«ΔΙΑΝΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΤΡΙΩΔΙΟΥ 2026 – ΔΥΟ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ, ΔΥΟ ΚΑΡΔΙΕΣ, ΜΙΑ ΔΙΚΑΙΩΣΗ!»
Στην παραβολή του Φαρισαίου και του Τελώνη,
ο Χριστός αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο από τα εξωτερικά έργα:
αποκαλύπτει την κατάσταση της καρδιάς.
Ο Φαρισαίος φαίνεται ευσεβής·
νηστεύει, δίνει το δέκατο, τηρεί τον Νόμο.
Όμως η προσευχή του είναι εγωκεντρική:
«προσηύχετο πρὸς ἑαυτόν» (Λουκ. 18,11)
Δεν απευθύνεται πραγματικά στον Θεό·
αυτοθαυμάζεται, συγκρίνεται, κατακρίνει και τελικά αυτοδικαιώνεται.
Αντίθετα, ο τελώνης – πραγματικά αμαρτωλός – δεν τολμά ούτε τα μάτια του να υψώσει.
Λέει μόνο λίγα λόγια:
«Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ».
Μια προσευχή σύντομη, αλλά αληθινή.
Μια κραυγή καρδιάς, γεμάτη ταπείνωση και μετάνοια.
Και ο Χριστός καταλήγει με έναν πνευματικό νόμο που ισχύει σε κάθε εποχή:
«Ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται,
ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται».
Η δικαίωση δεν προέρχεται από τα έργα καθεαυτά,
αλλά από την καρδιά που συντρίβεται και ζητά το έλεος του Θεού.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας μάς το υπενθυμίζουν ξεκάθαρα:
-όπου υπάρχει ταπείνωση, εκεί κατοικεί και το έλεος του Θεού.
-ο τελώνης δικαιώθηκε, όχι γιατί ήταν αναμάρτητος, αλλά γιατί ήταν ειλικρινής.
Τι κρατούμε για τη ζωή μας;
-Να προσευχόμαστε χωρίς αυτοδικαίωση.
-Να αποφεύγουμε την κατάκριση.
-Να ξεκινούμε την προσευχή με μετάνοια.
Η «ευχή του τελώνη» γίνεται για όλους μας δρόμος σωτηρίας:
«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν».
Ο Θεός δεν ζητά τέλειους ανθρώπους.
Ζητά ταπεινές καρδιές.
Η Παναγία να μας διδάσκει τη σιωπή και την ταπείνωση
και ο Θεός να μας ελεεί, όπως ελέησε τον τελώνη.
[ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ “Το Περιβόλι του Αγίου Λαζάρου”]