Με έστειλε ό Χριστός κοντά σας, να σάς φέρω και πάλι αγάπη και ειρήνη
Ένα θαύμα που αξίζει να σημειωθεί, έγινε στο Ποσκώφ της Ρωσίας τον Οκτώβριο μήνα το έτος 1965, για το οποίο και ο τότε ελεγχόμενος τύπος της Ρωσίας το ανέφερε. Η αφήγηση του θαύματος αυτού περιέχεται σε επιστολή που στάλθηκε τότε από την Σοβιετική ένωση. Να τι λέγει η επιστολή: «..Στις 26 τού ‘Οκτωβρίου αρχίσαμε προετοιμασίες για τούς εορτασμούς της ‘Οκτωβριανής Επαναστάσεως, γιατί θα έρχονταν πολλοί επίσημοι από διάφορα μέρη εδώ, για να επισκεφθούν τα μνημεία των πεσόντων στον πόλεμο. Δουλέψαμε όλοι εθελοντικά και καθαρίσαμε τα ξηρά χόρτα και στρώσαμε τα δρομάκια με ψιλές πέτρες.
Το βράδυ κοιμηθήκαμε στην λέσχη τού χωριού, κάπου 45 γυναίκες, από τα γύρω χωριά. Πέσαμε σαν σκοτωμένες από την κούραση. Την νύκτα ξυπνά μία από μας και φωνάζει: Βοήθεια, συντρόφισσες. Βλέπω εφιάλτες. Τί είδες; τί είδες; ρωτήσαμε όλες.
Είδα έναν αστραφτερό νέο επάνω σε άλογο πού βαστούσε στα χέρια του ένα χρυσό ποτήριο. Ό καβαλάρης μού είπε: “Κοίταξε αυτό το άγιο ποτήριο, πού είναι γεμάτο από το αίμα τού Χριστού, πού θα σας φωτίση όλους και θα φέρει την αγάπη και την ειρήνη. Θέλησα να τον ερωτήσω: ποιός είσαι; Μα δεν μπόρεσα. Αλλά αυτός το κατάλαβε και μού είπε: “Να σκάψετε εκεί, στο τάδε σημείο και θα μάθεις ποιός είμαι!” Το όνειρο ήταν ολοφάνερο. Ύστερα ξαναπέσαμε να κοιμηθούμε. Αύτη την φορά το ίδιο όνειρο το είδαν 17 γυναίκες και κορίτσια (από αυτές 11 είναι κομματικά μέλη). Πάλι ό καβαλάρης! Πάλι το χρυσό ποτήριο πού έλαμπε στα χέρια του! Και πάλι πρόσταζε: “Να σκάψετε εκεί, να μάθετε ποιός είμαι εγώ!!” Κάναμε συμβούλιο, τί να πράξουμε.
Στην περιοχή μας δεν υπάρχει ούτε ένας παπάς. Σκεφτήκαμε να πάμε στο Λένιγκραντ. Πήγαμε. Αλλά παντού μάς έκλεισαν τις πόρτες και μάς θεωρούσαν για τρελές και υστερικές. Τελικά κάποιος είπε να πάμε σε αρχαιολόγους. Πήγαμε. Αυτοί μάς είπαν πώς μέχρι τώρα κάνεις δεν έκαμε ανασκαφές βάσει ονείρων και πώς τα χρήματα τού δημοσίου δεν ήταν για πέταμα. Γυρίσαμε απελπισμένες στο ξενοδοχείο μας. Στις 4 το πρωί κτυπά το τηλέφωνο. Οι αρχαιολόγοι μάς ζητούν! Με φωνές πού τρέμουν μάς λέγουν να πάμε να τούς ξαναβρούμε με το πρώτο λεωφορείο. Ξαναπάμε. Αυτοί ήταν άνω κάτω. Είδαν το ίδιο όνειρο! Επάνω στο χρυσό ποτήριο ήταν ή μορφή τού Χριστού.
Το πράγμα διαδόθηκε πλατιά. Σχόλια στον τύπο. Χλευασμοί, κοροϊδίες. Τα καταφέραμε όμως! Έφυγε αποστολή από εργάτες και εθελοντές μαζί με αρχαιολόγους. Ύστερα από τρείς ημέρες βρέθηκαν τα πρώτα ερείπια. Ένα ολόκληρο συγκρότημα, κάπου 40 Εκκλησίες. Κάθε μέρα στον ύπνο τους όλοι έβλεπαν τον °Άγιο καβαλάρη πού πρόσταζε: “Σκάψετε! Σκάψετε! Σκάψετε!” Την τετάρτη νύκτα όλοι, κατόπιν συνεννοήσεως, τον ερώτησαν: Ποιός είσαι; Αγρίεψε ό Άγιος και φώναξε δυνατά:
Μα δεν με ξέρετε; Είμαι ό ΝΤΙΜΙΤΡΙ ΣΑΛΟΥΝΣΚΙ (Δημήτριος της Θεσσαλονίκης) και με έστειλε ό Χριστός κοντά σας, να σάς φέρω και πάλι αγάπη και ειρήνη. Την 13η ημέρα σκάβοντας βρήκαμε επιτέλους τον μεγαλοπρεπή ναό του, την εικόνα του, καθώς και το άγιο ποτήριο πού βαστούσε στο χέρι… Σάλος! Μεγάλος σάλος! Ακόμη και ο τύπος έγραψε περί αυτού. Στεγνά όμως. Παραμορφωμένα. Αλλά όλοι μας τώρα ξέρουμε την αλήθεια…»
Ὁ Μητροπολίτης Μάνης, Χρυσόστομος Γ΄
Ο Άγιος Δημήτριος Ο Μυροβλύτης: Υπο του Ιερού Κελλίου Αγίου Νικολάου Μπουραζέρη- Άγιον Όρος Β έκδοση σελ. 115.