Η Πα­να­γία εί­ναι η ελ­πί­δα των απελ­πι­σμέ­νων…

Η Πα­να­γία εί­ναι η ελ­πί­δα των απελ­πι­σμέ­νων, η χαρά των πι­κρα­μέ­νων, το ρα­βδί των τυ­φλών, η άγ­κυ­ρα των θα­λασ­σο­δαρ­μέ­νων, η μάνα των ορ­φα­νε­μέ­νων. Η θρη­σκεία του Χρι­στού εί­ναι πο­νε­μέ­νη θρη­σκεία, ο ίδιος ο Χρι­στός καρ­φώ­θη­κε απά­νω στο ξύλο και η μη­τέ­ρα του η Πα­να­γία πέ­ρα­σε κάθε λύπη σε τού­τον τον κό­σμο.

Γι’ αυτό κα­τα­φεύ­γου­με σε Εκεί­νη που την εί­πα­νε οι πα­τε­ρά­δες μας: “Κα­τα­φυ­γή”, “Σκέ­πη του κό­σμου”, “Γορ­γο­ε­πή­κοο”, “Γρη­γο­ρού­σα”, “Οξεία αν­τί­λη­ψη”, “Ελε­ού­σα”, “Οδη­γή­τρια”, “Πα­ρη­γο­ρί­τισ­σα” και χί­λια άλλα ονό­μα­τα, που δεν βγή­κα­νε έτσι απλά από τα στό­μα­τα, αλλά από τις καρ­διές, που πι­στεύ­α­νε και που πο­νού­σα­νε.

Φώτης Κόντογλου