Έγιναν οι λόγοι του, των έργων κριτές, διότι τα σφράγισε με τις πράξεις του!
Ο Άγιος Δημήτριος, υπερέβη τα σχήματα του κόσμου τούτου, παρόλο που είχε τεράστια και αθρόα κοινωνική και επαγγελματική ανέλιξη στον στρατιωτικό χώρο, γενόμενος ανθύπατος πάσης Ελλάδος, λόγω της αρετής του και της αριστοκρατικής του καταγωγής.
Με το στρατιωτικό του αξίωμα, ήταν κατά κάποιο τρόπο ηγεμών μετά του αυτοκράτορος πάσης της Οικουμένης, αφού ήταν το ανώτατο αξίωμα που επιτρέπονταν σε κάποιον πολίτη της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας να ανέλθει.
Μολονότι ανέβηκε τόσο ψηλά στην κορυφή της κοινωνική πυραμίδας, δεν παρέλειψε τις πρακτικές αρετές της φιλανθρωπίας και της ελεημοσύνης, θεωρώντας κάθε περιδεή άνθρωπο ως δικό του άνθρωπο, ως συγγενή του. Η ελεημοσύνη ήταν μεγαλόψυχη, κατά τον αποστολικό λόγο του Αποστόλου Παύλου: “ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός”. Σκορπίζοντας στους πένητες, «η δικαιοσύνη αυτού μένει εις τον αιώνα», κάτι που μαρτυρείται από την μετέπειτα φήμη και τα θαύματα του.
Ο άγιος δεν αρκείτο σε ψιλούς λόγους αλλά σε έμπρακτη εφαρμογή των εντολών του Θεού, παρουσιάζοντάς τα ενώπιον του δίκαιου κριτηρίου, λαμβάνοντας παράσημα πλέον όχι φθαρτά αλλά αιώνια. Και έγιναν οι λόγοι του των έργων κριτές, διότι τα σφράγισε με τις πράξεις του. Γι’ αυτό και αργότερα έπειθε τις ψυχές των ανθρώπων να μιμηθούν την δική του ευαγγελική βιωτή, σπέρνοντας σπέρματα ευσεβείας και λαμβάνοντας εκατονταπλασίονα τον μισθό του, ως χριστιανικού διδασκάλου. Ο θείος λόγος που κηρύττονταν από εκείνον, ήταν τάλαντο από τον Θεό που δεν το έκρυψε υπό την γη, αλλά το έθεσε υπό την λυχνία και ασπάσθηκε το υπέρ φύσιν, μεταποιώντας την κοινή του ανθρώπινηφύση σε δοχείο της χάριτος.
Εγκωμιαστικοί λόγοι για τον άγιο Δημήτριο κατά τον δέκατο τέταρτο αιώνα: Συγκριτική Θεώρηση
ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΤΣΙΡΙΜΠΑΣΗΣ