Διήγημα: “Μαρία της Ανατολής”
Ρόδιζε η αυγή από Άγιο Σώζο μεριά κι εγώ πήγαινα.
Ήταν η μόνη ώρα που μπορούσα να τον δω κατάματα την ώρα που αναδύονταν μέσα από τη θάλασσα καταμεσής Αυγούστου.
Καθόλου αιχμηρός ο φωτισμός του, καθόλου αγκαθωτές οι ακτίνες του. Σαν εκείνες τις λάμπες, που πρώτα σιγουρεύονται για την επάρκειά τους και μετά σου ρίχνουνε κατάματα το φως να σε τυφλώσουν.
Ανατολή.
Μου άρεσε να φλερτάρω τον βασιλιά, να τον ερωτεύομαι κι εκείνος να μου χαιδεύει τα μαλλιά και να το χαίρομαι, λίγο πριν χρειαστεί το ψάθινο καπέλο. Σε λίγο θα ξυπνούσαν τα ζωύφια, οι σιταρίθρες τα τζιτζίκια κι ο βόμβος του κάμπου ολόγυρα όλο και πιο ενοχλητικός. Κατά το μεσημέρι φωτιαααά φωτιαααά οι ιαχές των παιδιών την ώρα που θα πέφτουνε βουτιές από τα βράχια …θα αρχίσουν να βουϊζουνε τα πυροσβεστικά και θα παρακαλούμε το δείλι να βιαστεί, για να δροσίσει.
Σε ένα σταυροδρόμι συναντιόμασταν. Την έλεγαν Μαρία κι ήταν ανύπαντρη.
Φτάναμε, απολαμβάναμε την Ανατολή έξω από το κοιμητήρι, ανάβαμε τα πρέπει τα σαββατιανά, θυμιάζαμε, φεύγαμε.
Επιστρέφαμε στη ζωή, να την ιδρώσουμε, να μας ιδρώσει, να μοιραστούμε τον ίδρο σα ψωμί.
«Ταχιά γιορτάζεις θα έχεις φούριες κυρά Μαρία;»
«Είμαι ανύπαντρη εγώ κυρά Βαρβάρα είπε παραπονιάρικα. Γιορτάζω στα ΕΙΣΟΔΙΑ.»
«Εσύ το διάλεξες; Όχι όλες οι λεύτερες στα Εισόδια της Παναγιάς γιορτάζουμε , 21 Νοέμβρη»
Ξενοχωρίτισα εγώ, δε γνώριζα πολλά γι αυτή. Δε ρώτησα δεν έμαθα. Της είχαν αποδώσει το επίθετο «ανύπαντρη» και διακριτικά πιστοποίησα το παράπονό της. Που να το φανταστώ πως υπήρχαν τόσο ευτελή απωθημένα στο χωριό! Είχαν αφήσει αστόχευτο το ελεύθερη και είχαν ενοχοποιήσει το ανύπαντρη για λόγους προσβολής και μόνο.
Κι ενώ γνώριζα την στοργική διαφορά μεταξύ Εισοδίων της παρθένου Μαρίας και Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ενοχλήθηκα όταν κατάλαβα την ευστοχία της μιζέριας του διαχωρισμού, όπως η Μαρία την είχε εισπράξει. Είχε εισπράξει αυτό που προσβλητικά της έδωσαν και το είχε αποδεχθεί με παράπονο.
Την άλλη μέρα χτύπησε η καμπάνα πένθος.
«Ποιόν πενθούμε;»
«Τη Μαρία;»
«Ποιά Μαρία; Την πενταγιώτισα;»
«Την ανύπαντρη καλέ!»
«Δεν έχει επίθετο;»
«Εμ δε θάχ´ μαθέ;» ήταν η απάντηση που πήρα. Εμμονή στον στιγματισμό, ασέβεια… ακόμα και την ύστατη στιγμή.
Πως; τι; γιατί; Χθες ανάβαμε μαζί καντήλια. Απολαύσαμε και την Ανατολή!
Άλλο Ανατολή… άλλο δείλι.
Την ώρα που σβήνανε οι φωτιές κι έπεφτε το μαβί… βρέθηκε αθόρυβα μέσα στ’ αποκαΐδια της ζωής της.
Την ώρα που έπεφτε ο ίδρως της να ξαποστάσει.
Ανακοπή ζωής… το πεπρωμένο.
Ένα καντήλι ακόμα τα Σαββατόβραδα, σκέφτηκα. Φόρος τιμής για τις από κοινού απολαυστικές ανατολές έξω από το κοιμητήρι.
Γύρισα κι είδα το κηδειόχαρτο. Είχε τόσο γλυκό χαμόγελο το επίθετό της!
Σαν αύριο θα γιόρταζες Μαρία της Ανατολής.
Από τη σελίδα: “https://www.fractalart.gr/”