Στα απόδειπνα ψάλλουμε κανόνα του αγίου Ανδρέου Κρήτης,σε ήχο πρώτο, κατ εξοχήν αναστάσιμο. Παραμερίζεται για λίγο το θρηνητικό και παθητικό μέλος που επικρατεί στο τριώδιο και προγευόμαστε την χαρα της αναστασης.
Σε μερικά τροπάρια το ύφος παίρνει τόνο προσωπικό.Δεν είναι πια ο Λάζαρος αλλα εγώ ο ίδιος που ζητώ την λύτρωση μου ή που παραδέχομαι ότι ο Κύριος με βρηκε νεκρό στον τάφο και με σήκωσε.
Ἠρώτησας· Ποῦ εἰμι, ὁ πάντα γινώσκων, ἐδάκρυσάς με Σωτήρ, ὡς ἄνθρωπος φύσει, καὶ ἤγειράς με νεκρόν, τῷ προστάγματί σου.
Ενώ σε κάποια άλλα παρουσιάζεται ο αδης σύντρομος και πανικόβλητος να καταλαβαίνει οτι εφθασε η ώρα της καταλυσης και της λεηλασίας του και να διώχνει τον Λάζαρο από τα βασίλεια του, ετσι ώστε δίνοντας τον ένα να μην χάσει και τους υπόλοιπους.
