“Αν ο Χριστός δεν είναι η ζωή μας, τότε πορευόμαστε προς το μηδέν, προς το τίποτα”
~Αντώνης Σαμαράκης
Ο χριστιανός παλεύει μέσα στην ιστορία.
Διακρίνει την φθορά που κυβερνά όλα αυτά τα παραδείγματα δόξας και προβολής,που ο κόσμος προβάλλει.
Και ο χριστιανός βλέπει την γυμνότητα του ΚΟΣΜΟΥ, όπως στο παραμύθι του Άντερσεν.
Σ’ αυτόν τον χρεωκοπημένο κόσμο,αν του κάνουμε απογραφή αυτή την στιγμή,
το μόνο ευεργετικό στοιχείο που θα βρούμε μέσα,
θα ‘ναι ο Χριστιανισμός .
Στο σκέφτομαι άρα υπάρχω του κόσμου,
στο αμφιβάλλω άρα υπάρχω του ανθρώπου του 20ού αιώνα,ο χριστιανός λέει:
Μπορώ να δώσω,
μπορώ να δοθώ ,
άρα υπάρχω.
Μπορώ να γίνω καλύτερος, άρα υπάρχω.
Δεν είμαι τέλειος,
άρα υπάρχω.
Αγωνίζομαι,
άρα υπάρχω.
Αναρωτιέμαι:
Υπάρχω;
άρα υπάρχω!
Never δεν υπάρχει για τον χριστιανό.
Ποτέ πια δεν θα πει “ποτέ” ο χριστιανός.
Ακόμη και την στιγμή του θανάτου του,του σωματικού, ο χριστιανός το “τετέλεσται” θα το πει ακριβώς έτσι όπως το είπε Ο Κύριος:
“το έργον ό δέδωκάς μοι ίνα ποιήσω…”.
Το χριστιανικό τετέλεσται αυτής εδώ της καθημερινής ζωής είναι η αρχή της αιωνιότητας.
Ο χριστιανός είναι πρωτοπόρος της εποχής του και προπορεύεται απ’ την εποχή του. Προπορεύεται ζώντας την!
Aκόμη και εκείνη την νύχτα του γυρισμού,
Ο Κύριος μ’ επισκέφτηκε με το πρόσωπο ενός αγαπημένου παιδικού μου φίλου, που τώρα έχει πεθάνει για μένα.
Όμως δεν πεθαίνει κανείς με το να τον διαγράψουν απ’ τα βιβλία του ληξιαρχείου.
Ο χριστιανός είναι ο παράνομος αυτού του κόσμου.
Ζει ο χριστιανός στην παρανομία της εσωτερικής ζωής!
Είμαι χριστιανός,
δηλαδή, γυρνώντας Στον Χριστό είπα Ναι στη ζωή.
Και είπα Όχι ,
πρόβαλα το βέτο μου στον θάνατο.
Στον νου μου, γυρνούν κάτι εξισώσεις:
(καθετί αληθινό είναι χριστιανικό),
(καθετί χριστιανικό είναι αληθινό),
(καθετί όχι αληθινό δεν μπορεί να ‘ναι χριστιανικό).
Χρειάζεται τάχα να τις επαληθεύσουμε αυτές τις εξισώσεις ακόμη μια φορά;
(Απόσπασματα από το δοκίμιο με τίτλο”Γιατί είμαι Χριστιανός”του μεγάλου Έλληνα λογοτέχνη Αντώνη Σαμαράκη)
Από “Πολυξένη Ρέρρα”