Ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης αναφέρει για την φιλανθρωπία του Αγίου Νεκταρίου
Ο άγιος Νεκτάριος έχοντας μεγαλώσει από μικρό παιδί μέσα στη φτώχεια και στη στέρηση, είχε ιδιαίτερη ευαισθησία στους φτωχούς και κατατρεγμένους.
Γράφει ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης:
«Η Ριζάρειος είχε μεταβληθεί σε κέντρο ποικίλης ευποιίας, φιλανθρωπικός σταθμός βοηθειών, ιατρείο πνευματικό, κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Ο κόσμος είχε ανακαλύψει στο πρόσωπο του αγίου ιεράρχη μία ελεήμονα ψυχή. Και όλοι οι “εν ανάγκαις” προσέτρεχαν σ’ αυτόν, άτομα και ομάδες. Και ο πονόψυχος Πατέρας, με την ανεξάντλητη αγάπη και φιλάνθρωπη συμπάθεια, πότε από το υστέρημά του, πότε διά μεσιτείας, πότε με έρανο και πότε με προσευχή, πρόφθανε όλων τις ανάγκες. Γι’ αυτό ο χρόνος της αναπαύσεως και του ύπνου είχε συμπιεσθεί στο ελάχιστο. Μονάχα το καλοκαίρι μπορούσε να βρίσκει λίγη άνεση χρόνου, που τον δαπανούσε στην καλλιέργεια λουλουδιών και δενδρυλλίων, στις προσευχές, στη μελέτη και στη συγγραφή. Αλλά και τότε δεν έλειπαν οι φτωχοί και οι έχοντες την ανάγκη των συμβουλών και της συμπαραστάσεώς του, της εξομολογήσεως και της πνευματικής ενισχύσεως.
Υπάρχει ένας σωρός συγκεκριμένων περιπτώσεων, προσώπων και ολοκλήρων χωριών ακόμη, που κατέφευγαν στον άγιο Πατέρα για να μεσολαβήσει σε πλούσιους φίλους του για κάποια βοήθεια. Και όσα προβλήματα δεν μπορούσε να επιλύσει, σαν οικτίρμων και ελεήμων που ήταν, τα ανέθετε στο μέγα έλεος του Θεού. Και ο Θεός, που “ποιεί το θέλημα των φοβούμενων αυτόν”, έκανε το φιλάνθρωπο θέλημα του φίλου του Νεκταρίου».
Από το βιβλίο: «Να τον ρωτάς τον Ουρανό…!» Άγιος Νεκτάριος (Μητροπ. Αργολίδος Νεκτάριος)