυνεύουν! Σταμάτησε αυτούς που θέλουν κάνουν κακό!
-Σταμάτησε όσους θέλουν να κάνουν κακό στον εαυτό τους! Σπεύσε Παναγία μου! Λέει η γιαγιά και τα ματάκια της θαμπώνουν και γίνονται λιμνούλες … Λες και χωρούν εκεί όλες οι έγνοιες του κόσμου.
-Γιαγιά, σ΄ ακούω πολλές φορές να μιλάς στην Παναγίτσα μας! Είπε η Δροσούλα και στάθηκε δίπλα της.
-Δροσούλα μου η Παναγία μας είναι η Μητέρα του Θεού και μητέρα όλων μας! Από μικρό παιδί σ’ αυτήν κατέφευγα και πάντα με άκουγε. Κι αργότερα όταν έκανα οικογένεια στις χαρές και στις λύπες της ζωής ήταν κοντά μου. Μοναδικό καταφύγιο και ελπίδα μου!
Σ΄ αυτήν προσευχόμουν να φροντίσει τα παιδιά μου και τώρα προσεύχομαι για σας τα εγγόνια μου. Πόση ανακούφιση μου δίνει η γλυκιά και θεία της μορφή!
-Μας αγαπάει πολύ γιαγιά;
-Αν μας αγαπάει; Αγκαλιάζει όλο τον κόσμο, πονάει και σπλαχνίζεται όλα τα πλάσματα του Υιού της, μεσιτεύει για εμάς και επιθυμεί να κερδίσουμε όλοι μας την Ουράνια Βασιλεία. Αυτό εύχεται ολόψυχα!
-Τώρα γιαγιά καταλαβαίνω γιατί πάντα λες “Στην ευχή της Παναγίας”!
Από “Γιώργο Γεωργουδάκη”